Spinsels van een Slim meisje in een Lelijke wereld

Sis

2012-01-06T16:17:00.001+01:00

I'm a fool to be kind to you
It's not what the men in your life tend to do
Must be so strange: finding someone
who only accepts you

Rejection's a lesson you've had
You're lost in the anger you feel for your dad
But, oh, how he loves you,
there's no doubt
with all his high hopes for you

I could push you away
I could say I don't want you no more
I could drive you right into the floor
And tell you you're useless,
get used to it lady

But I'm big in believing that baby,
you're bigger than that
It's respect for yourself that you lack
And success, it's a mood that you choose
With every step

I want to grow old with you
To hold your old hand and look back on our youth
I will be strong, times I might not
I'm only human

So, be free like a bumble bee
Spread wings like a bird
Squawk like a peacock and
Let your voice be heard

Charlie Winston - Every Step

Ode aan een dichter

2011-11-21T16:31:00.001+01:00

Gedichten over liefde
zijn zo hopeloos en zoet
en voorheen wist ik zeker
dat het niemand nog iets doet

Tot van de week ik trillend
voor de boekenkast bleef staan
daar staarden uw gedichten
vol glorie mij trots aan

‘K heb eventjes staan bladeren
en zette ze toen terug
bleef staande in de bibliotheek
maar staren naar de rug

Want weet u wat het was meneer
die woorden in dat boek
die u gebruikte om te zeggen,
daar was ik naar op zoek

Ik voel me nu door u niet meer
zo'n hopeloos geval
dat wilde ik u zeggen, Hans,
maar’u wist dat denkik al

Als iets je te goed past

2011-11-09T15:35:00.000+01:00

Iedereen heeft wel zo’n kledingstuk dat eigenlijk niet meer kan, maar te lekker zit om weg te gooien. Of om een andere reden alsmaar de weg naar je lijf blijft vinden. In mijn geval betrof dit kledingstuk een donkerblauwe (nou ja, donker was hij vooral in het begin) geplooide spijkerrok van het merk Blue Ridge. Ik kan me nog als de dag van vandaag herinneren hoe ik het kledingstuk, de laatste en exact mijn maat, uit het koopjesrek plukte, in de kleedkamer aantrok en glunderend naar mezelf in de spiegel stond te kijken. Ik beeldde me in dat dit het enige exemplaar was dat er van deze rok bestond, in mijn maat ook nog, en interpreteerde dat als een teken. Als ik raar zou zijn geweest had ik gefluisterd “jij en ik gaan mooie tijden beleven,” terwijl ik de rok voorzichtig aaide. Maar natuurlijk ben ik volkomen normaal.

In de dagen, weken, maanden daarna ontwikkelde ik zo’n hechte band met het kledingstuk dat mensen zich afvroegen of ik ook nog beschikte over andere kledij. Dat was absoluut zo, maar ik had nog nooit eerder beschikt over een kledingstuk dat zo multifunctioneel was als deze spijkerrok. Werkelijk alles viel ermee te combineren. En dus droeg ik hem maanden- en uiteindelijk jarenlang tot we voor het gevoel van voornamelijk anderen volledig met elkaar waren vergroeid. Het maakte me niet uit, want ik had me nog nooit zo volkomen gelukkig en aantrekkelijk gevonden door het simpelweg aantrekken van een rok.

Natuurlijk wist ik dat de band niet eeuwig kon duren. Stof vergaat uiteindelijk, al vond ik dat de lichtere tint die de spijkerstof in zijn laatste jaar aannam nog steeds erg karakteristiek en gold het zeker niet als reden om de rok de deur uit te doen. Ik begon me wel steeds bewuster te worden van de blikken van mensen en de frequentie van het aantal grappen over het onderwerp verhoogde. Ik vond rond die tijd een zwarte rok die vergelijkbare kwaliteiten bezat, maar deze sneuvelde tijdens de derde strijkbeurt, omdat het strijkijzer te heet stond afgesteld en de onderrok wegsmolt onder de immense hitte. Weg was de hoop op een waardige vervanger, en het era van de spijkerrok duurde voort.

Het ding leek onverwoestbaar. Wisselingen in mijn gewicht ving hij op door een verschil in de pasvorm, waardoor hij zich kon aanpassen aan mijn rondingen door omhoog of omlaag te schuiven. Toen ik de rok aantrok tijdens een middagje klussen in mijn nieuwe appartement waardoor hij helemaal onder de verfspetters in de wasmand belandde, bleek de onuitwasbare verf op mysterieuze wijze uit het wasgoed te zijn verdwenen. Ik bereikte het punt dat de rok bijna de deur uit ging, maar tot overmaat van twijfel vertelde diezelfde dag een allervriendelijkste kledingverkoopster me tijdens het shoppen vanuit het niets dat ik zo’n leuk rokje droeg. Het was alsof de rok gewoonweg geen afscheid wilde nemen van deze wereld en dat bewerkstelligde door een vorm van mindcontrol en tovenarij in te zetten op momenten dat ik dacht aan een naderend afscheid. Spijkerstof uit de hel.

Uiteindelijk, en ik weet tot op de dag van vandaag nog niet waar het ‘m nou in zat, besloot ik op een ochtend te kiezen voor een zwarte taillerok die al maandenlang ongedragen in mijn kast lag te wachten op werk. De spijkerrok mokte en mopperde wat, maar deze keer was ik ertegen bestand.

Al een maand ligt hij nu ongedragen in mijn kast. Zo nu en dan zie ik hem liggen en denk ik “ach, nog één keer…?” maar het lijkt alsof zijn wonderlijke charme is uitgewerkt. Ik heb besloten dat zijn laatste rustplaats ook mijn kast zal zijn, want ik kan me er maar niet toe zetten om hem te verplaatsen naar de prullenbak. Een definitief afscheid na zeven jaar trouwe dienst verdient meer dan een gooibeweging richting de afvalhoop. En bovendien, wat als het kledingstuk over een x-aantal jaar weer modieus is? Wat als ik de Steve Jobs van de Nederlandse schrijverswereld word? Mensen zullen dit stuk lezen en wanhopig op zoek gaan naar deze puur poëtische historiek, zoals Steve Jobs zijn zwarte coltrui verhief tot een statussymbool. Nee, ik zal me uiteindelijk van de rok losweken en hem een plekje geven in een kartonnen doos op een niet nader te benoemen plek. Slechts vlak voor mijn dood zal ik de rustplaats van de spijkerrok noemen en in mijn laatste adem spreken “ach, nog één keer…”. En laten we dan hopen dat de rok vanuit mijn kist vervolgens niet zijn toorn op iemand anders richt.

Foogul

2011-10-21T14:25:00.001+02:00

Waar ik mijn fascinatie voor vogels heb opgelopen zou ik niet exact weten, maar er zijn wel een aantal manieren waarop vogels op mijn pad zijn gekomen. Mijn eerste aanraking met de gevederde gemeenschap was al op jonge leeftijd, toen mijn overgrootvader overleed en ik een aantal dierenboeken uit zijn collectie kreeg toebedeeld. Daaronder was een schitterend natuurboek met foto’s van landschappen en kuddes dieren, een boek over vissen en aquaria en twee kleine groene boekjes uit een natuurserie – over vogels. Eén omvatte alle informatie die er bestond over landvogels, de andere beschreef enkel watervogels. Ik weet niet exact hoe vaak ik de boekjes heb doorgebladerd om te kijken naar de bonte, vreemde en rare vogels, maar het volstaat om te zeggen dat er van de 300 pagina’s per boekje er misschien nog 16 vastzitten aan de omslag.

Op diezelfde leeftijd was het populair om dingen, mensen en dieren te benoemen als ‘je lievelings-‘. In vriendenboekjes vulden we vol overgave lijstjes in van ons lievelingsboek, onze lievelingsfilm, lievelingsmuziek, en ook het welbekende lievelingsdier. Van jongs af aan was ik dol op paarden en heb een ontelbaar aantal uren bij de dieren doorgebracht. Nog steeds is die liefde niet geheel verdwenen; op het moment dat ik geld, tijd en ruimte heb zal ik weer zo’n viervoeter naast de deur parkeren. Maar in de loop der tijd merkte ik ook een verschuiving op in de richting van vogels. Mijn zus heeft altijd geroepen dat haar lievelingsdier de pinguïn was, en we hebben ons enorm vermaakt met meerkoeten die over de rand van de lokale eendenvijver op hoge poten door de modder renden. Ik denk dat daar mijn fascinatie voor loopvogels is ontstaan.

Loopvogels; vogels die, als je ze opjaagt, weigeren te vliegen maar gewoon hard voor je uit blijven rennen. Mijn lievelingsloopvogels zijn de kleine vogeltjes op het strand, vaak in grote groepen, met microscopisch kleine pootjes waarmee ze als een malloot over het strand rennen. Richting het water, en terugrennend voor de golven uit om maar niet in zee te belanden. Vliegen, daar doen ze niet aan. Rennen, zo snel dat je de pootjes niet meer ziet, dat doen ze wel. Het lijfje daarbij perfect stil houdend. Het werkt enorm op mijn lachspieren.

Het toppunt (of wellicht mijn dieptepunt) bereikte ik bij het bekijken van de BBC-serie Planet Earth. De serie bestaat in totaal uit 13 uur aan beelden van wilde dieren, landschappen, onderwater- en luchtbeelden van over de gehele aarde, met een schitterende voice-over van Sir David Attenborough. Niemand gebruikt mooiere woorden dan hij in gewone spreektaal. Ik heb de man nog nooit ontmoet, maar ik visualiseer me hem achter de opnameapparatuur in het gewaad van Perkamentus. De natuurbeelden zijn schitterend en rustgevend ondersteund met de zwoele stem van David, die voor me uiteenzet hoe de bronstroep van de jongvolwassen mannelijke olifant klinkt. Hoe dan ook, in de eerste aflevering van de serie verschijnt er een vogel in beeld met rare springende veertjes op zijn hoofd. In de loop der minuten zie ik hoe de vogel zorgvuldig takjes verwijdert van een speciaal uitgekozen lapje grond in het oerwoud, met een steentje de aarde nog even gladschuurt en vervolgens zijn veren uitklapt. De vogel, die niet meer als zodanig herkenbaar is, zwaait nu een grote flap omhoog die veel wegheeft van een grote zwartblauwe smiley. Alsof dit me nog niet onder de tafel zou krijgen begint hij als een malle te springen, te hippen en te wiegen met zijn flap, waardoor de smiley vrolijk en ietwat dreigend door de lucht hobbelt.

De eerste keer dat ik de smileyvogel zag lag ik naast de bank van het lachen. Welke mafketel heeft het ontwerp van dat hilarische beest goedgekeurd? Nog steeds, in periodes van verminderde blijheid, schakel ik de smileyvogel in en altijd met succes. Gelukkig kom ik ook ‘in het echt’ domme vogels tegen om mijn vrolijkheid op te krikken. Een meeuw op het strand bijvoorbeeld, die telkens van een duin werd geblazen en vervolgens stug tegen de wind in weer omhoog klom, zijn veren daarbij uitwaaiend naar alle kanten. Of de luie vinkjes in de struiken achter mijn balkon die telkens twee vleugelslagen doen, zich een stukje laten vallen en dan opnieuw twee keer met hun vleugels slaan om weer op dezelfde hoogte te komen. Leve de luiheid. En ook op het werk kom ik geregeld met ze in aanraking: als ik iemand de uitdrukking ‘ze kwam op hoge poten naar me toe’ hoor gebruiken mag je raden welke beelden mijn brein daarbij plaatst.

Als ik terug zou mogen komen als dier zou ik het dan ook wel weten. Een domme loopvogel zou hoog op de nominatielijst staan. Een paard is natuurlijk ook leuk maar zie je die al een paringsdans doen met een smiley op zijn rug? En loopt een kat, die ook een erg relaxed leven leidt, de hele dag op hoge poten? Mijn vetkat doet dat hoogstens af en toe als ze zich uitrekt met haar rug in een boogje, en dan joel ik ook uitbundig, maar dat zijn slechts fragmentjes van de dag. Nee, loopvogels zijn onovertroffen in hun hilariteit doordat ze de hele dag door een beetje belachelijk lopen te doen. En daarom krijgen ze deze eervolle vermelding op mijn blog.

Oh God

2011-10-19T21:52:00.000+02:00

"The juice goes out of Christianity when it becomes too based on faith rather than on living like Jesus or seeing the world als Jesus saw it. I think different religions are different doors to the same house. Sometimes I think the house exists, and sometimes I don't. It's the great mystery." -- Steve Jobs

God: ik heb daar niet zoveel mee. Sterker nog, ik heb er helemaal niets mee. Toch zou ik niet willen zeggen dat ik een atheïst ben, beter een agnost. Het woord geloof geeft al aan dat er een vrije keuze is. Dat je kunt geloven dat er een god is, maar net zo goed dat je kunt geloven dat de maan wordt bevolkt door roze mannetjes die jaarlijks twee dagen voor carnaval een appel op hun hoofd zetten en een dansje doen. Leuk idee, denk ik dan, niet zo mijn ding, maar whatever works for you. Ik ga me dan ook niet eens mengen in een welles-nietes discussie over het onderwerp. Moge dat even gezegd zijn.

Ik heb geen reden om niet te geloven, net zo min als dat ik een reden heb om wel te geloven. Zoals het iedereen betaamt die in een katholiek dorp opgroeit werd ik gedoopt, deed de communie en het vormsel. Daar werden geen vragen over gesteld, dat hoorde erbij. De eerlijkheid betaamt me te zeggen dat een vraag als ‘wil je wel of niet de communie doen?’ mij als negenjarige in de oren zou hebben geklonken als ‘wil je wel of niet een groot feest, een nieuwe spelcomputer en een weekend Disneyland Parijs?’ Sign me up. Dat bij het doen van de communie, naast het ontvangen van immens grote cadeaus, hoort dat je voortaan in de kerk op een plakkerig rondje mag sabbelen en voortaan 'bij de kerkgemeenschap hoort’, daar sta je op die leeftijd niet bij stil. De kerk kwam me voor als een locatie waar we als gezin slechts eenmaal per jaar, met kerst, verwacht werden. Een aantal uur mooi aangekleed, in de kou, op een harde bank de tijd uitzitten omdat het er gewoon bijhoorde.

Dieper dan dat dacht ik er nooit over na. In de loop der jaren zag ik er steeds meer tegenop om deze uren met een houten kont door te brengen, wat resulteerde in meer geklaag en een uiteindelijk vervallende verplichting om de eerste kersturen door te brengen in de bewierookte ruimte bij de man in de witte jurk. Later werd het bezoeken van de kerk enkel nog zaak tijdens de bijbehorende ‘mijlpalen’; een huwelijk, een nichtje dat de communie doet of een oma die het hoekje om gaat. Met kerst zie je me er nooit meer . Niet alleen omdat het voor mij geen toegevoegde waarde heeft, maar ook omdat het me oneerlijk toeschijnt. Mensen die door het jaar heen trouw hun kerk bezoeken, kunnen rondom de kerstdagen geen plekje meer bemachtigen door al die mensen die vinden dat het op kerst een verplichting is om hun gezicht daar te laten zien. Wie ben ik dan om een plaats te claimen in een dergelijke ruimte, als ik het alleen zou doen om de uiterlijke schijn, de beweging van de massa?

Het hedendaagse geloof gaat meer over gewoonte en angst dan om daadwerkelijke toewijding aan het leiden van een goed, zuiver leven. Mocht het zo zijn dat ik uiteindelijk zou belanden bij een witte poort en een engel die me de toegang gaat ont- dan wel toezeggen, zou die keuze naar mijn idee meer moeten berusten op het feit dat ik een goed leven heb geleid dan om de vraag of ik wel dagelijks op mijn knietjes netjes dankjewel heb gezegd voor mijn maaltijd. Blijkbaar is het makkelijker om de hemel in te komen als moordenaar die om vergiffenis heeft gevraagd, dan als iemand die het wat betreft het geloof eigenlijk allemaal gewoon niet weet maar feitelijk wel volgens de regeltjes leeft. Ergens schort het in die redenatie. Ik ben niet het kwaad, en dat zal ik ook nooit worden. Is het dan eerlijk om wat goed en kwaad is te laten berusten op de vraag of iemand wel of niet denkt dat er een man met een witte baard in de wolken zit te bekijken wat we allemaal uitspoken?

Als je een mensheid creëert en achterlaat in een wereld met zoveel mogelijkheden, dan is het natuurlijk ruimschoots te verwachten dat sommige mensen het een en ander gaan uitproberen, kijken wat de opties zijn. Wat mogelijk is. Die grenzen moedwillig overschrijden is van een geheel andere categorie. Als je een moord pleegt omdat je daar zin in hebt heeft dat niets meer te maken met het verkennen van je menselijke grenzen, van het opzoeken van de uitdagingen in het leven. Dan kun je bij hoog en laag beweren dat je diepgelovig bent; je leeft geen ‘zuiver’ leven. Het is niet zo dat we als mensen in het wilde weg maar los leven, dood en verderf zaaien. We doen waar we van houden, al is dat misschien niet altijd het juiste. Ontzeg de buitencategorie dan de toegang tot al wat goed is. Zo lijkt het me uiteindelijk bedoeld.

Er is simpelweg geen manier om aan te tonen of er nou wel of niet een alwetende god (of goden, for that matter) is, maar dat is ook helemaal niet het punt. In de discussie over wat goed is en wat kwaad verliezen we al op het moment dat we ingaan op het geloof van de ander. Wat ik daaraan zou willen toevoegen is dat je je niet moet laten meeslepen in regels die iemand anders interpreteert als die van iedereen, en dus van jou. Hoe prettig en vertrouwd het ook kan voelen om bij een groep te horen, wanneer iemand anders je vertelt wat je moet doen en hoe je moet leven, als diegene je moet uitleggen waaróm, mag het geen ‘geloof’ meer heten. Creëer, ontdek en vorm je eigen ethische normen en waarden en leef aan de hand daarvan. Uiteindelijk is het beter en gezonder om dicht bij jezelf te blijven dan om er alles aan te doen om bij een groep met door anderen opgelegde regels te horen.

Geloof ik.

Meneer Superpositivo

2011-08-11T11:55:00.000+02:00

Toen vanmorgen onderweg naar mijn werk mijn ketting net van mijn fiets brak, was het eerste wat mijn hoofd binnenschoot ‘Allez, ik ga wel te pootjes’. Ik schrok daar een beetje van. Ik ben helemaal niet zo’n misselijkmakende optimist die bij elke tegenslag juichend een oplossing bedenkt. Naar mijn idee val ik in de categorie van mensen die in eerste instantie uitgaan van onvermijdelijke doemscenario’s, maar die stiekem ook wel weten dat alles uiteindelijk best wel goed komt. Zou ik dan daadwerkelijk positiever zijn ingesteld dan ik mezelf voorhoud, of heeft kabouter Wesley enkel mijn vocabulaire grondig beïnvloed met optimistisch sarcasme tot gevolg? Iemand zou erop moeten afstuderen.

Ik viel van de ene verbijstering in de volgende toen ik na het aanzetten van mijn pc mijn vertrouwde zak eierkoeken van de AH uit mijn tas trok en constateerde dat de grondig geselecteerde voordelen ontbraken. Nee, ik doel niet op de (minstens zo vertrouwde) 35%-sticker die ontbrak, maar op het lijstje met twee à drie positieve punten over een AH-huismerkproduct, dat normaliter op elke dergelijke verpakking verschijnt. Waar is Meneer Superpositivo? Ik zag het als de perfecte baan: de hele dag huismerkproducten testen terwijl je op een kladblokje de twee à drie positieve dingen van het product noteert die je zijn opgevallen, zoals ‘gemaakt van bleekvrij papier’ of ‘makkelijk te kraken’. Fantastisch. En nu zijn die schitterende productvoordelen zonder vooraankondiging plotseling spoorloos van de verpakking verdwenen.

Eerlijk gezegd moet ik achteraf bekennen dat de toegevoegde waarde van de posipunten al een tijdje dalende was. Meegaand met de hype van AH’s ‘gezonde keuze’ werd deze kreet op het merendeel van de producten door Meneer Superpositivo overgenomen, en een tweede bolletje werd steeds vaker ongeïnspireerd gevuld (Meergranenbrood: - Vol granen of pelpinda’s: - Grote zak). Maar desondanks kon ik me bij aankoop van elk huismerkproduct weer verkneukelen bij de positieve draai die er aan mijn dag werd gegeven. “Ja,” knik ik dan, “ja, deze zoutjes zijn inderdaad lekker krokant en hebben absoluut een heerlijk knoflookaroma.”
Zou er iets gebeurd zijn in het leven van Meneer Superpositivo dat hij zich niet meer helemaal kon geven? Is hij gescheiden? Is zijn lening bij de bank afgewezen en heeft hij zijn auto moeten verkopen? Heeft A. Heijn hem wegbezuinigd nu de gemiddelde gehaaste consument toch elke dag alleen maar langskomt om onbeïnvloedbaar chagrijnig de boodschappen in zijn wagen te smijten?

Natuurlijk hoop ik niet dat dit laatste het geval is. Ik hou mezelf maar voor dat Meneer Superpositivo met zijn vrouw, drie kinderen en labrador op vakantie is in Italië, waar hij van het stralende weer geniet en op de camping helemaal niet denkt aan de drie positieve punten van de toiletrol onder zijn arm. Dat hij op een terrasje geniet van de heerlijke niet-huismerk lasagne (-grote hoeveelheid) en ’s avonds na een flesje wijn (-soepel en fruitig) tevreden naast zijn vrouw in de tent kruipt. Dat hij alleen bij het zien van het verzakte lijf van zijn vrouw in het licht van de zaklamp heel even stiekem denkt ‘ik wou dat ik geen ogen had!’ Maar wie neemt het hem kwalijk. Meneer Superpositivo heeft ook even vakantie.

Amen

2011-06-20T18:34:00.000+02:00

Relationships don't work the way they do on television and in movies: Will they, won't they, and then they finally do and they're happy forever - gimme a break. Nine out of ten of them end because they weren't right for each other to begin with, and half the ones that get married get divorced, anyway. And I'm telling you right now, through all this stuff, I have not become a cynic, I haven't. Yes, I do happen to believe that love is mainly about pushing chocolate-covered candies and, you know, in some cultures, a chicken. You can call me a sucker, I don't care, 'cause I do...believe in it. Bottom line...is the couples that are truly right for each other wade through the same crap as everybody else, but the big difference is, they don't let it take them down.

Too Bad

2011-06-20T15:25:00.003+02:00

Farewell to my only friend
You've been so good to me
Now the carnival has ended
Let's set the tigers free

The spring was always early
And the winter never came
But since I got this hunger
It just hasn't been the same

True love feeds on absences like pleasure feeds on pain
So no matter where I'm standing I still love you all the same
And I hope you feel the same way when it's your turn to disappear
I'll be cheering from the sideline with a sandwich and a beer

And all at once I step outside into the wind and rain
I let it wash my weary eyes and see you do the same

I'm leaving for the great wide open plains
Leaving while this holy spark remains
I see you've written promises to make me stay
But it really doesn't matter now anyway
I'm leaving
I'm leaving

Villagers

Schrödingers kat

2011-06-03T13:57:00.003+02:00

Ik dacht altijd dat het voor mannen maar makkelijk was om in een relatie verzeild te raken. De keren dat ik vrouwen hoor zeggen dat ze graag een lief vriendje willen, zijn absoluut niet op 1 hand te tellen. Maar onlangs vertelde een ex-geliefde me dat het helemaal niet zo makkelijk ligt, omdat je nooit weet wanneer het je overvalt en het op andere momenten niet valt af te dwingen. Dat verwarde me even, omdat ik mannen ook vaak heb gezien als oppervlakkig en hunkerend naar elk sprankje vrouwelijke aandacht. Bovendien puilt de wereld uit van de mooie vrouwen. Een tijd lang heb ik me daardoor laten intimideren, door vrouwelijke schoonheid. Inmiddels heb ik besloten dat het me weinig doet en geloof ik dat ik het qua mannelijke aandacht ook absoluut niet slecht voor elkaar heb, maar nu een man bevestigde dat het inderdaad allemaal anders in elkaar stak dan ik al jarenlang heb gedacht, keek ik er toch even van op.

We zaten op het terras en ik zag hoe hij met zijn blik een mooi blond meisje in een blauw zomerjurkje volgde. Ik nipte van mijn wijn en zei enigszins gefrustreerd ‘Je vindt haar leuk, hè?’. ‘Zou nooit competitie zijn geweest voor jou,’ bezwoer hij. Met een gefronste wenkbrauw keek ik opzij en zag dat hij het meende. ‘Ga nou geen rare dingen denken, ‘ zei hij, ‘het gaat erom dat de keuze als die er nog was erg makkelijk zou zijn.’ Omdat mijn wenkbrauw zich nog niet terug naar zijn natuurlijke positie bewoog ging hij er even voor zitten en lichtte het toe. ‘Je hebt vrouwen die adembenemend lijken, maar snel gewoontjes worden. Eén oogopslag is genoeg om alles te zien. En je hebt vrouwen die gewoontjes lijken, maar je langzaam betoveren. Ze kruipen onder je huid; met hun karakter, hun manier van bewegen, het palet van uitdrukkingen. Totdat je – zomaar, ineens – beseft dat je verloren bent. Het kan zijn als je de afwas doet en even aan haar denkt. In bad zit, of in de trein. Een tijdbom die afgaat als de kritische massa is bereikt. Zo was jij. Ik viel voor je, daarna viel ik nog harder. Een ongeneeslijk en accelererend houden van.’

Een tijdje zweeg ik na die openbaring. Hij vroeg: ‘Wat denk je?’ Ik wilde weten waarom hij eigenlijk mijn vriendje werd. ‘Omdat ik iets gezien heb,’ zei hij, ‘en waarom was je bij mij?’ ‘Gewoon. Omdat ik van je hield.’ Hij snoof. Misschien was dat niet het goede antwoord. Dit is wat ik bedoelde: ik dwaalde door het leven en ving een glimp op van een waarheid, zo lucide, dat niemand me wijs kan maken dat het een illusie was. Dat klinkt dommer dan ik ben, maar ik heb het niet over verliefdheid. Ik weet dat dat een soort psychose is, die mestvaalten omhangt met bloemengeuren. Ik was verliefd op hem, dat ook. Maar nadat het wegstierf bleef ik van hem houden. Geen vlinders meer, maar datgene dat daadwerkelijk betekenis heeft. Een nabijheid waarover ze het in de Yes en de Viva nooit hebben.

Hij kon goed praten, altijd al. Hij betoverde je en liet je smachten naar meer van zijn aanwezigheid, meer van zijn aandacht en affectie. Hij was meer dan eens vreemdgegaan. Ik vergaf het hem omdat hij het opbiechtte met een emmer tranen. Dat offer was bedoeld om zijn schuldgevoel af te kopen, ten koste van mij. Wat verloor hij ermee? Niets. Ik was alleen maar bang dat het nog eens zou gebeuren en sloofde me harder uit dan ooit. Zo zijn mannen nou eenmaal, vergoelijkte ik. Zo zijn ze niet allemaal, weet ik nu, maar je moet goed zoeken. Laat je er in ieder geval niet door tegenhouden. Elke mogelijke relatie is te vergelijken met Schrödingers kat. Je weet niet wat het is of zal zijn, tot je het probeert.

Haantjes

2011-05-28T23:12:00.006+02:00

Nooit zou ik een verhaal beginnen met een zin over de liefde. Diepe overpeinzingen over hoe verliefd de schrijver was op een meisje dat hij kwijtraakte, of een vergelijkbaar cliché over ware liefde en haar perikelen. Bij dergelijke schrijvers dacht je ooit aan een specifieke setting. Grootse, romantische settings voor de dromers onder ons: De schrijver met pen en papier die diep in de nacht schrijft bij het licht van zijn groene bureaulampje, terwijl in een hoek van de kamer de stomp van een kaars in zijn eigen vet drijft en de gestapelde lege wijnflessen een beeld schetsen van de bedwelmde staat van het schrijvershoofd. Sinds de jaren negentig nestelt Carrie Bradshaw zich echter met haar macbook en leesbrilletje naast deze klassieke romanticus op de bureaustoel. En hoewel je tot op bepaalde hoogte moet meebewegen met moderne trends, kan ik niet zeggen dat ik daarvan gecharmeerd ben. Het enige wat die twee nog in overeenkomst hebben is dat het gaat om het beschrijven van de liefde, en zelfs dat behoeft de toevoeging ‘min of meer’. Ik had me voorgenomen dat ik als ik ooit zou gaan schrijven, liefde zou schrappen uit mijn onderwerpenlijst. Ik ben nooit een groot fan geweest van lieve novelletjes maar ik moest na een aantal jaar worstelen met woorden toch toegeven dat het onmogelijk was om je niet in te laten met een dergelijk onderwerp. Het is wel zoeken naar een geschikte vorm daarvoor en ik geloof niet dat ik die ooit heb gevonden. Puur gezien komt het erop neer om je gevoelens en observaties op papier te zetten zodat ze voor iedereen begrijpelijk zijn. Maar wat is begrijpelijk? Moet je vervallen in ruwe, onverhullende schetsen over seks, je laatste veroveringen en je prestaties in bed? Het is tekenend voor Nederlandse auteurs dat ze weinig aan de verbeelding overlaten. De populariteit van de betreffende schrijvers staat in direct verband met het aantal synoniemen dat ze voor het woord seks kennen. Van taboes doorbreken zijn we ver afgedreven. Het is inmiddels een lompe populariteitswedstrijd geworden tussen de testosteronhaantjes uit de Nederlandse schrijfwereld. Ik durf mijn hand erom te verwedden dat 80% van de auteurs in de huidige bestsellerslijsten zich de laatste keer dat ze met een boek op de bank zaten niet meer kan herinneren. Hoe dicht sta je dan nog bij de literatuur? In hoeverre ben je dan nog bezig met wat ooit je passie was?

De magie van het kopen van een nieuw boek na veel te lang in die boekhandel te hebben rondgeneusd is met weinig te vergelijken, maar heeft in ieder geval weinig van doen met het wegtikken van zestien zoete witte wijntjes op een boekenbal en aan de zwier gaan met Kluun, of het nonchalant antwoord geven op de vragen van een journalist die bij jou thuis komt om het ‘allemaal een beetje informeel te houden’. Hip is het bovendien om, zodra je het zover geschopt hebt dat je je boekie op tv onder de aandacht van het volksgepeupel mag komen brengen, een bril met duidelijk aanwezig montuur te dragen van waaronder je quasinonchalant en uiterlijk onverstoorbaar de wereld inkijkt. En dan zijn er twee opties voor je. In de media ga je de vlotte jongen uithangen (of: het blije huppeltutje, ik wil natuurlijk niet discrimineren) waarbij je breed glimlachend na elke vraag van de journalist zegt ‘oh leuk dat je dat zegt, want…’ waarna er een lang, ingestudeerd verhaal volgt over wat je nichtje zes jaar geleden tijdens de bevalling van je vriendins dwergpoedel aan de telefoon tegen je zei en hoe juist dát je geïnspireerd heeft tot het bedenken van de huidaandoening van de maîtresse van het autistische personage in je nieuwste romannetje. Optie twee is een meer cynische versie van deze snelle jongen, alleen vertel je het hele verhaal zonder te knipperen of te glimlachen terwijl je de ondervrager recht aan blijft kijken, waardoor niemand zeker weet of je het meent of niet en er een zenuwachtige sfeer ontstaat aan de tafel waaraan je zit. Levert je gegarandeerd een column in een van de landelijke dagbladen op.

Wat ik alleen maar wil zeggen is dat we met zijn allen terug moeten naar de essentie van het schrijven. Je hoort geen schrijver te willen worden omdat mensen dan weten wie je bent als je over straat naar de supermarkt wandelt. Niet omdat het je vrouwen oplevert, geld, aanzien. Je hoort te willen schrijven omdat je mens bent, omdat je wilt genieten van dingen, omdat je een passie voor iets hebt en die wilt uitdragen. Zaken als medicijnen en recht zijn in deze wereld nobele doelen en noodzakelijk om het leven te onderhouden. Maar literatuur, poëzie, schoonheid, romantiek, liefde.. dat zijn dingen waar we voor wíllen leven. Als onderwerp zijn ze daarmee niet te omzeilen en dat moet iemand als ik ook helemaal niet willen. Dan mis je mooie ervaringen die je toelachen vanaf het papier en die je weer even laten beseffen waar je het allemaal voor doet. Liefde is een rare, complexe wereld vol van tegenstellingen. Dat is waarom het soms zo veel pijn kan doen, maar ook waarom het zo verschrikkelijk leuk is.

Baby we'll be fine

2011-05-22T20:26:00.000+02:00

Baby come over, I need entertaining
I had a stilted, pretending day
Lay me down and say something pretty
Lay me back down where I wanted to stay
Just say something perfect, something I can steal
Say: 'Look at me, baby, we'll be fine.
All we've got to do is be brave and be kind.'

The National

Babylon

2011-04-26T14:30:00.000+02:00

Friday night I'm going nowhere
All the lights are changing green to red
Turning over TV stations
Situations running through my head
Well looking back through time
You know it's clear that I've been blind
I've been a fool
To open up my heart
To all that jealousy, that bitterness, that ridicule

Saturday I'm running wild
And all the lights are changing red to green
Moving through the crowd I'm pushing
Chemicals are rushing through my bloodstream
Only wish that you were here
You know I'm seeing it so clear
I've been afraid
To tell you how I really feel
Admit to some of those bad mistakes I have made

Sunday all the lights of London
Shining, sky is fading red to blue
I'm kicking through the autumn leaves
And wondering where it is you might be going to
Turning back for home
You know I'm feeling so alone
I can't believe
Climbing on the stairs
I turn around to see you smiling there
In front of me

And if you want it
Come and get it
For cryin' out loud
The love that I was
Giving you was
Never in doubt
Let go your heart
Let go your head
And feel it now

Babylon, Babylon

David Gray

Hello/Goodbye

2011-04-19T23:06:00.003+02:00

Het is maar raar. Periodes van je leven die je helemaal bouwt rond het leren kennen van de persoon met wie je samen bent, of met wie je samen wilt zijn. Waarvan je houdt, in ieder geval. Je wilt weten wat diegene drijft, wat er in zijn of haar hoofd omgaat en hoe het referentiekader van de betreffende persoon functioneert. Je wilt kunnen zeggen “ja, hem/haar ken ik,” en niet alleen omdat jullie een uur in een rokerige kroeg oppervlakkige feitjes boven de muziek hebben uitgeschreeuwd. Gezegd moet worden dat je elkaar nooit helemaal door en door moet willen kennen, twee personen die samen zijn veranderen in de loop der tijd, gezamenlijk en individueel, en groeien naar elkaar toe. Of van elkaar af. En dat laatste is bevreemdend. Zoveel tijd stop je erin om de ander te begrijpen en er is niets wat er meer toe doet dan dat. Maar wanneer het over is beschik je plotseling over een berg informatie waar je niets meer aan hebt.

Soms is die informatie juist de reden dat het allemaal niet meer zo soepeltjes liep. Dat je dingen over degene te weten bent gekomen waar je je geen raad mee weet, of die niet binnen jouw beweegpatronen passen. In sommige gevallen kunnen rust en afstand daarin een oplossing bieden en vind je elkaar na verloop van tijd terug als alles een plekje heeft gevonden. Maar in meer gevallen gebeurt dat niet meer. Al wat rest zijn dan flarden van iets wat heel mooi had kunnen zijn. En hoe meer flarden je in de loop der tijd verzamelt, hoe moeilijker het telkens is om weer op te krabbelen. Dat is geen reden om je niet meer in anderen te verliezen. Een mens heeft soms een ander mens nodig. Uiteindelijk ben ik liever iemand die openlijk van een ander houdt, dan iemand waarvan wordt gehouden en die dat niet weet. Een dergelijke situatie rust geven, daar ben ik erg slecht in.

De knoop doorhakken blijkt ingewikkeld. Ik wil niet vervallen in clichés van verstand en gevoel die ten strijde trekken, maar feitelijk kun je jezelf behoorlijk in de weg staan op zoek naar geluk. Lang heb ik gedacht dat als het op liefde aankomt, er twee keuzes zijn: óf je gaat totaal op in een relatie, óf je gaat voor totale isolatie. Die overtuiging heeft in het verleden vaak geleid tot het verlammende, allesdoordringende gevoel dat ik als mens gebrekkig en onvolwaardig was. Schaamte was geen emotie meer die mijn grenzen aangaf, het werd een zijnstoestand, de kern van mijn identiteit. Het was een verlammende schaamte die me het gevoel gaf van waardeloosheid, het gevoel geïsoleerd en leeg te zijn. Daar lag een confrontatie met mezelf aan ten grondslag. Ik hoedde me ervoor mijn innerlijk aan een ander te tonen, maar wat nog belangrijker was, ik hoedde me er eveneens voor mijn innerlijk aan mezelf te tonen. Het heeft lang geduurd voor ik ontdekte dat liefde ook draagbaar kon zijn. Draagbare liefde, die leidt tot een volmaakte intieme relatie waarin je samen kunt zijn, maar ook een afzonderlijke persoon bent, een identiteit hebt. Met daarbinnen de nodige grenzen. En die leiden niet meteen tot, wat ik ooit dacht, een kloof tussen mensen. Niemand heeft er iets aan wanneer je je ervaringen en gevoelens als een filmcamera opslaat en niemand het bandje ooit mag zien.

Als het gaat om banden verbreken met een geliefde ben ik een twijfelaar, een piekeraar. Stiekem vertrouw ik er altijd op dat een vervelende situatie zichzelf wel oplost, als je het maar de tijd gunt. Wat ik maar wil zeggen: wil je ooit weten hoe je heel langzaam een pleister moet verwijderen, vraag het mij. Ja, ik hoor het je denken. “Watje!” Maar je hebt het mis. Een pleister zo lang mogelijk laten zitten, dat werkt voor mij nu eenmaal beter. Ik ben iemand die peutert aan wondjes en wroet in pijnlijke verminkingen. Pleisters beschermen me tegen mijn zwakte om grenzen te stellen. Ik maak van jeukplekjes bloedende kraters. Een pleister is voor mij meer dan een doekje tegen dat bloeden. Het is een hek rondom iets wat ik even met rust moet laten. Daaronder krijgt de boel dan de kans om te helen, met of zonder littekens. En dan beginnen we vervolgens gewoon weer van voor af aan.

Op een zomerachtige lentedag in april

2011-04-18T16:22:00.000+02:00

Het is niet dat ik het je weiger uit te leggen.
Jij bent zo’n man die van mij maar niet van mij is
die in mijn bed ligt maar er niet slaapt
je proeft mijn liefde niet, ik teer op vlagen
van wat ik ooit had en wat er kriebelde
als ik aan je dacht.

Kijk, ik wil je best een brief schrijven waarin
mijn woorden naar het topje van een boom klimmen
en schreeuwen dat ik van je hield, of dat nog doe,
en dat ik je eeuwigdurend strelen zou -
de herinneringen in mijn vingertoppen zouden
de patronen van je huid herkennen,
maar daar gaat het niet om.

Waar het om gaat: Ik was bij je toen je
niet thuis was en niet wist of je zou komen,
en dat ik niet gelukkig was.

Me and you and everyone we know

2011-04-17T11:41:00.003+02:00

I don't want to have to do this living. I just walk around. I want to be swept off my feet, you know? I am prepared for amazing things to happen. I can handle it.

Me and you and everyone we know (2005)

Doodziek

2011-04-10T16:15:00.002+02:00

Over doodgaan hoeft niemand me iets te vertellen. Zo’n 8 tot 15 dagen per jaar balanceer ik op het randje tussen leven en dood, en vooral vind ik mezelf dan erg zielig. Dat mag ook wel. Ik heb altijd geloofd dat mijn verkoudheden en griepjes erger zijn dan die van iedereen ter wereld, omdat de wereld nou eenmaal verdomd hard moet werken om mij van mijn voeten te vegen. Af en toe wil hij dan toch laten zien wie er de baas is. Het is maar goed dat ik het merendeel van de tijd zoveel weerstand weet te fingeren; een wereld zonder mij stel ik me voor als een wereld zonder kleur en Zachary Braff. Enkel mijn dramatische ziekteperioden zijn de reden dat drogisterijen nog bestaan. Voorgenoemde 8 a 15 dagen per jaar leef ik op een cocktail van Strepsils, thijmsiroop, paracetamol en A.Vogel neusspray. Ik geloof ook niet dat ik er die dagen op mijn appetijtelijkst uitzie. Met rode neus en gloeiende wangen lig ik op de bank onder mijn deken op melodramatische wijze te weigeren om te veranderen in een lijk.

Het resultaat van dergelijke acties is dat zelfs het meest ongevoelige, weigerachtige vriendje uiteindelijk af en aan rent met bouillonnetjes, dozen tissues en Vicks Vaporub. Subtiliteit wordt door mannen immers nooit gewaardeerd en als ze openheid en dramatiek willen kunnen ze het ook van me krijgen. Mannen kopiëren, enkel als het ziekte betreft, moeiteloos wat vrouwen doen als je ze vraagt ‘is er iets?’: Ze veinzen een ongevoeligheid voor pijn. Of het nu gaat om levensgevaarlijke papiersnijwonden of twijfelachtige brandwonden van het tapijt, ze huiveren en knarsetanden wat, maar geven voor geen prijs toe dat ze pijn hebben. Het resultaat is dat ze stoer lijken, maar dat ze wel verwachten dat wij aan hun pantomimegebaren aflezen dat ze bijna flauwvallen van de pijn en we ons ontpoppen tot een moderne Florence Nightingale die ze de hele dag overstelpt met liefde en sympathie.

De handleiding om met mijn eindeloze klaagzang op ziektedagen om te kunnen gaan is, voor zover je die te horen krijgt, ook niet heel duidelijk. Het is een beetje het computerspelletje dat iedereen vroeger weleens heeft gespeeld. Dat je steeds meer aanwijzingen krijgt zodat je uiteindelijk de prinses zou kunnen bevrijden, wanneer je dan tenminste nog niet door het zwaard van een vijand bent doorboord. Soms wordt het een vriendje dan ook even teveel en vlucht hij het huis uit, uren die ik zorgvuldig besteed met het hebben van zelfmedelijden. Zuchtend en kreunend in mijn dekbed gewikkeld sleep ik mezelf naar het toilet als het dan écht moet, ik staar diepverdrietig naar de lege theepot op het tafeltje naast me, en ik kijk vol medelijden naar mijn eigen weerspiegeling in de tv die uitstaat. De aanblik van mijn pyama die nodig gewassen mag worden (en mijn haar trouwens ook) maakt dan dat ik met betraande ogen, hoestend en proestend weer in de donzige kussens kruip en met mijn hoofd onder de dekens ga liggen wachten op de terugkeer van een ridder die begrijpt dat je draken met een kusje en een aai moet temmen.

Not lie down

2011-04-04T22:06:00.000+02:00

Not gonna lie down in that bed tonight
Let them covers clutch me and pull these thoughts out of my head

I'm not gonna feel so all alone tonight
That empty space beside me and the city just a drone out the window

Not gonna roll over tonight
To shake these demons from their hold

Not gonna close my eyes tonight
Let my thoughts form pictures that I care not to describe
And oh, how they writhe

Already learned my lesson babe
You know that you are right
God damn you, you're always right
Why the hell can't I remember that each time we start to fight

Calling you, it's midnight
Why aren't you home?
Guess I'm gonna have to spend another night here all alone

Ontresideren

2011-03-20T19:31:00.000+01:00

Soms fluister je klanken en staart naar me met die
grootse nonchalance in je blik
(alsof de wereld je niets doet, maar ik weet beter)

Met vlagen regent het in jou maar dat ziet niemand
omdat je uitbundig ongedwongen leeft
(mensen worden ongemakkelijk van verdriet)

Tussen lot- en leefgenoten sta je als verstild terwijl
je opvalt alsof je dat altijd al deed
(sentiment of stond je altijd naderbij dan anderen?)

Zo leerde ik je kennen jaren terug
je wankelde niet, was nog niet bevlogen
(en eindigen niet zoveel vriendschappen verkreukeld in de goot?)

Alsof je leunde tegen de deurpost, maar zwijgend.

Wat het is

2011-03-07T22:09:00.001+01:00

"Af en toe denk ik dat ik alleen maar leef in jouw schaduw; een stukje van jouw leven waar niemand vanaf weet. Mensen die niet uit je leven verdwijnen, besef ik, zorgen vaak voor ongemak. Het beste is verdwijnen uit de levens van mensen en dan weer opduiken in de levens van andere mensen, voor wie alles nog nieuw is, voor wie de glans nog niet is vergaan, die nog de kracht hebben om in jouw goudverf goud te herkennen, om in je schorre stem het geluid van een operazanger te horen.

Het is een vreemd gevoel dat we door een plas water van elkaar gescheiden worden. Weet je wat het is? Elke liefde, zelfs de kleinste, begint met aandacht. Aandacht is de accu van het verlangen. Na ons afscheid trof het me plotseling: Alle woorden die ik heb gewogen en nooit heb uitgesproken kwamen terug, tientallen liefdesverklaringen, ongeschreven brieven, geschreven brieven die nooit zijn gepost, tranen die ik toch maar had ingehouden, beledigingen die ik toch maar had ingeslikt. Ik heb mijn leven niet geleefd, ik heb er formuleringen voor gezocht, formuleringen die niemand onberoerd moesten laten, die de werkelijkheid voor altijd zouden veranderen, maar die ik uiteindelijk toch maar niet had uitgesproken of alleen daar waar niemand ze kon horen. Liefde, en het herkennen ervan, komt daarmee op een wankel voetstuk te staan. In mijn ervaringen is er een dun scheidingslijntje tussen liefde en haat, trouw en ontrouw. Het zijn begrippen die er op een gegeven moment niet meer toe doen, of beter gezegd, het zijn begrippen die van betekenis veranderen. Misschien moet je om echt te kunnen leven de controle opgeven."

Gespin

2011-02-17T15:08:00.002+01:00

Ik wilde verandering ik was moe
verlangde naar huis en liefst bedompte
danswerelden laten wat ze waren.

Ik zwalkte onder sterren naar
de veilige haven waar in mijn warme
bunker jouw hand mijn wang beroerde

en ik viel voor jou als gouden regen want
ik heb je saffieren sprookjesogen
toch zeker niet gedroomd?

Adaptation

2011-02-15T20:01:00.002+01:00

Point is, what's so wonderful is that every one of these flowers has a specific relationship with the insect that pollinates it. There's a certain orchid look exactly like a certain insect so the insect is drawn to this flower, its double, its soulmate, and wants nothing more than to make love to it. And after the insect flies off, it spots another soulmate flower and makes love to it, thus pollinating it. And neither the flower nor the insect will ever understand the significance of their lovemaking. I mean, how could they know that because of their little dance the world lives? But it does. By simply doing what they're designed to do, something large and magnificent happens. In this sense they show us how to live - how the only barometer you have is your heart. How, when you spot your flower, you can't let anything get in your way.

Adaptation (2001)

My blue eyed problem

2011-02-11T23:29:00.001+01:00

Nooit was ver zo ver dat ik ging missen
en nooit was een bestaan zo nabij dat ik
in de spiegel zoek naar een omgekeerde wereld
waarin jij figureert, mijn bed waarin jij slaapt.

Soms mis ik je maar hoe kan het anders.
Al die jaren heb ik je naar het schijnt al
gemist zonder je te kennen; nu pas
weet ik dat ik je niet verzonnen heb.

Siberië

2011-02-09T01:18:00.000+01:00

Geef me je jas
van bont van teddyberen
leg je arm om me heen
en al je winterkleren
zoen me
tot ik warm word
zoen me
tot ik spin
trek je eigen huid dan uit
stop mij eronder in
Sus me met je hartslag
wij ons wij ons wij ons
maak van dit veel te grote bed
een heel klein fort van dons

Bart Moeyaert

Ouderdom

2011-02-03T01:04:00.001+01:00

Onlangs had ik met een vriend onenigheid over het fenomeen ouderdom. Hij was van mening dat oude mensen per definitie een last waren voor de samenleving. Respect opbrengen voor ouderen zat er in zijn geval niet in, en terwijl ik hem mijn rug toedraaide en wegliep om het gesprek niet uit te laten lopen op een onoverkomelijk meningsverschil, besefte ik me dat hij wellicht slechts een van velen was die aan de basis staat van een fundamentele verschuiving in de mate van respect voor ouderen in de samenleving.

Natuurlijk, ook als ik in een bejaardentehuis kom krijg ik een bedrukt gevoel. Merkwaardig is dat ik hetzelfde ervaar als ik een parkeergarage binnenrij. En natuurlijk zie ik de verschillen. Op een parkeergarage staan nooit fraaie namen als ‘Myosotis’ of ‘Amandelboom’. En ik ben uiteraard niet blind voor het grootste verschil: In een bejaardentehuis zitten geen auto’s.
De overeenkomst tussen bejaardentehuis en parkeergarage is in ieder geval het bij elkaar brengen van één bepaalde soort voor één bepaald doel: Het tijdelijk opbergen. Auto’s worden na verloop van tijd weer opgehaald en bejaarden sterven.

Een klein meisje dat met haar moeder voor het eerst in zo’n bejaardentehuis kwam, riep vol verbazing uit: “Van wie zijn al die oma’s en opa’s?” Het verhaal vertelt het antwoord van die moeder niet, dat is ook niet makkelijk te geven. Ze zal gezegd hebben dat in zo’n tehuis allemaal oude mensen zijn ondergebracht die niet zo goed meer voor zichzelf kunnen zorgen. Dat ze nu op tijd eten en drinken, televisie en een kerkdienst krijgen. En dat ze ’s nachts op een knopje kunnen drukken als ze onwel worden. Het is niet onwaarschijnlijk dat ze ook gezegd heeft dat je in deze huidige maatschappij je ouders niet meer thuis kunt hebben (“daar zijn de huizen niet op berekend en dat geeft allerlei wrevel met de kinderen. Als mammie later oud is gaat ze hier ook heen, dat is beter”).

Haar dochtertje zal niet gevraagd hebben “beter voor wie?”, als je zo jong bent is oud wel ver van je bed. Ze zal helemaal niet op de gedachte zijn gekomen dat de maatschappij wel huizen kan bouwen om auto’s heen, drive-inn woningen. Nog wel de beste plaats voor je auto, je hele leven trappen lopen omdat je auto beneden ‘woont’. Voor ouderen lijkt er in normale wijken zelfs geen aangepaste plaats meer. Ze worden verbannen naar tehuizen en daar hebben ze het goed te hebben. Het schijnt bij niemand meer op te komen dat mensen mensen worden en blijven door met iedereen in contact te komen: Jong én oud. De dood kon weleens een taboe zijn omdat het grote sterven zich afspeelt binnen de muren van het bejaardentehuis. Mensen die opwerpen dat je toch niet meer de zorg voor de ouder wordende mens op je kunt nemen zien er niet tegenop elke zaterdag onder hun auto te kruipen om zelfs het laatste minuscule onschadelijke modderspatje weg te vegen.

Natuurlijk zit er iets onredelijks in mijn voorstelling van zaken, maar helaas ook veel waars. Sommige ouderen in tehuizen zijn inderdaad beter af. Ik signaleer alleen dat de maatschappij, wij dus, met oude mensen in de maag zit. De hoofdoorzaak is ongetwijfeld dat ze geen markt meer vertegenwoordigen. Je kunt ze hooguit in de winter nog een reis naar een warm land verkopen. Ze hebben niet zoveel behoeften meer en sparen hun geld liever als nalatenschap. Wij ontlenen in onze wereld steeds vaker de waarde van anderen en onszelf aan botte koopkracht, aan datgene wat wij al gekocht hebben en dus bezitten, en aan datgene wat wij nog gaan kopen. Wij ontlenen steeds minder waarde aan menselijke eigenschappen. Ouderdomswijsheid is een vergeten woord in onze taal. “Naarmate de wereld der dingen in waarde toeneemt, naar die mate neemt de wereld der mensen in waarde af”, schreef Marx. Die manier van denken en handelen heeft een devaluatie van de oude mens veroorzaakt. Godfried Bomans heeft die rampzalige waardevermindering scherp aangegeven: “Vroeger was een oud mens iemand die er bijna was. Nu is het iemand die er bijna geweest is.”

Het echte antwoord op de uitroep van dat meisje is, vind ik: “Die opa’s en oma’s zijn van ons”. Wij mensen zijn uiteindelijk van en voor elkaar. Dat betekent dat wij na moeten denken over een betere en waardiger plaats van de oudere en oude mens binnen onze samenleving, niet geïsoleerd ergens erbuiten.

My Darling?

2011-01-31T16:55:00.001+01:00

De laatste weken waren er steeds meer momenten dat ik me weer op mijn plek begon te voelen. Dat de aarde voor mijn gevoel niet meer continu sidderde en beefde en de grondzeeën begonnen te bedaren. Op die momenten had ik even het gevoel dat ik alles weer eens erger had gemaakt dan het in werkelijkheid was. De droge feiten kwamen er uiteindelijk op neer dat alleen maar mijn relatie voorbij was met een jongen die niet van mij hield. Of dat niet kon. Hoe overtrokken is het dan om te reageren alsof je leven voorbij is? De eerste paar dagen dat ik me rustiger voelde nam ik me vanzelfsprekend voor om nooit meer verliefd te worden, al hoorde ik mensen wel eens zeggen dat dat het mooiste was wat er bestond. Ik wilde niet nog eens op mijn ziel getrapt worden als voorgaande keren. De dagen daarna waren de dagen dat ik een man zag als een welkome aanvulling op mijn volle leven nog steeds schaarser dan de dagen dat ik de hele manheid naar de verste uithoek van de wereld verwenste, maar ik voelde dat er iets aan het verschuiven was. ‘Oh nee, ‘ dacht ik nog, toen ik mezelf erop betrapte iemand in de supermarkt schaamteloos na te kijken, maar er was geen redden meer aan. Ik ben verliefd op de liefde en ik sta er weer open voor.

Desondanks kan ik me bijna niet voorstellen dat er in de hele wijde wereld nog een geschikte man rondloopt. Niet dat mijn eisenlijst enorm lang of ingewikkeld is, maar mijn rare gewoonten en mijn verre van perfecte lijf gelden nou niet bepaald als mannenmagneet. In de supermarkt kijk ik naar de inhoud van de mandjes en de manier waarop ze lopen. Openlijk toegegeven: ik hou van mannen met een eigen loopje. Welke pseudoFreud legt me uit waarom? Uiteindelijk zijn uiterlijkheden slechts uiterlijkheden en wil je weten hoe het er vanbinnen aan toe gaat. Weinig redding voor mij op dat vlak. Of lopen er nog mannen rond die vallen voor meisjes met een scala aan eigenaardigheden? Meisjes die met hun rug naar de muur moeten zitten in cafés, omdat het anders ongemakkelijk voelt, meisjes die garderobes hebben die vrijwel volledig bestaan uit jurkjes en rokken met knielange laarzen en houden van koude, kraakheldere winterdagen. Bij elke man die er interessant uitziet vraag ik me af of híj dan misschien iemand is die een hekel heeft aan het praten over alleen maar oppervlakkige dingen, en niet geïnteresseerd is in het eindeloos spelen van computerspelletjes, en niet klaagt dat ik nog niet zoveel geld verdien, en me het gevoel geeft dat ik alles kan doen wat ik maar wil als ik me er maar voor inzet, en me vertelt dat ik er leuk uitzie, en me het gevoel geeft dat ik het enige meisje op de wereld ben, en het schattig in plaats van raar vindt dat ik mijn koffie het liefst lauw drink, en accepteert dat ik van vlees houd maar dat ik moreel tegen het consumeren van kalfs- en lamsvlees ben, en net zo enthousiast wordt als ik bij het zien van een Super Nintendo, en nooit lang boos op me blijft, en 70% van de tijd zorgt voor de koffie, en me vertelt dat ik er schattig uitzie met verward haar ook al is dat niet zo, en het niet vreemd vindt dat ik boeken lees op de fiets, en me lieve gekke briefjes schrijft soms, en me vertelt dat ik spannend ben en mysterieus zelfs als we al heel lang samen zijn, en niet boos op me wordt wanneer ik hem ’s nachts dronken opbel, en niet wegschrikt wanneer ik heel erg gehecht aan hem raak, en het geen verloren dag vindt wanneer we een keer de hele dag eigenlijk niets anders doen dan knuffelen, en niet geërgerd raakt wanneer ik de regels voor poker niet onthoud, en alles beter maakt wanneer ik een slechte dag heb.

Noem me een hopeloze romanticus, een optimist of fantast. Maar wellicht heeft iemand nu, op dit moment, heel even het gevoel dat hij bij mij wil zijn. En lieve onbekende, ik ook bij jou.

Geschetst

2011-01-23T14:00:00.000+01:00

Vannacht ben je in mijn hoofd gekropen.
Plotseling zat je daar, genesteld in
het zenuwcentrum van mijn wezen.
Hoe durf je.

Sindsdien zie ik je overal waar je niet bent.
Je bent mijn docent, mijn baas, het kassameisje
de spits van het team en de agent die me bekeurde.
Je hebt wel lef.

Daar ben je weer, je profiel danst onbezonnen
tegen de scherpe lichten in de kroeg.
Thuis wacht je me op. Is het de whisky
of mis ik je?

Wij hebben alles nog tegoed

2011-01-22T02:41:00.002+01:00

Soms staar ik in een ingekleurde wereld van zwart-wit tv, met mijn neus tegen het glas gedrukt aanschouw ik het dagelijks leven dat als het mijne voelt. De wereld zoekt richting en sleurt mij erin mee.

Soms hoor ik onverwacht weer achter
gewone woorden die je uit
een zoveel zuiverder en zachter
adembenemender geluid

dat ik opnieuw naar je moet kijken
of ik je nooit tevoren zag
Laat al die jaren maar verstrijken
zolang ik dit bewaren mag

kan jou en mij de tijd niet deren:
weer voor het eerst met je alleen
hoor ik de harmonie der sferen
door alle alledaagsheid heen

Gelukkig Indrukwekkend

2011-01-12T16:42:00.006+01:00

Het is voor de mensen om me heen geen geheim dat externe factoren een grote impact hebben op mijn gemoed. Als het ochtend wordt en ik een helderblauwe lucht al door mijn wimpers signaleer bijvoorbeeld, of wanneer ik over straat loop op een kraakheldere winterdag en mijn wangen rood kleuren van de kou, weet ik dat het een goede dag gaat worden. En wanneer de hemel motregen kwijlt op het dak en mijn kamer de hele dag in een soort van schemer is gehuld, is het bij voorbaat een dag voor treurige muziek en melancholisch gepieker. Ik denk niet dat er iemand op de wereld is die zonder een indruk op me achter te laten mijn leven in en uit kan stappen. Sommige mensen laten diepere sporen na dan anderen. Het is een gaan en komen van mensen die ik niet kan loslaten, het merendeel van de tijd zelfs zonder dat zij dat weten. Mijn ervaringen probeerde ik te delen met mensen om mij heen, maar ook zij kunnen niet de vinger leggen op waar ik die gevoeligheid vandaan heb weten te toveren. ‘Mooi,’ zeggen ze dan. Meer dan eens trok ik op met personen die dingen konden zeggen die tot in het diepst van mijn wezen doorsijpelden. Nog niet zo lang geleden sprak ik met een therapeute. Ik verzocht haar om alsjeblieft een etiket te plakken op mijn heftige gevoelsleven. Dat kon ze niet. Het rapport beschreef me, maar helpen kon ze niet. Dat hoefde ze niet, zei ze. En: ‘Het is juist mooi.’

‘Maar weinig mensen ervaren nog krankzinnige, overweldigende passie. Zo gaat het in liedjes. Zij ís zo. Ze is verliefd op de liefde. Ze kan niets half doen. Ze voelt alles zo hevig dat het soms net lijkt alsof de wereld teveel voor haar is. Elke keer als ze een verhaal hoort over een kind dat kanker heeft, over een oude man wiens vrouw is overleden, of zelfs zijn hond, dan is het net alsof háár dat is overkomen. Het lijkt wel alsof bij haar de buitenste laag van haar huid ontbreekt die ervoor zorgt dat mensen de dag doorkomen zonder de hele tijd te bloeden.
De wereld wordt haar soms teveel. “Ik blijf liever een beetje verdoofd,” zegt ze tijdens de intake. “Wat ik dan ook mis, ik weet nu soms niet meer wat ik moet.” Haar helpen kan ik niet. Er zijn simpelweg geen dingen mis die aangepakt moeten worden.’

Al toen ik jong was voelde ik me een slachtoffer van wereldse indrukken. Ik ben niet anders gewend dan dat dingen die voor anderen doodnormaal zijn, bij mij een diepe indruk kunnen achterlaten. Zo was ik op een dag op weg van de bibliotheek neer huis. Ik weet nog dat de bladeren niet meer aan de bomen hingen en dat het vroeg donker werd, zodat als ik eenmaal thuiskwam voor het avondeten alle lichten in de buurt aan waren. Als ik op mijn fiets naar huis reed kon ik door de ramen heen alle mensen zien die daar binnen woonden en alle dingen deden die mensen in hun huis doen. Het was net alsof ik door een museum liep, langs een hele rij fel verlichte diorama’s met kaartjes erbij waarop dingen stonden als: ‘Hoe mensen wonen’, of ‘Gezinnen in Nederland’. Een vrouw die groenten snijdt bij de gootsteen. Een man die de krant leest. Een stel kinderen in een slaapkamer boven die Twister spelen. Een meisje dat op bed ligt te praten aan de telefoon. Er stond in die straat een appartementencomplex, waar ik altijd omhoogkeek. Er was een bepaalde flat waar ik altijd graag uitgebreid door de ramen keek. Het gezin daar zat elke dag altijd om ongeveer dezelfde tijd aan tafel, net als ik die specifieke hoek omsloeg. Het was een soort bijgeloof van me, zou je kunnen zeggen: als ik ze met z’n drieën – de vader, de moeder en het jongetje – om tafel zag zitten, wat meestal zo was, dan zou er die avond niks afschuwelijks gebeuren.

Dat gezin zag er gewoon altijd zo gelukkig en huiselijk uit, dat was het punt. Van alle dia’s in het ‘Hoe mensen leven’-museum, wilde ik het liefst in deze thuiskomen. Je kon natuurlijk niet horen wat ze zeiden, maar dat was ook niet nodig. Je zag zo dat het allemaal goed ging in die keuken. De gesprekken waren waarschijnlijk niet wereldschokkend (‘Hoe was je dag, schat?’ ‘Prima, en die van jou?’), maar iets aan de sfeer rond die tafel – het zachte, gele licht, de knikkende gezichten, zoals de vrouw de arm van de man aanraakte, en zoals ze lachten als het kleine jongetje zwaaide met zijn lepel – gaf je de indruk dat ze op dat moment nergens liever wilden zijn, en ook niet bij iemand anders dan bij elkaar. Ik wenste dat ik dat gevoel kende.

Achteraf gezien heeft het me veel goeds gebracht. Verhalen en ervaringen van anderen boden toegang tot dromen, en dromen was wat ik het liefste deed om soms de werkelijkheid om te buigen. Soms zit het even tegen, maar alles valt uiteindelijk vanzelf op zijn plek. Misschien moet ik er maar eens vrede mee hebben dat ik simpelweg eigenlijk gewoon best gelukkig ben.

Tickle me

2011-01-09T13:33:00.002+01:00

Tickle me pink, I'm rosy as a flushed red apple skin
Except I've never been as sweet
I've rolled around the orchard and found myself too awkward
And tickle me green, I'm too naive

Time is too early, my hair isn't curly
I wish I was home and tucked away
When nothing goes right and the future's dark as night
What you need is a sunny, sunny day

Don't know where I can find myself a brand new pair of ears
Don't know where I can buy a heart
The one I've got is shoddy, I need a brand new body
And then I can have a brand new start

Johnny Flynn

Ik droomde

2011-01-01T20:53:00.005+01:00

I miss you

2010-12-30T02:05:00.000+01:00

I was always strong as long as we were a team
I crawled into somebody's heart who meant the world to me
love made me strong enough to be alone and set me free
but with my friends until the end is where I wanna be
with my friends until the end is where I wanna be

I don't need to
but I want to
sing with you
'cause I miss you
I don't need to
but I want to
sing with you
'cause I miss you

Nachtmerrie

2010-12-24T01:40:00.001+01:00

Vannacht heb ik je opnieuw verzonnen.
Toen ik wakker werd lag je niet meer
ver naast me maar voelde ik
hoe warm je was.

En toen je opstond en je ontfermde
over croissantjes en koffie,
die ik lauw dronk, wat je
niet raar vond;

En me vroeg wat ik wilde gaan doen
vandaag, met jou, nu we
een hele dag samen
konden besteden;

En me vertelde dat ik er eigenlijk zo
mooi rommelig uitzag in de
ochtend, met een kus
op mijn voorhoofd;

zonk ik terug in de kussens en
mompelde iets als ‘binnen blijven’.
Eerst deze nachtmerrie
uit mijn hoofd verdrijven.

Dhr. G.

2010-12-12T01:31:00.001+01:00

Lieve onnozele jongen,

Ooit vroeg je me of ik het gevoel had dat de wereld aan mijn voeten lag. Ik heb allang niet meer het gevoel dat de wereld aan mijn voeten ligt, en ik twijfel of ik dat gevoel ooit daadwerkelijk heb ervaren. Ondanks mijn moeiteloos afgeronde studie, de interessante mensen die ik ontmoet en reizen die ik maak. Jij wel, kennelijk, en dat is mooi, bepaalde euforie is zo kostbaar dat er eigenlijk helemaal geen woorden voor zijn. Of beter gezegd, dat er geen woorden voor nodig zijn. Dat soort euforie kan zonder woorden.

Je vroeg me of ik me schuldig voelde. Ik antwoordde toen dat ik me niet schuldig voelde. Wat ook zo is. Ik voel me niet schuldig. Je was van het begin af aan al niet de man met wie ik zou trouwen, je zou nooit de vader van mijn kinderen worden, je lag nooit aan mijn voeten, ik had een zwak voor je, een groot zwak. Elkaar mislopen schept ook een band. Onnozele jongen, ik wil niet beweren dat ik van jou heb gehouden; misschien was dat feitelijk het enige wat ons bond, dat we er slecht in waren van elkaar te houden. Dat we dachten dat we van elkaar hielden en dat we die illusie wel prettig vonden, voor een tijdje.

Begeerd willen worden door een nog begeerlijker prins die mijn pad kruist, dat is waarschijnlijk de waarheid achter al het verdriet, getob, gesnotter, de waarheid achter al dat verlangen naar groots en meeslepend leven. Het oneindige en eeuwige verlangen naar de prins op het witte paard. Jij was de prins op het witte paard niet, jij was de rat op het hobbelpaard.

Het Theater van de Valse Hoop sluit zijn deuren.
Ik zal je missen, en omdat ik je zal missen zal ik je haten, maar tijd heelt. Een nieuwe liefde zal zich aandienen en hopelijk brengt diegene in jouw hoofd iets van geluk teweeg. Nog mooier en beter en groter geluk. Dat ik geen getuige wil zijn van dat geluk kun je mij niet kwalijk nemen.

Liefs.

Red design for satin heart

2010-12-05T22:10:00.005+01:00

'Het was geen affaire of liefde maar achteraf gezien een amour fou, een vuurzee, die niet ophield te laaien tot het huis een smeulende puinhoop was.'

Scherven

2010-11-30T18:10:00.004+01:00

Ooit werkte ik op een verzekeringskantoor. Mijn bureau stond zijdelings voor het raam op de achtste etage en ik keek uit op het vuilgrijze appartementencomplex dat ernaast was opgetrokken. Oh wat was ik de bouwvakkers die de grote ramen in de appartementen hadden geplaatst dankbaar. Uren-, dágenlang heb ik me vermaakt met de levens van de mensen die achter de ramen woonden.

Op de tiende etage woonde een eenzame man. Ik beeldde me in dat hij advocaat was, altijd was hij onberispelijk gekleed. Soms had hij zijn boord opengeknoopt en hing zijn stropdas losjes om zijn hals. Met zijn handen in zijn zakken kon hij dan minutenlang doodstil naar buiten staan staren. Hij zag me nooit. Hij was een ochtendmens, iedere ochtend als ik om stipt kwart voor acht binnenkwam stond hij al met een witte mok koffie voor het raam en staarde naar de auto’s die beneden, tussen ons in, gehaast langs schoten. Ik stelde me voor dat hij iemand miste die hem had verlaten, dat hij zich alleen voelde en nog niet kon genieten van de stilte die hem had overvallen. Driemaal had hij zijn ogen dicht en danste op muziek die ik niet hoorde. Tweemaal rolden er tranen over zijn wangen terwijl hij met iemand sprak over de telefoon. Hij miste haar, het meisje dat hem herinnerde aan trieste melancholische liedjes. Het meisje dat hem bij de eerste ontmoeting overrompelde met haar kwetsbaarheid, waardoor hij bang was dat ze bij een eerste aanraking zou breken. Als ik me voorstelde dat hij aan haar dacht, dacht ik de pijn in zijn ogen te zien. Hij had donkere ogen die zijn gezichtsexpressie vertroebelden, de ogen van een denker. Ik herkende ze.

De eerste keer dat ik hem zag stond ik in gedachten verzonken naar buiten te kijken zonder werkelijk te zien. Tot ik voelde dat ik niet alleen was. En daar was hij. Ik kon niet anders dan gefascineerd naar hem kijken. Ik vroeg me af hoe hij was voor hij het meisje ontmoette dat hem verliet. Hij was vast iemand die heel charmant komische verhalen kon vertellen, die je dingen liet vergeten. Een man die ongedwongen je hand vastpakte wanneer je samen over straat liep. In mijn verbeelding zag ik hem voorzichtig naar me lachen. Als ik hem zag staan voelde ik soms het hevige verlangen om bij hem te zijn en hem vast te houden. Om hem te vertellen dat alles goed zou komen en dat hij niet alleen was. Dat ik met mijn handen zijn gebarsten hart kon omvatten en alles beter zou maken.

Vijf maanden nadat hij zonder het te weten mijn leven was binnengestapt, voelde ik dat er iets mis was. Op een woensdagochtend verscheen hij daar. Alles was anders. Hij stond voor het raam, hield zijn handen op zijn heupen. Hij was voor het eerst casual gekleed – een oude sweater, spijkerbroek en sportschoenen – en zijn dikke bruine haar was warrig en uit model. Hij droeg geen horloge en had een rugzak om een schouder. Met zijn donkere ogen met de zware oogleden, onder dat bruine, haast zwarte haar, vond ik hem opnieuw een opvallende verschijning tussen alle andere mannen in mijn herinnering. Hij had een gezicht dat uit een soort triestheid moest worden geschud, maar áls hij dan een keer glimlachte om iets waaraan hij dacht, brak er ook bij mij een glimlach door.

Na die ochtend verscheen hij niet meer. De volgende ochtend ook niet. Na een week keek ik niet meer uit het raam omdat ik wist dat hij er niet zou zijn. Mijn gekwetstheid won het van mijn nieuwsgierigheid. Een jaar later, toen ik niet meer werkte bij het verzekeringskantoor, liep ik langs het appartementencomplex dat ik altijd zag. Waar hij woonde. Ik keek omhoog en zag achter de ramen de vertrouwde fragmenten van levens waarvan ik geen deel uitmaakte. De man van de tiende etage heb ik nooit meer gezien. Ik stel me voor dat hij zijn carrière heeft opgegeven en nu gitarist is van een bekende band. Dat hij meisjes ontmoet die hem inspireren tot het schrijven van liefdesliedjes. Dat hij de ochtenden waarop wij samen in stilte door het glas tuurden al lang en breed vergeten is.

Verval

2010-11-27T23:09:00.002+01:00

De overpeinzing over viel me pas toen ik je nog maar zelden zag. Toen ik mijn dagen vulde met je vergeten. Onbegrijpelijke boeken verslond ik. Schriften schreef ik vol met aantekeningen en citaten die mijn levensritme in een nieuwe vorm moesten gaan gieten. Net als jij wilde ik een allesoverheersende passie voor iets krijgen. Om te vergeten. Ik vergat alles behalve jou. Ik wilde wel op vakantie. Jij begreep niet hoe iemand zo onnozel kon zijn. Hoe kon ik nu in hemelsnaam aan vakantie denken? Je moest werken en studeren! Vakantie dat zat er voorlopig niet in. Over een jaar misschien weer. Ik besloot alleen weg te gaan. Je was te ver van me verwijderd om het sarcasme in mijn stem te horen. Je mompelde verder over wat je nog allemaal moest doen. Ik werd gek van je. De hele dag liep je klagend en vloekend door het huis, opgeslokt in je studie. Niets deugde, iedereen deed alles verkeerd, inclusief ik. Ik deed maar wat en kwam tot de conclusie dat het wel weer over zou gaan. Ik had ongelijk.

Onze chemie zette me ooit in vuur en vlam, maar ik was niet klaar voor een leven dat nog zoveel vragen voor me had. Voor mij is de wereld een grote intellectuele puzzel waarvan de stukken aan elkaar geredeneerd dienen te worden. Jij kunt alleen maar keer op keer jezelf tegen het lijf lopen. Gebeurtenissen passen nooit logisch in elkaar. Jij was het enige dat voor mij ooit logisch leek en dat was nieuw; waar had ik dat aan verdiend? Achteraf gezien speelde ik alleen maar de hoofdrol in een groots opgezet toneelstuk. Jij trok aan de touwtjes.

Iemand vastpinnen op de ontastbare woorden ‘ik hou van je’ is een confronterende ervaring. Het is anders dan het ongrijpbare uitgesproken te horen, waar je het kan weglachen, negeren, wegstoppen, alsof het gebeurde nooit heeft plaatsgevonden en daardoor wordt gereduceerd tot een nietig vierwoordig zinnetje dat elke idioot kan roepen naar welke willekeurige voorbijganger dan ook. Vastgelegd verkrijgt het zwaarte en betekenis en ligt het altijd klaar om het afspelen van opgeslagen beelden te triggeren, keer op keer opnieuw. Alles is relatief geldt niet voor liefde. Hoe weinig je iemand ook kan zien, of je je bevindt in een oorlogssituatie of niet, of je onbereikbaar bent of onhebbelijk of onaantrekkelijk; echte liefde wortelt diep en kan door deze fragmenten niet zomaar worden uitgewist. Pas wanneer er een continu samenspel is van tegenvallende elementen, treedt het verval, vaak langzaam en onomkeerbaar, in.

Draalmuziek

2010-11-19T21:55:00.000+01:00

Rust je eens? Stop met rennen.
Mijn hart wil geen slijtplek maar
jij wilt niet vergeten zijn.

Ik dwing je tot ploffen in het dons.
In mijn web verstrik je en ik wikkel
je in dekens. Blijf je?

Mijn nagels hebben je mannenhuid
beschreven en ik weet niet of ik
boos was of verliefd. Ach.

Als de lucht met grijs mag smijten
mag ik met woorden. Ga liggen
zei ik, of vertrek.

Gewetenszucht

2010-11-16T23:51:00.005+01:00

Ik was in de buurt en ik maakte me zorgen. Jij maakt je zorgen. Ik heb geen idee meer hoe ik je kan helpen, wat ik kan zeggen om het allemaal beter te maken. Iets in je houding maakte dat ik medelijden met je had, dat ik je wilde vasthouden en je zorgen met kalmerende woorden wegwissen. In plaats daarvan verzakte ik in gepeins en kon alleen maar van een afstandje toezien hoe moeilijk je het ermee had. Wie was ik uiteindelijk om te besluiten dat ik degene was die je nodig had? Een liefde die je meesleurt in wanhoop en onzekerheid is het pijnlijkste wat er is. Ik weet nog dat je er die dag plotseling zat, in mijn derde week. Iets in je donkere blik maakte dat er iets warms mijn bloedstroom insijpelde.

Vannacht sliep ik onrustig. Ik schrok wakker uit paniekerige dromen waarin ik oude geliefden niet vond en mezelf kwijtraakte. Mijn handen die jouw gebroken hart omvatten. Versuft duwde ik mezelf overeind en terwijl ik over mijn pijnlijke schouder wreef werd ik me bewust van de impact van de droom. Ik keek opzij en herinnerde me zoals elke ochtend hoe hij daar ooit zat. Zijn schouders licht gebogen, zijn donkere haar in slordige pieken over zijn voorhoofd. Hoe zijn handen gevouwen lagen in zijn schoot, wriemelden aan het laken dat hij tot zijn borst had opgetrokken. Hij zag er die laatste momenten jongensachtig, onschuldig en bijna breekbaar uit. Vertrouwde herinneringen die ik met een glimlach van me af kon zetten. Maar jou zou ik nog vaak tegenkomen.

Straks spraken we elkaar. We stapten vanuit de bedompte ruimte samen de koude winterlucht in. Even overwoog ik nog me om te draaien en te vluchten naar de warme, veilige afstandelijkheid waarin ik me even daarvoor nog bevond. Toch dook ik weg in mijn kraag en kwam in beweging. Een plotselinge windvlaag rukte aan mijn haar, en ik voelde de ijzige wind door mijn kraag naar binnen dringen. Een huivering gleed tergend langzaam over mijn lichaam, maar jij nam hem plots van me weg. Je kalmeerde me terwijl we over indringende onderwerpen spraken die ons allebei raakten. Dat half uurtje was mijn hoofd rustig en ik voelde me wonderbaarlijk op mijn gemak bij iemand die ik niet wezenlijk kende. Jij vertelde mij hoe je relatie zich had verwrongen in een chaotische knoop. Ik vertelde jou hoe ik me de afgelopen jaren had gesneden aan de scherpe randen van de werkelijkheid.

Je hoorde me aan zonder me te veroordelen.
Ik heb je gemist zonder je te kennen.

Lethargo

2010-11-08T04:32:00.000+01:00

Hij droomt in de avond zijn leven nabij
ligt stil, reikt een hand naar de aarde,
voelt de wereld verstild lachend
in zijn gezicht. Slaat het dekbed op.

De kou trekt langs zijn linkerkleineteen via
zijn hele linkerbeen zijn warme donsfort binnen.
Hij denkt aan haar heupen, aan haar hals die hem
vanonder wilde plukken warm toezingt.

Knijpt zijn ogen, zijn herinneringen toe,
wenst te slapen om niet te hoeven dromen.
Morgen een nieuwe dag waarin zijn nimf, zijn
geheime verlangen de kern van zijn wereld is.

Kleine doodsangst

2010-11-07T16:50:00.004+01:00

Marijn zegt dat ik doodga, maar ik geloof hem niet. Dood is iets voor oude mensen, voor hamsters die je niet goed hebt verzorgd en voor zonnebloemen, wanneer de zon weg is. Op de schommel staar ik naar mijn voeten en ik wroet met mijn linkerlaars een beetje in het zand, waar het gras door schommelende kinderen is weggevaagd. Zouden er ook dode mensen onder de speeltuin liggen? Marijn schommelt hard op en neer, ik voel het hout trillen en als hij op het hoogste punt is zie ik hoe hij met zijn ogen naar me rolt. Tegen niemand in het bijzonder praat hij voor zich uit. “Jij gaat dood. Ik ga dood. We gaan allemaal dood. Dat is wat papa zegt. Papa weet alles.” Ik word bang als Marijn zulke dingen zegt. Met mijn nieuwe wanten grijp ik de kettingen van de schommel stevig vast. Ik verlang naar mama die vast al mijn bad heeft laten vollopen. Vanuit mijn ooghoek bekijk ik hoe Marijn nu zo hoog schommelt dat hij bijna over de kop vliegt. Hij brult van het lachen. Ik buk me voorover en als ik me goed vasthoud kan ik, met de stok die ik vond achter de rode brievenbus, in het omgewoelde zand tekeningetjes maken. Naar huis gaan durf ik nog niet. Marijn wil vast weten waarom en dan moet ik vertellen dat ik naar mama ga, dat ze een warm bad voor me heeft gemaakt en me daarna met een zachte handdoek afdroogt, zoals ze dat elke zaterdagavond doet. Marijn heeft geen mama en hij is boos dat ik er wel een heb. Soms ga ik bij hem spelen en dan ben ik altijd een beetje bang. De vloer is vies en toen ik een keer per ongeluk tegen een lege fles schopte kneep Marijn in mijn arm en siste dat ik stil moest zijn omdat zijn papa anders wakker werd. Daarom speel ik niet graag bij Marijn thuis, maar mama zegt dat Marijn het vast fijn vindt omdat ik zijn enige vriendinnetje ben. Daarom ga ik dan toch maar.

Het heeft gevroren vandaag en het is erg koud, zelfs het gras is met een wit laagje bedekt. Ik denk aan Snuffie, mijn hamster die vorige week doodging. Ik had hem nog wel zo goed verzorgd. Mama zegt dat dat soms gebeurt met hamsters, hoeveel je ook van ze houdt. Dat hij gewoon heel veel zin had om lekker lang te gaan slapen. We hebben het oude doosje van mama’s fototoestel versierd en de binnenkant bekleed met watten zodat Snuffie lekker kon liggen. Daarna hebben we hem toegedekt met zand in de achtertuin en papa heeft een stukje op zijn gitaar gespeeld. Ik hoefde maar één traan te huilen en die was omdat ik het jammer vond dat ik niet meer met Snuffie kon spelen. Mama had chocolademelk gemaakt en daarna moest ik naar bed. Ik vond het niet erg, ik had een nieuwe pyama gekregen en die was lekker warm en zacht. Ik vraag me af of de mensen onder het speeltuingras ook lekker zacht en warm liggen.

Marijn zet zich nog één keer af en landt met een luide plof op de aarde. Soms wou ik dat ik zoals Marijn was. Hij weet niet dat hij anders is dan andere kinderen en ik ben de enige die ziet dat dat wel zo is. Dat ík anders ben weet iedereen. Ik weet dat ook, al mijn hele leven. Ik hou van gele kanaries die niet fluiten, van zitten op nat gras, van meisjes in zwierige, gestipte rokken. Ik hou van het tellen van echo’s in trappenhuizen, het bewaren van waterrimpels in glazen potjes op de plank boven mijn bed. Op straat kijk ik vaak achterom als ik iemand voorbij ben gelopen, zodat ik net iets meer van iemand zie dan mama, die naast me loopt en alleen denkt aan boodschappen. Vorige week hield ik ook nog van mijn dikke lievelingstrui met de hoge kraag, vooral als die kriebelde onder mijn kin. Nu, zittend op de schommel, kruip ik diep weg in de kraag, nog steeds ruikt hij naar waspoeder en voelt naar zacht. Maar de kriebel voelt nu net zoals Snuffie dat deed met zijn kleine klauwtjes op mijn hand en de kleine pluisjes aan mijn neus als ik het beestje met mijn wang aaide. Met Snuffie zou ik, later als ik groot was, samen de wereld ontdekken. In een hoek van mijn kamer staat mijn gele rugzak altijd ingepakt. Ik kijk er niet meer naar. In het voorvakje zitten nog de zonnebloempitten die nu voor niemand zijn.

Ik denk dat ik dus best weet hoe Marijn zich voelt. We praten er nooit over want verdriet hebben is niet stoer, zegt hij dan. Maar ik zie hoe hij kijkt naar de hand van mama als ze me bij de speeltuin komt halen. En hoe hij zijn armen naast zich laat bungelen terwijl hij ons tot het eind van de straat nakijkt. Over mijn schouder staar ik terug en zie hoe hij zich plotseling omdraait en hard wegrent, de hoek om. Alleen ik weet dat hij vanavond, met zijn hoofd onder zijn dekbed, de minuten telt. Zijn ogen sluiten durft hij niet. Zijn moeder deed de hare immers nooit meer open.

Ten Thousand Bars

2010-11-06T13:55:00.003+01:00

So why is it always me that has to listen
You’re always on transmit, you don’t receive
If your lips stop moving for a second
oh maybe I’d kiss them
And if they don’t stop moving soon
I’m gonna leave

Because I’ve done a million miles in cars
To play ten thousand bars
And there was no one there
That didn’t know much more than me
Sometimes you get sick on your own
And sometimes you get bad news from home
And then you give yourself
To those that want to save

And you think that you’ve a right to an opinion
When all you do is say the same old thing
Like maybe you should be more like Stealers Wheel
Or maybe Jose Feliciano
You can do that whole blind and ugly thing

And you think I’m gonna sit there in your office
And it’s my opinion, you are making a mistake
If you think that you could understand in an instance
It takes some people, laughter to create

So roll up, roll up
Come up and take a look
He sings like Stephen Hawking
And he’ll play like Captain Hook
He used to smoke too
And he’ll swear too much
And usually he’ll complain
He must be insane

Because I’ve done a million miles in cars
To play ten thousand bars
And there was no one there
That didn’t know much more than me
Sometimes you get sick on your own
And sometimes you get bad news from home
But there’s no one I know that’s luckier than me

Ezio

Like Byron in his letters

2010-11-05T13:33:00.002+01:00

Venetië, 17 mei 1819

Allerliefste, ik ben nalatig geweest in het schrijven, maar wat kan ik aanvoeren. Drie jaar afwezigheid en een totale verandering van atmosfeer en gewoontes maken zo'n groot verschil dat we nu niets meer gemeen hebben dan alleen onze genegenheid.

Toch heb ik zonder aflaten de volmaakte en grenzeloze genegenheid gevoeld die me aan je bond en bindt en die ware liefde voor enig ander menselijk wezen volslagen onmogelijk maakt, wat zouden ze voor me kunnen betekenen na jou? Ik kan nooit anders worden dan dat ik was, en als ik iets liefheb komt dat omdat het me op een of andere manier aan jou herinnert. Het breekt mijn hart als ik bedenk hoelang we al van elkaar gescheiden zijn, wat meer dan straf genoeg is voor al onze zonden. Dante is nog menselijker in zijn 'Hel' want hij zet zijn onfortuinlijke gelieven (Francesca van Rimini & Paolo wier geval verre bij dat van ons achterbleef, maar toch behoorlijk ondeugend was) samen, en hoewel ze lijden doen ze dat tenminste in elkanders nabijheid. Als ik ooit terugkeer naar Engeland is het om jou te zien en vergeet niet dat ik te allen tijde en overal in gevoel wezenlijk tegenover jou dezelfde ben gebleven. Omstandigheden hebben mijn gedrag mogelijk wat grover gemaakt en mijn geest gehard, je hebt vast wel eens meegemaakt dat ik fel en ongeduldig reageerde op alles en iedereen om me heen; dat ik gegriefd en gekweld was door je nieuwe voornemen, en te meer na vervolging door die infame demon die mij uit mijn Land heeft verdreven en heeft samengezworen tegen mijn leven, door te pogen mij te beroven van alles dat het kostbaar wist te maken, maar vergeet je niet dat zelfs toen jij de enige bent geweest om wie ik tranen heb vergoten? En wat voor tranen! Herinner jij je ons afscheid? Ik ben nu niet in de stemming om je over andere onderwerpen te schrijven. Ik ben gezond en heb geen grond voor verdriet dan alleen de gedachte dat we niet bij elkaar zijn. Als je me schrijft spreek dan over jezelf en zeg dat je van me houdt, ik taal niet naar gewone mensen en het gesprek van de dag, die voor mij in generlei opzicht belangwekkend zijn omdat ik in Engeland alleen het land zie waar jij verblijft, en er omheen slechts de zee die ons scheidt.

Het heet dat afstand lichte gevoelens doodt en diepe gevoelens bevestigt. Helaas! De mijne voor jou zijn een samensmelting van alle hartstochten en alle gevoelens. En hebben zich versterkt, maar zullen mijn ondergang worden. Ik spreek niet van lichamelijke ondergang, want ik heb en kan veel doorstaan, maar van het tenietgaan van alle gedachten gevoelens en hoop, die niet meer of minder verband houden met jou en onze herinneringen.

Lieve, altijd de jouwe

Lord Byron

The Third Childhood

2010-10-21T23:39:00.004+02:00

Een break-up dooft uit zoals oorlogen uitdoven. Eerst zijn het vette koppen op de voorpagina, daarna iets minder vette koppen, dan komt het op pagina negen, vervolgens nog onder gemengd nieuws, en dan is de oorlog plotseling uit het nieuws verdwenen. Alsof de oorlog niet meer bestaat, alsof die oorlog er nooit geweest is.

Op een dag ging ik niet meer langs de plekken waar we samen gelukkig waren geweest. Ik raakte niet meer in tranen, ik dacht niet meer aan wat we hadden meegemaakt. Ik genoot van de aandacht die ik weer kreeg, waar ik volkomen legaal van mocht genieten. Blikken, een hand die op een arm werd gelegd, een mooi ingepakt cadeautje dat op een warme zaterdagmiddag in mijn rugzak werd gestopt. Een hand door mijn haar, even, als niemand het zag. Soms, als hij 's ochtends koffie staat te maken en ik naar hem kijk, krijg ik het warm vanbinnen. Het fijne van een minnaar is dat hij zijn gevoelens niet laat blijken, als hij al iets voelt. Af en toe voel ik over de situatie waarin ik dan vastzit wel een lichte spijt, dat ik niet in wezen kan bijdragen aan zijn geluk. Maar zoals dat gaat met spijt, spijt beklijft niet. Spijt is een zeef waar alles doorheen sijpelt.

Ik wil het leven dat ik de laatste vijf jaar heb geleefd verlaten, zoals je een vakantieplaats verlaat waar je al te vaak bent geweest, maar ik weet niet hoe. Mijn leven is gaan lijken op een dorp aan zee, geen onaardig dorp, maar ik heb iedere straattegel bestudeerd en elke duin ontelbare keren beklommen. Natuurlijk heb ik dat dorp zelf gecreëerd, maar dat maakt de wens het te verlaten niet minder relevant.

De laatste weken had ik een rendez-vous met het leven. Leefgenoten ontmoeten die ruiken naar roken, drinken en slapen. Niet vies. Menselijk, eigenlijk. Geluk wordt tegenwoordige tijd en geluk dat tegenwoordige tijd is geworden is angstaanjagend geluk, geluk in de verleden tijd of in de toekomende tijd is stukken draaglijker. Alles staat of valt met herkenbaarheid. Mensen willen zien wat ze allang weten, maar op zo'n manier dat het lijkt alsof ze het voor de eerste keer horen, dan is iedereen tevreden. Maar mijn moed was begrensd. Mijn moed paste in een luchtpostenveloppe. Daarin heb ik hem ook gestopt en op de post gedaan. Pas recentelijk kwam hij retour afzender.

(Met dank aan Grünberg)

P.

2010-10-20T14:21:00.006+02:00

Hij leek zo onschendbaar. Dat is wat me in hem trof toen ik hem voor het eerst in de ogen keek. Alsof niemand hem wat kon maken, dat niemand kon doordringen in dat pantser rond zijn wereld. Een doolhof waarvan alleen de weg naar de uitgang bekend was. Ik moest werken voor zijn aandacht maar hield van de streling van zijn vingers wanneer het me gelukt was. Hij gaf zich aan mij en ik stootte hem af toen het zover was dat hij de mijne wilde worden. Hij kwam te snel te dichtbij en ik kroop angstig terug in mijn schulp, waar ik jaren geleden zo moeizaam uit tevoorschijn was gekomen. Mijn vertrouwen was verpletterd, kapotgegooid door iemand die ik het vol overgave in handen had gegeven. Daardoor wrong ik me los uit zijn omhelzingen. Daardoor negeerde ik het feit dat ik me voelde alsof er bliksemschichten door mijn aderen raasden wanneer hij mijn hand pakte. Ik werd opgeslokt door een relatie die als veilige haven fungeerde, waardoor ik tegelijk werd losgescheurd van iemand die me dierbaarder was dan ik ooit had durven vermoeden. Het voelde destijds als een opluchting, maar het gemis knaagde jarenlang aan mijn hart. Mijn vingertoppen konden het patroon van zijn huid niet vergeten.

Al die tijd volgde ik op afstand zijn doen en laten, zijn geluk en zijn tegenslagen, maar ik wist me te bedwingen op momenten dat het me teveel dreigde te worden. Zijn vrienden hielden me uit alle macht in toom en probeerden de angel uit de wond te verwijderen. Het mocht niet baten. Ik begaf me op glad ijs en zocht toenadering. Zijn leven enkel aanschouwen vanaf de zijlijn was geen optie meer; ik wilde vechten voor een plek in zijn leven en kon alleen maar hopen dat hij mij op den duur zou toelaten, zou vergeven voor dingen die ooit onvergeeflijk leken. Waarschijnlijk heeft hij nooit over zijn schouder gekeken, niet dezelfde betekenis toegekend aan onze tijd samen of aan mijn rol in zijn wereld. Dat maakt dat mijn smachten in wezen zinloos is en toch kan ik me er niet zonder meer bij neerleggen. Hij speelt een grotere rol in het geheel dan hij door wil hebben.

" The windows in their glamour
Spoke words of gold when we listened
To the divine impotence of music

Or, listening to the sound of nothing
The diffuse river between me and you
Tales were heard from the magical
Castles of our soul’s music
Played on a spiritual spinet
Before the endless fire of perseverance "

(Hans Lodeizen - Het Innerlijk Behang)

Rest of Days

2010-10-18T18:38:00.000+02:00

Terwijl ik leefde en droomde van
onbekende mensen, onontdekte werelden
lag jij schijnbaar hulpeloos gestrekt
te overwinteren in parelwitte bedden
met dat nieuwe spoor van leed over je lijf.

Met mijn vingers volg ik uiterst geconcentreerd
je nieuwe huid, met mijn geest je nieuwe wezen.
Ik ken je nu; ik ben er, ik ben er voor je.
Kalmerend verwarm ik je oude wond en
trek een langgerekt spoor van kusjes over je buik.

Hemelse Modder

2010-10-15T22:49:00.003+02:00

Vanmorgen heb ik je begraven. Ik groef een kuil
en heb je met zand toegedekt. Tussen alle andere
onontdekte schatten lag je daar, ik wist dat je sliep
want je zuchtte niet. Je schreeuwde niet.

Met mijn regenlaarzen, die roze, die je zo haatte,
stampte ik de aarde aan. Het regende en de modder
spatte hoog op, ik proefde het zand op mijn lippen
en bedacht dat jij nu ook zo smaken zou.

Ik schrijf je naam met mijn vinger en onderstreep het
met een spoor van schelpen. Je naam brul ik als laatste
groet tegen de wind en lachend werp ik je een kushand toe.
Mijn jas wappert rond mijn benen. De regen raakt me niet meer.

Mooie dag voor poëzie

2010-10-09T12:49:00.001+02:00

Mooie dag voor poëzie, dacht ik.
Ik keek naar je terwijl je opgerold
op de bank lag, een wilde haardos
en een half oog was al dat ik ontwaarde.

Zachtjes zong ik de gordijnen open.
Het licht streelde je wimpers en plots
keek ik in dezelfde glans die mij betoverde
de vorige avond. Daar lag je nu.

De deken te kort, het kussen te klein.
Maar je sprak niet van kou of spijt of
duizend redenen om te vertrekken;
wriemelende tenen in het tapijt.

Over zekerheid

2010-09-29T23:43:00.001+02:00

Ik voel me als iemand met een rol in het leven, zoekende naar een andere, nieuwe rol, maar die door onzichtbare machten geketend blijft aan oude patronen. Duizend denkbeelden leveren geen enkele krachtstoename op om oude kettingen te breken. Dat blijkt ook uit de relaties waarin ik verzeild raakte. Ik ben, na al die pogingen, nog steeds in de verste verte niet in staat om in te schatten wat er omgaat in het hoofd van een man. Niet dat mannen zelf weten wat er omgaat in hun hersenen. Het is één ding om de gedachten van een man te moeten lezen, maar het is iets heel anders om ze aan hem voor te moeten lezen. Voor mannen is het feit dat de relatie bestaat voldoende teken van betrokkenheid. Als in dit voorbeeld het plannen van een bruiloft aan de man werd overgelaten, regelden ze de hele toestand als ze wakker werden en stonden ze te laat bij de verkeerde kerk in een boxershort van de vorige dag.

Maar in ditzelfde voorbeeld weet ook ik het eigenlijk niet zo goed. Wat nu? Ik ben echt geen instabiele gek die zich van kant wenst te maken, daar ben ik tot depressie aan toe te gelukkig voor momenteel. Dat verdomde optimisme ook altijd, het is bijna misselijkmakend. Eerlijk gezegd ben ik zelfs te lui om ’s avonds in bed gaan liggen piekeren, maar zelfs dat zou op het bot genomen in principe net zo goed pure overlevingsdrang kunnen zijn. Slapen omdat het nou eenmaal makkelijk is, en zo hoort. Omdat me dat zo is aangeleerd.

Mijn geest wordt beheerst door meer van deze idee-fixen en boekenwijsheden. Ik laat me leiden door een mozaïek van waarden en normen, die ik al volgde voor ik er erg in had. Gewoonten, emoties en onbewuste beweegpatronen bepalen voor het leeuwendeel wat ik doe. Tot voor kort had ik zelfs geen notie wat ik wilde of zelfs wat wil inhoudt. Jaloers blikte ik om me heen en zag tevreden lachende familie, collega’s en vrienden, met een duidelijk doel voor ogen en met mooie zingeving. De manier waarop ze staan voor hun belang en in staat zijn om idealen en principes soms los te laten zodat andere eigenschappen en interesses zich kunnen ontwikkelen, confronteerde mij met mijn eigen ongerichte situatie. Van lieverlee ben ik op zoek gegaan naar redenen waarom ik zoiets ogenschijnlijk simpels als ‘weten wat je wilt’ niet beheers. Uiteraard heb ik wel antwoorden gevonden, maar iedereen vindt zijn eigen antwoorden. Wat is het waard als een antwoord alleen in je eigen straatje past? Mijn besluiteloosheid wordt er slechts door aangewakkerd. Dan is het vreemd dat ik nu te boek sta alsof ik dingen zeker weet. Althans, ik weet feiten van dwalingen te scheiden, ik weet wanneer dingen gekleurd zijn door persoonlijke belangen en verlangens, maar kom daarmee niet verder dan ontkenningen van het ware weten.

Ik denk daarom dat ik niet verstandig ben. Ik heb mezelf alweer behoorlijk klemgeleefd en moet wederom mezelf ontkennen. Dat is mijn lot, want ik zie blijkbaar altijd waarheid in tegenstrijdige standpunten. Bescheidenheid siert, zegt men, en ik walg er ook van als iemand met zelftevredenheid zijn prestaties (veel) te vaak opsomt. Er valt voor mij weinig te genieten als iemand aanbelt en meedeelt dat alles anders is, dat ik fout denk en zegt dat hij de oplossing heeft voor problemen waar ik misschien nog nooit van gehoord heb. Maar hoever moet je deze bescheidenheid laten doorslaan? Ik heb in ieder geval geen idee.

Vandaag

2010-09-25T15:00:00.001+02:00

Vandaag
de verliefdheid
van repliek gediend
gezegd
waar het op staat

Geen gedonder
geen verwarring
geen hemel beloven
en nooit meer iets
van iemand maken
wat zij niet is

Alles stap voor stap
traag
eerst moeten de handen
elkaar maar leren kennen

Het is genoeg geweest
van nu af aan
heeft de liefde
zich te gedragen
zoniet
dan volgen er sancties
afstand
eenzaamheid
cynisme
en marsmuziek

Het is genoeg geweest
zei ik
en de verliefdheid keek me aan
gevaarlijk
aandoenlijk

Stef Bos, Gebroken Zinnen

Ik (en ik)

2010-09-22T18:41:00.000+02:00

Ik, de bij gebrek aan beter
dan maar mezelf zijnde: een soort
De Slegte voor tweedehandse
onverkochte emoties,

ik kwam jou tegen, je was zo lief
voor mijn melancholie, dat soort
reuma van het gevoelsleven,
maar als ik het warmhield,
bijvoorbeeld in jouw armen,
viel het best te harden.

Eigenlijk pasten we zo mooi bij elkaar
dat ik sinds je weggaan een derde
ben geworden.
Ik herinner me na twee jaar nauwelijks wie het is
die jou mist.

Herman de Coninck

Over en sluiten

2010-09-21T22:53:00.003+02:00

Het oudste en ondoorgrondelijkste verschijnsel van alle dat de muzen doet ontwaken, is onbevattelijk. Hoeveel noten mensen ook op hun zang hebben: toont het zich dan is het alsof een onweerstaanbare macht hen overvalt. O zeker: blikken zij later terug op de overval die hen tezamen smeedde, dan roepen zij des te harder dat alles uit henzelf kwam en weten zij vele tot dan toe onopgehelderd gebleven motieven te verklaren. Toch blijven ze in hun stakkerigheid onzeker of er toch niet 'iets van buiten' was waardoor het kwam, zo groot was het. Misschien zijn ze nu, uit elkaar alweer, gelukkiger dan 'toen', misschien ook niet. En wij, hun vrienden, wij hopen dat althans voor hen, wanneer we terugdenken aan toen we voor het eerst merkten dat het al minder ging met ze. Maar blikken de ex-geliefden zélf terug, dan is het naar dat eerste begin waar hun vrienden niet bij waren, en dán beseffen ze dat aan latere 'overvallen' de glans van die eerste, onbevattelijke keer ontbreekt. Een 'eerste liefde' is er niks bij.

Wouter van Oorschot, Verkleed als mens

Zonder titel

2010-09-12T15:29:00.000+02:00

Hoe scherper ik de beelden voor me zie, hoe meer het zich opdringt: dit kan niet waar zijn. Dat mag niet. Je maakt je van elkaar los, je bent weer eenzame figuren in het landschap. Hoe kun je dit punt beleefd hebben en daarna je leven weer hervatten? Is het de bedoeling om nog te janken en te schreeuwen? Hoe gaat het er ook alweer aan toe, het dagelijks leven? Moet ik elke dag acht uur werken? Kan ik in het weekend naar mijn vader? Voer je gesprekken? Ga je roken? Moet ik post ontvangen of versturen? Is er nog voedsel in huis? Moet ik hulp zoeken? Ik zou het willen uitschreeuwen, het leven drukt te zwaar. De telefoon gaat. Nee dank je, alles is in orde. Terug moet ik, naar de werkelijkheid van alledag. Ik ben er nog niet klaar voor. Het zal allemaal nog wel een tijdje doorzeuren. Ik ga op het grote lege bed liggen. ‘Die Sander,’ zei ik, tegen niemand in het bijzonder, ‘wat een mens eigenlijk.’ Het kostte me heel even moeite om niet te lachen.

De eerste uren vielen mee. Ik bekeek alle hoeken van het huis waarin we samen woonden, probeerde de zinnen te herinneren die hij op de verschillende plekken had gezegd. Belandde uiteindelijk bij het bed waar ik weer tranen liet omdat ik nu meer dan ooit wilde dat hij naast me lag. Op het bed zag ik hem voor me zoals hij er in de ochtend uitzag. Zijn vertrouwde postuur, zijn verwilderde haardos, zijn ogen nog moe. Maar na die eerste, melancholieke uren verdween de rust. Ik werd overvallen door een wanhopig makend verdriet en raakte in paniek zoals een kind dat zijn moeder kwijt is op het drukke strand.

Duizend redenen om verliefd te worden veranderen in duizend redenen om uit elkaar te gaan. De wereld kan soms rare kleuren krijgen. De eerste ochtend alleen doe ik mijn ogen open en weer dicht. Het is er weer. Een sudderende pijn die zich schuilhoudt in mijn borstkas en zich langzaam richting mijn hoofd verplaatst. Pijngolven werpen zich omhoog en doven traag, maar voordat het dode punt bereikt wordt, is er alweer een nieuwe nietsontziende stuwing op komst. Ik probeer me op de meest simpele dingen te concentreren. De eerste regels van een gedicht, het verspringen van de klok onderin mijn beeldscherm, desnoods het eindeloos herhalen van hetzelfde woord. Zodra ik ook maar even aan de vorige middag denk, begint het in mijn hoofd weer te stampen en te steken. Als ik mijn ogen sluit wil ik het liefst brullen van ellende.

Dit is het moment waarop de recovery begint. Ik realiseer me dat hij echt weg is en dat het een heel leven zal duren om eroverheen te komen. We zijn nu exact 24 uur verder sinds hij me ook lijfelijk verliet. De uren schuiven voorbij en ik doe er niets mee.

Ik ben moe, ik heb vandaag
je borst tien keer
niet aangeraakt, lieve woorden
niet gezegd, gedacht aan je nagels
in mijn rug die een eeuwigheid achter
mij ligt en waaruit ik vanmorgen
ben opgestaan als uit een bed.

Ik geloof niet dat ik het kan:
niet van je houden. Drinken
en je niet kunnen vergeten,
dat kan ik. En iedere dag een beetje
sterven, zodat het tenslotte slechts
een koud kunstje wordt.

Herman de Coninck, zonder titel

Verlaat

2010-09-09T22:03:00.000+02:00

Je hart klopte warm in
mijn aderen, mijn lijf
werd koud toen het me verliet
mijn hoofd droop leeg op
het kussen waarover
jouw adem vannacht nog streek

Ik droom van de dagen
dat jij nog bij me leek

Take it from me

2010-09-02T13:19:00.001+02:00

What can I compare you to, a favorite pair of shoes?
Maybe my bright red boots if they had wings
Funny how we animate colorful objects saved
Funny how it's hard to take a love with no sting

But come on take it, come on take it, take it from me
But come on take it, come on take it, take it from me (we`ve got a good life)

What can I compare you to, a window the sun shines through?
Maybe the silver moon, a smile rising
The magic of the fading day, satellites on parade
A toast to the plans we've made to live like kings.

I lose my breath despite the air
When the rain falls down I give in to despair
Pink magnolia in winter she doesn't care
if you don't show up to have another cup.

What can I compare you to, when everything looks like you?
I get a bit confused with every Spring
Flowers that bloom your eyes, hummingbirds side by side
My heart won't stay entirely in this rib caging

The Weepies

Ontwrichte dobbering

2010-08-28T17:19:00.001+02:00

Na enkele confrontaties ontdekte ik dat er in mijn emotionele circuit soms kortsluiting ontstaat. Te vaak word ik ontroerd door reclamespotjes op de tv. Als het gaat onweren raak ik over mijn toeren. Ik stotter soms zonder aanleiding. Als ik niet kan parkeren word ik moordlustig, en mijn favoriete bezigheid is slapen. Ook presteer ik het weleens om te gaan lachen als er ernstige of verdrietige onderwerpen worden aangesneden. Ik begin te lachen en te giechelen en het scheelt weinig of ik sla mezelf op de knieën. Tegelijkertijd ontgaat me vaak de humor van werkelijk grappige dingen.

Het kon niet anders dan dat ik zou opgroeien tot een emotioneel ontwricht persoon. Mijn ouders waren mensen die al jaren niet meer van elkaar hielden maar toch bij elkaar bleven. Het paradoxale is echter dat de boel pas echt escaleerde op het moment dat ze besloten ieder hun eigen pad te gaan. Niet omdat ze werkelijk een diepe haat jegens elkaar koesterden, maar omdat de hervonden eenzaamheid een beangstigende uitwerking had, een gevoel van machteloosheid opwekte zelfs. Op momenten dat je plotseling in het diepe wordt gegooid is het even spartelen en je nieuwe weg zoeken. Tijd speelt daar een cruciale rol in. De ene redt het niet en verdrinkt, terwijl de ander op den duur leert zwemmen. Schoonzwemmen zelfs. En op den duur: reddingszwemmen. Collegamensen helpen die met hetzelfde probleem rondzeulen. Watertrappelen met jarenlange ellende op je rug. Dat wens je niemand toe.

Natuurlijk had ik mijn ouders toentertijd een fijnere kennismaking met het fenomeen relaties toegewenst maar wie ben jij als kind om te bepalen wat goed voor je ouders -en daarmee voor jou- is? Als kind is het gelukkig vaak wel mogelijk om je schaamteloos te onttrekken aan de rauwe emoties om je heen, door snel in je bak lego te duiken of op straat buskruit te gaan spelen. Later in mijn leven, zo tegen de puberteit, ervaarde ik dat het lastiger werd om me overal buiten te houden. Ik had me immers zojuist afgekeerd van de maatschappij en hoefde me dus ook niet meer aan de algemeen geldende normen te houden als het aankwam op bemoeienis met externe zaken. Ware het niet dat ik me rond dat moment ook begon te verdiepen in grote wijsgeren en aan de hand daarvan mijn eigen afgodsbeeld probeerde te scheppen.

Het ergste wat je kan overkomen is geen doel in het leven te hebben, om niets te zijn. Dat had ik ergens gelezen. Mijn bron van wijsheid bestond uit boeken. Mijn ouders zwegen of schreeuwden voornamelijk en mijn docenten twijfelden aan alles, behalve de man die klassieke talen gaf. Hij meende dat Aristoteles overal een antwoord op had. Ik had al besloten dat ik lang niet overal een antwoord op wilde en bovendien, zou ik nu in het wilde weg een doel moeten gaan verzinnen om na te streven? Mijn afstand van de maatschappij had ik al gedaan en het idee dat ik mijn leven zou gaan inrichten aan de hand van een zelf tot leven gewekte fantasie was weinig aanlokkelijk. Dus leefde ik mijn leven zonder daadwerkelijk doelen te stellen en dat bevalt me tot op de dag van vandaag eigenlijk prima, ware het niet dat mijn emoties ook relatief ongecontroleerd hun gang kunnen gaan.

Zelf heb ik het gevoel dat het allemaal niet zo zwart-wit ligt. Dat ik inmiddels behoorlijk heb leren dobberen zonder zwembandjes en dat dat over het algemeen best bevredigend is. Maar je komt er niet bepaald mee vooruit. Laat staan dat je iemand op sleeptouw kunt nemen. Dingen zijn zoals ze zijn en ze bewegen niet overwegend richting het goede of het slechte. Daarmee kan ik mezelf prima redden in tijden van rumoer en ophef. Sommige mensen zijn niet zo. Die kunnen niet tevreden zijn met tevreden zijn en zijn continu op zoek naar de uitersten in het leven. Jagen naar momenten van extreem geluk maar ook een depressie herkennen. Een stabiele basis bestaat in die gevallen niet. Het leven hangt samen van hoogte- en dieptepunten en het grijze gebied wordt omzeild; dat is immers niet bevredigend genoeg. Ieder heeft natuurlijk het recht om zijn leven in te delen zoals hij dat wil, maar in de praktijk blijken beide opvattingen van leven niet te werken.

Feitelijk moet je natuurlijk gewoon doen waar je gelukkig van wordt en in geval van een relatie: waar jullie allebei gelukkig van worden. Dat kan even zoeken zijn naar een geschikte dynamiek, zeker als die geregeld verschuift, maar uiteindelijk maakt het welke inspanning dan ook wél waard. Dat je allebei voldoende vrijheid hebt om te zijn wie je bent maar binnen de relatie ook een twee-eenheid kan en blijft vormen. Hoewel het lastig kan zijn vergt dat wel investering van allebei – en tegemoetkomen aan wensen en behoeften van de ander, ook al begrijp je ze niet.

Eenzaamheid

2010-08-13T20:46:00.001+02:00

Nooit heb ik begrepen waarom er aan het woord eenzaamheid zo’n negatieve connotatie kleeft. De Dikke Van Dale omschrijft eenzaamheid als ‘alleen, zonder gezelschap zijn’, een op het eerste oog relatief droge omschrijving voor een eigenschap die in de kern van iemands wezen zit ingebakken. Nader beschouwd is de definitie die mijnheer Van Dale hanteert ook niet eens geheel juist. Als geen ander weet ik dat je je zelfs temidden van de grootste groep spontane, feestvierende, positieve mensen die je je kunt bedenken, volslagen eenzaam kunt voelen. Een gevoel dat me in mijn jongste herinneringen al vertrouwd voorkomt en wat me nu mijn leeftijd opklimt steeds vaker treft. Hoe meer ik om me heen kijk, hoe meer ik word bevangen door een alleen-op-de-wereld gevoel dat zich vervolgens ook maar moeilijk weer laat wegredeneren. En het gekke is, het staat me niet tegen. Grondige observatie van mezelf leert dat ik op eenzame momenten snel kalmeer, rust vind, de meest weloverwogen beslissingen neem, op mijn creatiefst ben en bovendien, geheel paradoxaal, weer de kracht vind om verslapte vriendschapsbanden aan te halen; een oerinstinct dat in mijn geval enkel wordt getriggerd op momenten dat sociale isolatie vanachter een hoekje op me staat te loeren. Het hebben van vriendschappen komt mij soms meer voor als nood dan als deugd, hoewel ik toch ook behoorlijk wat plezierige momenten beleef in het gezelschap van mensen die mij nabij zijn. Simpel gesteld zou ik het niemand van hen toelaten al te veel vreugde en plezier te storten in het ravijn dat mijn ziel heet; ik ben nu eenmaal van nature geen vrolijk mens. Daar moet je mensen niet teveel mee lastigvallen, de maatschappij is immers niet ingericht op treurig-melancholieke mensen.

Ik weet nog dat ik op een lenteachtige dag, een waterig zonnetje scheen en de wolken renden door de hemel, tijdens mijn elfde levensjaar ontdekte dat de maatschappij niet aan mij besteed was. Het besef voelde voor mij als een druppel water die onverwachts van het plafond in je nek belandt, of als een door een vergrootglas versterkte zonnestraal die een mier in een fractie van een seconde tot as verpulvert. Niet wetend dat het je al die tijd boven het hoofd heeft gehangen, en toch voor omstanders niet zo indrukwekkend als je zou denken. Een enkeling lacht je uit, iemand kijkt verwonderd op, maar de meeste mensen halen vermoeid hun schouders op en gaan door met hun levens. Slechts eenmaal, een aantal weken nadat ik besloot de wereld te vergeten, kreeg een leraar lucht van mijn onvoorziene keuze, toen ik voor de tiende maal op rij een donker hoekje op het drukke schoolplein opzocht om me te onttrekken aan de rauwe kinderemoties en me verdiepte in het zoveelste enorme boek dat ik onafgebroken met me meesleepte. De stempel van autisme hing al klaar in de aanslag boven mijn persoonsdocument toen ik plotseling aan de schoolarts meedeelde dat ik best wilde meedoen met de spellen op het plein, maar dat ik de toegevoegde waarde van het omgaan met kinderen die de hele dag praatten over Mickey Mouse en de inhoud van hun broodtrommel, niet zag. Of iemand me dat uit kon leggen. De schoolarts moest lachen en stuurde me na een aai over mijn bol weer terug naar mijn klaslokaal. Het was de eerste keer dat iemand bevestigde dat ik anders was dan de anderen, en de laatste keer dat dat niet schoorvoetend werd geaccepteerd.

Functioneren binnen de maatschappij betekent voor mij niet meer dan dat je de snelste weg naar je graf gevonden hebt. Werken op dezelfde plek doe ik dan ook nooit meer dan een aantal maanden op zijn hoogst, en enkel om het feit dat als ik dan toch moet leven, ik dat graag in weelde doe. Dingen waar ik niet van weet, mis ik in mijn eenzame wezen ook niet. Verwachtingsvolle mensen zijn nooit eenzaam omdat ze altijd op zoek zijn naar dingen die ze vullen van geluk. Maar als je in een donkere hoek van de kamer staat, moet je geen plattegrond van de stad willen tekenen. Sander is wat dat betreft mijn absolute tegenpool. Hij is onrustig, zoekt iets wat op deze wereld onvindbaar is. Uiteindelijk is iedereen voor hem een vreemde, daarom kan hij nergens lang blijven, daarom moet hij steeds weer verder. Anderen moeten in hem wel een ongeleid projectiel zien dat boven Tilburg zweeft, onberekenbaar en gevaarlijk voor iedereen die te dichtbij komt, omdat ongeleide projectielen nu eenmaal onberekenbaar zijn. En gevaarlijk. Maar wie wil niet minstens één keer in zijn leven door een ongeleid projectiel worden getroffen, wie wil niet slagen waar anderen falen, wie wil niet overwinnen waar anderen voor altijd verslagen zijn?

Geluk vind ik een teleurstellende aangelegenheid. Geluk heeft mensen meer deceptie te bieden dan eenzaamheid en toch is deze laatste degene die als negatief wordt aangemerkt, zelfs wanneer ze gepaard voorkomen zoals in mijn geval. Ik heb me verzoend met mijn eigen afwezigheid en op de daaruit voortkomende tevredenheid kan ik nog wel even teren. Wij menen met zijn allen recht te hebben op liefde, zoals de lezers van een thriller geloven recht te hebben op een bevredigend einde. Wie vindt dat zijn rechten zijn aangetast zal de liefde uit haar spelonk sleuren, desnoods met geweld. Liefde als een schoonheid die je op straat tegen het lijf loopt of meesleept uit de kroeg. Maar schoonheid heeft de eigenschap te verwelken, er kan geen bondgenootschap op worden gebouwd, wij zien haar vergaan terwijl we naar haar kijken. Niet in de laatste plaats omdat schoonheid zo verschrikkelijk snel went. Om te genieten van een ander mens, op zichzelf voor mij al een zeldzaamheid, heb je kunstgrepen nodig en illusies die sneller vervelen dan een goedgeschreven roman. Ik wentel me graag in mijn eenzaamheid zoals een hond door de modder rolt. Daar is niets negatiefs aan. Dat betekent genieten van het leven, precies zoals het je komt aanwaaien.

Hertweeïging

2010-07-26T16:18:00.002+02:00

Over straat zwalkend door de regen
uitgeblust zijn ogen nat zijn haar in pieken
en dalen over zijn voorhoofd gefronst
maar vastberaden met mijn huis als doel
vol slaap en welkom warmgekust
vertrokken in vredige werelden.

Hij klampt mijn hand in zijn schoot al
slapend lig ik stil verstijfd in zijn grijze
lege dromen terwijl de mijne zacht
ons donsfort kleuren staar ik weer in zijn
gesloten blik en lig ik wakker als ik waak
over restanten na een onweersbui.

Going South

2010-07-21T23:38:00.000+02:00

‘Geknakt, maar kan nog prima bloeien in een vaas,’ sprak hij altijd kalmerend als ik weer eens gebukt ging onder mijn aureool van triestheid. Grinnikend klauterde ik dan overeind, zuchtte nog eenmaal en verplaatste mijn gewicht naar de rand van het bed waar hij voorzichtig tevreden een blik opzij wierp. We konden daar uren zitten, wriemelend met vingers en wiebelend op de houten bedrand, terwijl de afstand tussen onze lijven steeds tastbaarder werd. Soms lagen we plat op het matras, mijn hoofd naast zijn voeten en andersom, terwijl we elkaar mooie verhalen vertelden die altijd triest eindigden. Ik bedacht op die momenten dat als ik mijn knie maar een fractie zou buigen, hij zou rusten tegen zijn arm, een bruggetje zou slaan over de altijd aanwezige afstand die we zo zorgvuldig in stand hielden. Maar ik wist zeker dat hij zou terugschrikken en zijn arm zou verplaatsen zodat we de situatie zoals die bestond niet verwarrend zouden maken. Daarom bleef ik gestrekt liggen en staarde ik naar de figuurtjes die over het plafond dansten, de laatste restjes zonlicht die met de tijd van geel naar blauw verschoten, tot het moment arriveerde dat ik mijn slippers onder het bed uitviste en naar buiten slenterde. De warmte die me overspoelde was zowel drukkend als bevrijdend en ik wentelde me er vol overgave in. Mijn sluimerende geest ontwaakte in de vroege schemering maar ik slaagde er nooit in de triestheid volledig van me af te schudden. Ik telde de stappen die me langs het water over de grijze tegels voerden, zorgvuldig de vele grasjes en plukjes mos die ertussen groeiden ontwijkend. Het zachte zoemen in de lucht kalmeerde me, maakte dat ik me ver verwijderd voelde van zomer, haast en gêne.

Ik leefde omdat er nu eenmaal geleefd diende te worden, en zolang niemand me in de weg stond hield ik aardig stand. De wereld voelde als een grote puzzel waarvan de stukken aan elkaar geredeneerd dienden te worden. De dagen dagdromend doorbrengen in zijn kamer voelde als overwinteren, met het daaropvolgend extatisch genot wanneer de deuren zich aan het eind van de middag openden, het gevoel dat een beer moet ervaren als hij na een lange winter weer de warme aarde onder zijn poten voelt. Als een kind begaf ik me naar de waterkant, porde met een stokje in mijn weerspiegelde tweelingzus. De modder zoog aan mijn tenen, de rand van mijn rok werd nat en ik had alleen maar oog voor de kalme rimpelingen in het water die mijn evenbeeld keer op keer in beroering brachten. Het was een herkenbaar beeld. De wereld bleef maar groeien, en ik voedde hem. Maar hij voedde mij niet bepaald. Het was vermoeiend om te beseffen dat ik bedoeld was voor iets groters, iets beters. Ik voelde het. Ik wilde het. Maar mijn hoop en verlangens lieten me altijd in de steek. Daarmee bezat ik geen superego, maar ook geen agressiviteit. Passiviteit en gemis vielen mij ten deel.

Daar tussen de wuivende bomen, in de koelte aan het water, bemerkte ik voor het eerst dat na een herfst en een winter vol zorgen, dit jaargetijde mij samen met de natuur weer tot leven had gewekt. De lucht was zoet en geurig. Boven, aan weerskanten van de brede, betegelde weg lonkte de meidoornbloesem vol vlinders, en de berm waar ik stond was een zee van margrieten, wilde rozen, paarse zonneroosjes en vlierstruiken vol bloemen, die zich als een paraplu ontvouwden. Aan de andere kant van het water begon het eikenbos met gele vlekken van brem en hoorde ik tientallen vogels, verscholen in de boomkruinen, en zwaluwen die luidruchtig door de beginnende avondschemering voorbij schoten. De zomernacht begon zich om me heen te vouwen. Het dieppaars van de lucht die zich van het laatste zonlicht ontdeed mengde zich met strepen indigo en schaarse strepen azuurblauw, terwijl tegenover me het uitzicht werd onderbroken door een groep eiken, heide en enkele begroeide rotsen. ‘Hoor je de stem van de zee?’ vroeg hij me eens op deze plek. Ik wist dat het een vraag zonder antwoord was, alleen zíjn gehoor was geoefend in het opvangen van onhoorbare klanken uit zijn verlangen. Ik hoorde hoogstens het schrille geluid van de zwaluwen en enkele kinderen, dat ons in golven vanaf het verre dorpsplein bereikte.

Ik sloot mijn ogen en zag hoe het laatste zonlicht oranje vlekken achter mijn oogleden liet dansen, terwijl een enkele traan een spoor van zout leed over mijn wang trok.

Verlangen naar

2010-07-17T00:40:00.001+02:00

Ach, ik ben niet meer dan
boodschapper van onraad
als ik zijn huis bezoek. Mijn hoofd
kraakt, het pand rilt en ik zoek
mijn weg naar het bed waarin hij
moe gekruld ligt rond het duister.

Ik hang boven zijn hoofd en hij
luistert naar een ander lichaam.
Soms kom ik hem tegen en fluister
stil verlegen dat zijn onwetende lach
mijn hart verdrinkt; verdwaald leef ik in
een wereld die niet de mijne is.

Power of not knowing

2010-07-11T18:34:00.000+02:00

Je kijkt naar me ik struikel in
je ogen in de uitgedoofde kleuren
van vannacht.

Ik zie je ik ben blind voor
je verleden en je toekomst springt
me stralend tegemoet.

Vluchten we stil en samen in
het duister? Je weet niet
weet niet wat je met me doet.

Parallel

2010-07-09T22:29:00.000+02:00

In mijn ooghoek rennen velden en verdwijnen in de ruit
razen sprintend door het landschap en ik leef van binnenuit
de zon danst zachtjes kleine rondjes op mijn lichtgebrande huid

Wakend slaap ik, speur mijn wimpers af naar schaduwen van rust
als mijn lijf plots door een zachte zweem van luchtstroom wordt gekust
mijn lichtontvlambare gepeins door koele woordenstroom gesust

Hij neemt zijn plaats in naast de mijne, splijt ervaringen in twee
neemt mijn hand vast in de zijne, trekt me teder met zich mee
weef ik sprookjes in de avondlucht en volg hem gedwee

Woekering

2010-06-26T18:23:00.001+02:00

De zon brandt op mijn schouders terwijl ik met mijn rugzak over de hete stoeptegels struin op weg naar huis. Hoewel ik de hele dag vanachter glas gesmacht heb naar de aanraking van zon op blote huid, is het nu een ergernis wanneer het textiel van de schouderbanden over mijn inmiddels roodverbrande huid schuurt. De pet, die me een half uur geleden zo'n goede uitkomst leek tegen het felle zonlicht, zorgt in plaats van schaduw voor een plakkerige hoofdhuid en een weinig charmante rode inkeping over mijn voorhoofd. In de benauwende warmte voel ik me weer even alsof ik zeven ben, ziek in bed met koorts, en mijn vader nog een stapel dekens op mijn bed gooit om de ziektekiemen uit te zweten. In theorie een goed idee, maar in de praktijk een voornamelijk vervelende ervaring die voor je idee eindeloos duurt.

Ik zie hem als ik de laatste hoek omsla voor ik thuis ben. En hoewel ik mijn welverdiende glas sap al bijna op mijn lippen proef, blijf ik een momentje in de bedekking van de schaduw stilstaan om naar adem te happen. Juist zijn onopvallendheid is wat me doet opkijken. Met zijn gezonde postuur en wilde bos blond haar is het een jongen die makkelijk in de massa zou kunnen opgaan, ware het niet dat mijn verwijde pupillen bij de eerste aanblik van zijn verschijning een onverbrekelijke verbinding lijken uit te spinnen tussen zijn wezen en dat van mij. Zijn gezicht is in alle opzichten vriendelijk maar zijn glazige blauwe ogen spreken van eenzaamheid en verdriet, alsof ze bij het treffen van een laatste gemiste kans onlijmbaar zullen versplinteren. En hoewel zijn gedachten haast tastbaar lijken, zijn ze als braille voor iemand die kan zien. Ik kijk toe hoe hij door het hoge gras in het stadspark waadt, zijn hoofd gebogen zoals het mijne, zijn schijnbare onschendbaarheid ontkrachtend met elke beweging die hij maakt. Hij ziet me pas als hij de poort bereikt die als laatste grens mijn wereld van de zijne scheidt. Een moment staat hij even verstijfd als ik en staart me bewegingloos aan.

Voor het eerst in tijden was het helemaal stil. De gebruikelijke mengelmoes van allerlei ingewikkelde gevoelens en gedachten en plichten en plannen was verdwenen. Er was alleen maar zachte ruis. Ik dacht niet meer aan mijn brandend rode schouders, aan wat ik vanavond zou gaan eten, aan het ontslag dat ik die middag had ingediend, aan of ik laminaat zou laten leggen of vloerkleed of tegels of in welke kleur dat uberhaupt zou moeten gebeuren. Ik dacht helemaal niet aan kleuren. Niet aan blauw. Niet aan groen. Niet aan wit. Niet dat de kleur van mijn vloer me niets meer kon schelen, maar alle gedachten waren gewoon verdwenen. Zo stonden we daar, voor mijn gevoel minutenlang maar in werkelijkheid slechts enkele ogenblikken, tegenover elkaar in de prikkende zomerzon die onze gezichten op een gezonde gloed trakteerde.

Toen sloeg hij zijn ogen neer en stapte me voorbij. Met mijn blik in zijn rug gebrand bewoog hij zich richting de huizenblokken die ik vlak daarvoor met oververhitte geest passeerde. Als een gepauzeerde film die weer in beweging wordt gebracht begonnen de radertjes in mijn hoofd als een razende te draaien, zoekend naar woorden om deze ontmoeting betekenis te geven, maar het duurde niet lang voor ik moest erkennen dat de enige geschikte tekst voor situaties als deze nog niet is uitgevonden. Langzaam zette ik me in beweging om de laatste meters naar mijn veilige onderkomen af te leggen, terwijl achter mijn rug de vreemdeling zich omdraaide; met zijn lippen stille woorden vormend die ik niet kon lezen omdat ik al verdwenen was.

Die nacht kan ik niet anders dan dromen van stil geluid dat de hemel breekt, als een glas dat in scherven valt.

Someone like you

2010-06-04T01:42:00.001+02:00

There is nothing sadder in this life than to watch someone you love walk away after they have left you. To watch the distance between your two bodies expand until there is nothing left but empty space and silence. That’s what created those scars. It’s not going to be easy. It’s going to be very hard. I guarantee there will be tough times. I guarantee that at some point, one or both of us will want to get out of this thing. But, I also guarantee that if I don’t ask you to be mine, I’ll regret it for the rest of my life, because I know, in my heart, you’re the only one for me. I want all of you, forever, you and me, every day. Can you do something for me, please? Will you just picture your life for me? Twenty years from now? Thirty years from now? What does it look like? If it’s with another girl, go. Go! I lost you once. I think I can do it again if I thought that’s what you really wanted. But don’t you take the easy way out. We’re going to have to work at this every day. But I want to do that because I want you. Our kind of love can create miracles.

Someone Like You (2004)

All Alone

2010-06-02T00:17:00.001+02:00

Self absorption never ending
still the truth, it keeps on bending
I feel like I'm pretending
to be something that I'm not
I gotta smooth it like Al Green
get funky like J.B.
then stand up on my own two feet
and learn how to be me
I'm contradicting myself
I'm stealing from the past
I'm trying to slow it down
because it feels like it's too fast
and I'm awaking with the fear
that this all might disappear
but it scares me just the same
to think that this could all remain

Understanding why
we do what we do
why we put ourselves
what we put ourselves through
when there's no one to comfort
in your comfort zone
and you feel
like you're all alone

Like you're all alone
all alone
all alone

ALO

My Suitcase Heart

2010-05-17T15:43:00.001+02:00

I can remember when I first saw you
And all that time, I felt just fine
I held so many people in my suitcase heart
You said in my photograph I looked more far away
I laughed and smiled and didn't say 'I am a bit afraid to be here.'

- The Weepies, Slow Pony Home -

Dat je met sommige mensen meteen een soort van chemie voelt valt niet te ontkennen. Dat je iemand tegenkomt en het binnen twee minuten over roze maillots hebt bijvoorbeeld. Of, in sterkere mate, dat je voor het eerst in je leven begrijpt wat mensen bedoelen met 'liefde op het eerste gezicht'. Laatstgenoemde ervaring ligt nog vers in mijn geheugen en tegelijkertijd kan ik het maar slecht concreet beschrijven. Ik weet nog dat ik hem voor het eerst zag tijdens de laatste studieweek van school. Tijdens dergelijke weken werden studenten van de diverse richtingen tevergeefs bij elkaar gebracht, en ook onze groep vond dat we de rest niets te vertellen hadden. Thuis werkten we liever individueel verder aan de afronding van het rapport. Na afronding van mijn bijdrage besloot ik de nieuwe kamer van een van mijn groepsgenoten te gaan inwijden met een flesje wijn. We zochten gezelschap op van huisgenoten om de stemming wat op te voeren, toen het gebeurde.

Een jongen die zich tijdenlang, net als ik, wat afzijdig had gehouden, stopte plotseling zijn ietwat zenuwachtige handelen en keek mij strak aan. Twee blauwe ogen beukten op mij in en duwden mij met een harde klap tegen de rugleuning van de bank. Er moet op dat moment een donder geklonken hebben of een felle bliksemschicht te zien zijn geweest. In mijn geheugen zit daar een zwart gat, iets waar ik niet aan mag komen. Hij vroeg me waar ik vandaan kwam en had daarbij een vastberaden toon in zijn stem, alsof hij me al jaren en jaren kende en met zijn vraag alleen bevestiging zocht. Mijn spraakwaterval kwam voor het eerst in jaren niet op gang en ik kon niets anders dan stotteren als een betrapt schoolmeisje.

Ervaringen als deze zijn schaars en ik koester ze. In de loop der jaren heb ik mensen om me heen verzameld die allemaal hun eigen verhaal onder hun arm met zich meedragen en ik luister met liefde naar alles wat ze me te vertellen hebben. Niet altijd ben ik in staat om adviezen of concrete hulp op welke manier dan ook te bieden. Sommige dingen zijn zelfs voor mij te groot om te omvatten, om te vangen in een beknopte manual voor emoties en handelingen. Maar ik luister. Het zal veel mensen verbazen hoeveel gewin er al is te behalen door alleen maar naar iemand te luisteren. Ik probeer er alleen maar te zitten als een vriend zijn verhaal vertelt. Een van mijn nabije vrienden is daar een sprekend voorbeeld van. Ik weet dat hij zich, als het moment van emotie voorbij is, weer zal herinneren waar we zijn en het gesprek zal draaien naar een alledaags onderwerp. Als hij praat over hoe het vroeger was, gebeurt er iets met zijn gezicht, zoals je ziet bij mensen als er een liedje op de radio komt dat ze vaak hebben gehoord toen ze jong waren, of als ze een hond op straat zien lopen die hen doet denken aan een hond die ze zelf als kind hebben gehad. Hij ziet er dan even uit zoals mijn oma op de dag dat mijn opa in het ziekenhuis belandde met een hersenbloeding. En als zichzelf op de dagen dat hij in de knoop zit met uitspattingen op het gebied van de liefde. Dan ziet zijn gezicht er ook zo gesmolten uit. Meestal herstelt hij zich daarna snel en vertelt een grappige anekdote om mij van zijn problemen af te leiden.

Vaak trek ik het me persoonlijk aan als er dingen worden verteld die me raken en kan ik het naderhand moeilijk van me af zetten. 's Nachts kan ik dan, hoewel ik normaal altijd en overal kan slapen, urenlang liggen woelen of verzinken in onrustige en oppervlakkige dromen. In de ochtend heb ik dan meestal weer een idee om dingen beter te praten en grijp ik naar mijn telefoon. Immers sta ik ondanks alles altijd stand-by om de mensen te helpen die dat op dat moment het hardst nodig hebben, ongeacht hoeveel nachtrust me dat kost. De slaap inhalen doe ik later wel; mijn kofferformaat hart zit zo vol mensenverhalen dat hij alle primaire behoeften verdringt. Vol overgave, gelukkig.

Avonturen van een studente

2010-05-13T17:12:00.001+02:00

Vanaf de dag dat ik in het studentenhuis kwam wonen, houden we regelmatig een kroegentocht. Er zijn er hier nauwelijks drie waar ik mijn hoofd wil vertonen, en we gaan langs alledrie om er zeker van te zijn dat we niets missen. We eindigen altijd in Extase, de gaafste, die bovendien het langst gezellig blijft. Vorige week was echt waardeloos, want Thomas bracht een vriend van hem mee, Randy. Thomas heeft hem zo hoog omdat hij leadzanger is geweest van een of ander semibekend bandje, maar eerlijk gezegd is het een ongelooflijke zeur. Ik vind het in Brandpunt ook niet al te geweldig, maar hij blíjft zaniken. Zodra hij begint is er geen houden meer aan. Waar je het ook over hebt, het doet hem altijd denken aan een of ander nummer dat hij ooit heeft geschreven, en dan moet hij je zonodig de tekst opzeggen en hoor je die te bewonderen. Soms stapt hij zelfs naar de barman en vraagt hem een of ander nummer van hem op te zetten, en dan weet je echt niet meer waar je het zoeken moet. Ik ben niet de enige, eerlijk. Iedereen heeft een spuughekel aan hem, behalve Thomas dan. Volgens mij is het punt dat als je de hele week al ligt te creperen in deadlines en gezeur van docenten, met alle frustratie van dien, dat dan het laatste wat indruk op je maakt een of andere gozer is die alleen maar kan zingen over hoe zielig hij is. Als dat je nog iets had gedaan, was je wel thuis gebleven met een deprimerende poster van Nick Cave boven je bed, in plaats van hier terecht te komen.

Maar eerlijk gezegd lag het niet alleen aan hem, toen had ik het gewoon gehad. Het zoeken naar werk en een stage en al dat gezuip, het begint me allemaal de keel uit te hangen. Elke keer weer zie je dezelfde mensen met hun lauwe cola staan, en zelfs als ze je recht in de ogen kijken heb je het gevoel dat ze voor zich uit staren. Ik weet niet, misschien zie ik het te negatief, maar als je naar ze kijkt, zelfs op de levendigste momenten, als ze zoenen of dansen of gekheid met je maken, blijven ze op de een of andere manier die blik houden. Alsof het nooit veel kan voorstellen, alsof niets er echt toe doet. Randy was erger, hij kotste al die verslagen leegheid over je uit en maakte de situatie nog uitzichtlozer dan daarvoor. Hij regelde een drankje voor me, dat zowel bruisend, scherp en fris was en ook een lichte tic had, een soort prik uit de hel. En hij bleef maar aan me plakken, zonder een moment te verzaken over zichzelf te praten. Ik stop ermee, besloot ik, je kan lullen wat je wil, maar ik zeg niets meer. Randy had mijn ondermijnende gezwijg in het geheel niet door, hij blééf maar praten. Zuchtend stond ik om me heen te staren, geconcentreerd niet te luisteren. Niemand kwam me redden. Ik kon er niet meer tegen, tegen Randy. ‘Kan jij nu niet gewoon eens even je kop dichthouden?’ vroeg ik abrupt. Randy keek me aan, heel even met open mond. ‘Sorry hoor,’ zei ik bijna giechelend, ‘maar je kan toch wel éven je kop dichthouden? Ik ben hier net, we kennen elkaar nauwelijks, en…’ Randy keek om zich heen. ‘Nou ja,’ brieste hij. ‘Nou ja,’ brieste hij nog een keer. Boos liep hij van me vandaan. ‘Nou ja,’ hoorde ik hem voor de derde keer briesen.
Opgelucht haalde ik adem.

Alleen in de lente

2010-05-10T21:28:00.000+02:00

Het is zo simpel: gewoon een dag
niet de ochtend met een frons begroeten
of: niet die lusteloosheid hebben;
melancholie leidt tot niets.

En stilstaan brengt je nergens.
Zelfs bomen sturen kleine bloesems weg,
laten sporen na. Misschien alleen in de lente,
dat wel, maar toch.

Ja, je bed is warm, zacht, aangenaam
maar laat geen sporen na; hoogstens
schiet je wortel. En als je dat dan toch wilt doen:

over twee seizoenen. Dan mag je je nest weer
bouwen in je vertrouwde beddendons.
Nu op zijn minst een nieuwe plek voor je zorgen zoeken.
Zoals bomen dat doen. Nou ja, in de lente dan.

Fail I, Fail II

2010-05-05T15:48:00.000+02:00

De dokter had er moeite mee en bekeek mij met een sceptische blik maar vond het uiteindelijk toch een goed idee dat ik mijn studie tijdelijk op een laag pitje schroefde. Ik had het voor elkaar, voorlopig hoefde ik niet terug naar die benauwende collegezalen. Met de goedkeuring, de trofee, liep ik de praktijk uit. Thuis ging ik achter mijn bureau zitten om de lang geplande brief te schrijven. Maar wat schrijf je aan iemand aan wie je al een eeuwigheid denkt en die je al even lang niet meer hebt gezien? Waar moest ik beginnen? Wat moest ik wel en niet vertellen? Zou ik Bas wel of niet vermelden, moest ik andere uitspattingen geheimhouden? Na een dag wandelen door de stad besloot ik alles te vertellen. Drie dagen lang schreef ik van ’s ochtends tot laat in de avond. Japin zou jaloers zijn geweest op het tempo waarin ik tekst produceerde.

De vierde dag las ik de hele boel door en gooide het relaas moedeloos in de prullenbak. Dit was geen brief maar een autobiografische roman en daarbij had ik het gevoel dat het aan het eind nog moest beginnen want het enige werkelijke autobiografische feit dat het vermelden waard was, mijn leven met Sander, kwam er niet in voor. Ik had er flink de pest over in en voelde me dagenlang depressief. Ik deed de hele dag niets en ging ’s avonds naar het café waar ik snel weer wegging omdat ik het gelukkige gekakel van Jordy niet kon verdragen. Manda was de engel die de hele dag om zijn hoofd fladderde en wanneer ze een tijdje naar huis was, was ze voor Jordy de muze die hem inspireerde tot de mooiste muziek ooit geschreven. Dat vond hij zelf tenminste en om dit te bevestigen vertelde hij dat Manda had moeten huilen om hetgeen hij had geschreven. Ik wilde niet lullig doen dus ik hield mijn mond, maar Manda huilde al bij het zien van een slapende baby.

Mijn tweede poging verliep niet veel beter. Ik dacht zorgvuldig na over de dingen die ik wilde vertellen en zocht lang naar de woorden die ik ervoor zou gebruiken. Na vijf vellen literair gehannes had ik me zo in de nesten gewerkt dat het onmogelijk was verder te schrijven. En alsof dat niet genoeg was, kwam de twijfel weer eens bedenkelijk over mijn schouder meekijken. Hoe kon ik het in mijn hoofd halen dat Sander ook maar enige behoefte had aan een brief van mij? Wat bezielde mij hem op te zadelen met onnozele verhalen over de leegte om mij heen? Het plan om hem een brief te schrijven, gooide ik met een stevige worp in de prullenbak. Ik kon weer ongelukkig wezen met mijn ongeluk. Het verdriet zocht zijn troost bij de altijd begrijpende Marijn, die muzikaal in dezelfde situatie was verzeild.

Ouder Worden

2010-04-22T23:30:00.001+02:00

De angst om ouder te worden werd lange tijd beschouwd als een zaak van de oestrogenenbezitsters. Het waren de vrouwen die zich zorgen maakten over het tikken van hun biologische klok, die ‘creatief’ waren als hun leeftijd ter sprake kwam en die bang waren om over te blijven. Mannen, net zoals goede wijn en kaas, werden zogenaamd beter naarmate ze ouder werden. De ouder wordende man had het zogezegd gemaakt. Hij was als Sean Connery in Goldfinger: Cool, ervaren en zelfverzekerd. Onweerstaanbaar voor vrouwen en intimiderend voor mannen van in de twintig. Iedereen was jaloers op hem. Zo moest het zijn. Zo willen alle mannen het. Maar de jonge mannen van nu worden ouder, en ze weten het niet meer zo zeker.

Wat is er aan de hand? Een aantal dingen. Ten eerste heeft de voorgaande generatie, die verondersteld wordt veertig te worden in hun tuinschuur, omringd door kleine kinderen en belastingformulieren, besloten om op een schandelijke manier oud te worden. Deze groep, die bestaat uit voornamelijk overtuigde vrijgezellen, kinderloze gescheiden vrouwen en seriële monogamen, gedraagt zich alsof ze in de twintig is. Dit druist niet alleen in tegen de natuurlijke loop der dingen, maar is ook nogal verwarrend. De meeste jonge ouder wordende mannen die ik ken hebben een relatie en vinden dat prettig. De gedachte dat op een dag alle veiligheid die hun partners hen bieden weg kan vallen en ze gedwongen worden om hun leven als tiener over te doen is echt angstaanjagend. Nu moeten zij, jonge ouder wordende mannen, zich niet alleen zorgen maken over het vinden en houden van de ware, ze moeten ook onder ogen zien dat een mislukking zal resulteren in nog een decenniumlang in sportauto’s rijden, afspraakjes met tienermeisjes maken en leren broeken dragen. In theorie een aardig idee, maar waardeloos in de praktijk.

Ten tweede hebben ze zo weinig te klagen over hun relatief ongecompliceerde levens, dat ze besloten hebben zich aan te sluiten bij de vrouwen, voor wie wekelijkse sessies bij een therapeut, een yoga- én een tai chi-leraar standaard zijn. Ze piekeren over hun gewicht, ze piekeren over hun liefdesleven en ze piekeren over het piekeren. Ouder wordende vrouwen daarentegen hebben een geweldige tijd. De media hebben een nieuw sleutelwoord bedacht om ze te beschrijven, ‘middenjeugd’. Het is aannemelijk dat deze vrouwen eerder dan mannen een scheiding aanvragen als hun partners niet in staat zijn om zich staande te houden en daar komt nog bij dat ze hun seksuele piek bereiken op het moment dat de gemiddelde vent in een soort dal terechtkomt.

Natuurlijk is je leven niet voorbij, alleen omdat je ouder wordt. Ik weet dat de meeste mannen hun sportschoenen niet zullen inruilen voor een paar slippers. Waar zij bang voor zijn, waarvan ik denk dat alle mannen dat zijn, is verandering. Het maakt niet uit hoe geleidelijk, het maakt niet uit hoe subtiel. Maar verandering is een onderdeel van het leven, dus je kunt er tegen vechten en verliezen of, in navolging van de Millennium Vrouw, het accepteren en groeien. Net zoals voor de meeste dingen in het leven is er een middenweg. Terwijl sommige mannen tekeergaan tegen het aflopen van hun Nikes, is er een gedeelte van hen dat er stiekem naar uitkijkt om ouder te worden.

Over barsten en scherven

2010-04-20T22:31:00.001+02:00

Kijk haar aan. Recht in haar nerveuze ogen. Ze is net zo zwak als jij en ik. Dat ze zich voordoet alsof er niets aan de hand is betekent niet dat ze nooit eenzaam is. Je belt haar om middernacht. Waarom is ze niet thuis? Moet je de nacht nu eenzaam doorbrengen? Als ze lacht word je onrustig. Waarom is ze gelukkig? Niet door jou. Dat je er bent betekent niet dat je voor haar klaarstaat. Haar handen zijn koud, afgeleid, vastgeklampt aan dingen die er niet zijn. Je bent verliefd op hoe ze zich voelt. Streel over haar rug, daar houdt ze van. Haar klamme huid schreeuwt paniek. Samen in bed, kalmte. Haar adem tegen jouw schouder, je onderrug tegen haar zachte buik. De stilte drukt op jullie neer en als je je omdraait slaapt ze voorzichtig. Je neus druk je in de haren die onwetend over het kussen liggen uitgespreid, de geur van haar shampoo kalmeert je. Als je de volgende morgen weggaat vraag je je af wat er anders kan. Je maakt geen keuzes. Het spel vervaagt. Neem het van haar weg, smeek ik je. Toen ze een kind was lachte nog iedereen. Maar niemand kende haar. Jij weet wie ze is, neem haar bij de hand. Geen geheimen, niemand kent jou. Je loopt met zachte tred. Zij houdt van jongens met woorden die maar de helft vertellen, waardoor ze altijd blijft verlangen naar meer. Jongens die op een respectvolle afstand naast haar blijven zitten, waardoor ze alleen maar dicht tegen ze aan zou willen kruipen. Jij houdt van meisjes die je herinneren aan mooie melancholische liedjes. Meisjes die je overrompelen met hun kwetsbaarheid, waardoor je bang bent dat ze bij een eerste aanraking zullen breken. Jullie zijn verstrengeld in verlangen. Ze loopt niet alsof haar voeten amper de grond raken, ze glimlacht soms als een mysterieus vrouwwezen. Ze heeft geen stem van vloeibare honing die naar de diepte van je hart zinkt. Soms kijkt ze schichtig weg. Daarom hou je van haar. Daarom zou je ongedwongen haar hand willen vastpakken en op klaarlichte dag met haar willen dansen op het marktplein. Jij, de jongen die van zijn leefwereld een pure observatie heeft gemaakt. Daarom doe je het niet. Haar hoofd is bij een ander. Ze droomt van intimiteit en zware verliefdheden. Chemie doet je terugkeren. Ze omhelst jou, jij omhelst haar. Alles is goed. Voor nu.

Logboekhalfuurtje: Balkon

2010-04-20T18:02:00.000+02:00

Twee postbodes op de fiets, een oudere dame en een jong meisje.
Een meisje in blauwe trui op fiets met te hoog zadel.
Een man met bril, blauw shirt dat gespannen staat door de dikke buik. Komt vijf minuten later weer voorbij.
Een oud vrouwtje in een blauwe Mercedes die zes pogingen nodig heeft om vooruit in te parkeren.
Bomen die met dit mooie weer weer in bloei staan.
Een lelijke beige Opel die niet in het parkeervak past. Een vrouw van midden veertig, gekleed in voornamelijk leer stapt uit.
Een kindje in geel jurkje en roze panty’s komt met verjaardagshoedje schuin op haar hoofd de hoek om gerend. Even later volgen twee vrouwen die verdachte gelijkenis vertonen. Ze stappen in een oerlelijke geelbruine autotank.
Een oude turkse man met 1 arm die moeilijk loopt, steunend op zijn wandelstok.
Een exact dezelfde Mercedes als die van het oude vrouwtje die aan komt rijden en in een keer achteruit inparkeert, is daarmee nog eerder klaar dan het oude vrouwtje.
De man met de stok is nu aan het eind van de straat en lijkt steeds langzamer te lopen.
Een getint meisje met goudkleurige tas loopt op flink tempo de hoek om.
De zon weerkaatst in het rode achterlicht van een van de geparkeerde auto’s en doet pijn aan mijn ogen.
Sander komt een kus geven en ik instrueer hem hoe de witlof in de oven moet.
Een wit bestelbusje van Crepa Service komt de straat binnengereden.
De zon schijnt plotseling verdacht fel.
Sander plukt wat blaadjes van de rozemarijn.
De roeken op de daken aan de overkant zijn nog steeds fanatiek bezig met het bouwen van hun nesten in de schoorstenen.
Een felblauw klein autootje komt voorbij gescheurd.
De klimop bij de buren begint uit te dijen.
In graffiti staat er stoned tussen andere onleesbare krabbels op de muur.
De blauwe Fiat Cinquecento, die door een onbekende onlangs flink toegetakeld is, staat tussen twee lege vakken geparkeerd, een blaadje achter de ruit met de vraag wie de dader is.
Ik tel vier rode, zeven zwarte, twee beige, twee paarse, vier blauwe, een oranje en drie grijze auto’s en een witte bestelbus op de parkeerplaats.
Twee groenbakken zijn aan de straat gezet.
Een lichtrode auto komt traag voorbij.
Een mevrouw met een hoofddoekje komt naar buiten om iets uit de achterbak van haar auto te halen, gaat dan weer naar binnen.
De lichtrode auto komt achteruit weer terug de parkeerplaats op. Een blond meisje in lelijk trainingspak stapt uit en loopt naar een geparkeerde auto waar ze iets uithaalt. Ze gaapt.
Een donkere jongen met dreadlocks struint met zijn handen in zijn zakken voorbij.
De rode auto schakelt lomp en hoorbaar, rijdt dan weg.
Een man op een fiets, met een koffertje achterop gebonden komt voorbij gefietst. Hij ziet er vermoeid uit.
Ik bedenk me dat mijn thee koud staat te worden en neem een slok.
Nog acht minuten.
Het valt me op dat een boom echt totaal kaalgesnoeid is. Een boom in de tuin onder me krijgt roze bloemetjes. Ik word er vrolijk van.
Ik kijk neer op beestjes die onder me voorbij vliegen.
Een zwarte BMW rijdt plotseling geluidloos weg.
Een witte bestelbus van Van Amelsvoort Schilderwerken komt de straat in, rijdt achteruit de stoep op en verdwijnt uit mijn gezichtsveld.
Een zwarte kat loopt doelloos van auto naar auto. Reageert niet echt wanneer ik rare geluidjes maak om zijn aandacht te trekken.
Sander komt naar buiten.
We eten.
Het wordt koud op het balkon en ik ga naar binnen.

Mood: Content

Openlijke twijfel

2010-04-19T20:37:00.001+02:00

Vaak pakt hij mijn hand en drukt hem tegen zijn wang, of geeft er een kusje op. Soms buigt hij zich onverwachts naar me toe en kust me lachend. Het soort blijdschap dat hij dan uitstraalt wekt bij mij het gevoel dat hij voor altijd van mij, en van mij alleen, zal houden. Maar misschien is hij alleen maar zo euforisch omdat hij me heeft herroverd. Op mijn twijfels reageert hij dan niet, hij laat zijn goede stemming niet door mij bederven. En dat is eigenlijk wel prettig; ik voel me langzaamaan ook blij worden, hoewel ik van nature geen opgewekt mens ben. Natuurlijk weet ik best dat je niet op uiterlijkheden af moet gaan, maar dan nog. Hij ziet eruit als een gelukkig mens op die momenten. Nog steeds weet ik nooit zeker of dat dan zo is, of hij op die momenten inderdaad even gelukkig is. Maar wat weet je nu helemaal van andermans geluk, of dat van jezelf? Het gaat niet alleen om uiterlijkheden, het heeft ook te maken met gevoel. Een gevoel dat te maken lijkt te hebben met iets wat dieper gaat dan uiterlijk, hoewel zulke 'gevoelens' - van die instinctieve ingevingen uit het limbisch systeem - soms ook juist heel oppervlakkig en anachronistisch kunnen zijn. Het gevoel dat een eendenkuiken moet hebben als het sterker reageert op een roodgeverfde stok dan op de snavel van zijn eigen moeder.

Symbiotische verstrengeling

2010-04-13T18:17:00.001+02:00

De gedachte dat twee mensen één worden, heeft sinds lang bestaan, maar in de werkelijkheid is het belangrijk om te onderkennen dat één en één gewoon twee blijft. Symbiotische verstrengeling is vergelijkbaar met een eikenboom en een cipres die zo dicht bij elkaar staan dat hun wortels en takken door elkaar heen gaan groeien. Algauw hebben beide bomen niet genoeg ruimte meer, delen van elke boom sterven af en geen van beide bomen komt tot volle wasdom.

In tegenstelling tot een compromis, dat een bewust en min of meer gelijkwaardig geven en nemen is, houdt symbiotische verstrengeling in dat je ontkent wie je bent of wat je nodig hebt om het de ander naar de zin te maken of een relatie in stand te houden. Het doet zich voor als de individualiteit van de partners aan de relatie wordt opgeofferd. Verliefd worden is opwindend en neemt je helemaal in beslag, maar in werkelijkheid is het een fase in de relatie waarin de symbiotische verstrengeling erg sterk is. Het geeft zelfvertrouwen als een ander net zulke gedachten en gevoelens heeft als jij. Het is een heerlijk gevoel. Maar ten slotte zal ieders waarneming blijken te verschillen. Hoe dit wordt gehanteerd, is voor de relatie van doorslaggevend belang.

Soms raken mensen verstrikt, omdat de ene partner de andere intimideert en de ander er zo toe aanzet zijn eigen meningen, perspectieven en voorkeuren op te geven. In andere gevallen neemt een partner de visie van de ander vrijwillig over, omdat hij of zij er zo naar verlangt om heel dicht bij de ander te zijn. Een deel van jezelf ontkennen is dan verkieslijker dan alleen zijn - in ieder geval in het begin. Maar het probleem met de opoffering van delen van jezelf om het de ander naar de zin te maken is dat het op de lange termijn niet werkt. Het kan jaren duren, maar ten slotte besef je dat je jezelf bent kwijtgeraakt, al heb je dan een relatie. Om jezelf met een ander te delen heb je voldoende besef van individualiteit nodig om de ander iets te kunnen bieden. En ook al heb je een stevig zelfgevoel, intimiteit vergt tijd, openheid, een niet-oordelende houding, luisteren en aanvaarding. En dat kan soms verdomd lastig zijn.

Hart aan het werk

2010-04-08T15:47:00.000+02:00

Hoe gaat dat eigenlijk, je gelukkig voelen? Word je op een ochtend wakker, rek je jezelf uit en zegt dan tegen de stralende zon: 'ik ben verdomd gelukkig'? Overvalt het je wanneer je met je geliefde over straat loopt op een spaarzame vrije dag en loop je vervolgens de rest van de dag blij te zijn? Het is niet dat ik nooit het gevoel heb gehad dat ik tevreden ben met mijn leven, of dat ik nooit blij en opgewekt ben. Maar ik denk dat ik van nature een verdrietig persoon ben. Iemand die overal over piekert en zich snel zorgen maakt. Die oog heeft voor alles wat er mogelijkerwijs verkeerd zou kunnen gaan en daar uitwegen voor probeert te bedenken. Op het bot genomen moet het voor mensen verdomd moeilijk zijn om door te dringen tot het geluksreservoir dat ik met hart en ziel bescherm. Je diepgelukkig voelen moet een intens, warm gevoel geven, dat zich door je bloedbaan verspreidt als was het een partydrug.

Met je eigen verdriet omgaan is makkelijker dan het zien van een geliefde die met zichzelf en zijn wereld in de knoop zit. Met alle wil van de wereld is het vaak niet mogelijk om dingen voor de ander op te lossen. Het spreekwoordelijke heft in eigen hand nemen is een onoverkomelijke noodzaak in veel gevallen. Wat scheelt is dat vier handen meer kunnen aanpakken dan twee en een extra paar schouders de last vergroot die erop zou kunnen rusten. En als je jezelf ertoe zet om die hulp toe te laten kun je je samen nog verdomd gelukkig voelen, hoeveel verdriet er ook nog ligt om uit de weg te ruimen.

Silently Aware

2010-04-07T21:21:00.000+02:00

We hebben een verleden dat we niet meer delen. Het was een korte ontmoeting, een heftig ongelukje, een snelle afwikkeling van wat we nerveus een vriendschap noemden. We liepen hand in hand door de zonnige stad op weg naar het station en wisten dat vanaf dat moment alles anders zou zijn. Daarom genoten we met volle teugen. Daarom keek ik net zo lang door het wazige, besmeurde raampje van de trein tot ik zelfs je blonde haren niet meer kon onderscheiden uit de felle wereld om je heen. Wist je toen al dat je me zou gaan haten? Dat je me zou verbannen uit een wereld waarin ik zo graag aanwezig was? Je vrienden zagen het als een spel dat ik met alle mannen speelde, een kat-en-muisspel waarin ik de ongeslagen winnaar was. Daarin viel geen eer te behalen. Misschien dat ik daarom zelfs wel blij was toen je iemand ontmoette die voor jou kon zijn wat je in mensen zocht. Een hevige, ongeremde romance. Op je verjaardag, de laatste dag dat ik je zag, was ik getuige van twee mensen die zo volslagen in elkaar opgingen dat ze de met vrienden volgestopte ruimte om hun heen niet leken op te merken. Ik was blij voor jou maar het ontging me niet dat dit de laatste fragmenten zouden zijn van jouw geluk, althans, die ik zou meemaken. De laatste tekenen van leven betreffen de kennisgeving van jouw hervonden eenzaamheid. Je hart gebroken, je leven zich beperkend tot je kamer en meest nabije vrienden. Moet ik je bellen? Kan ik kijken hoe het met je gaat? Mag ik je mijn hand bieden om weer op te krabbelen? Hoe dan ook, ik ben stil op de hoogte van je pijn. Op een afstandje weliswaar, maar weet dat ik om je geef.

Document1

2010-04-04T17:24:00.000+02:00

De obscene digitale witheid schreeuwt me vanuit het diepst van zijn pixels toe. Mislukkeling. De dikgedrukte, ongewijzigde titel staart me al vier onafgebroken uren hardnekkig aan en ik pijnig mijn hersencellen om de confrontatie met dit digitale geweld te winnen. Dat eindeloos witte vlak dat het bewijs vormt van het gebrek aan elke vorm van artistiek talent. Onbeweeglijk zit ik achter mijn laptop, mijn vingers bijna in winterslaap op de toetsen, mijn voeten steeds dieper weggezakt in het tapijt onder mijn stoel. ‘Zachter dan dit krijg je het niet,’ wees de verkoper met een ijzeren glimlach toen ik het kocht, een tapijt dat door zijn zachtheid bijna zou afdwingen dat je het alleen met blote voeten betrad. Wat eigenlijk ten beste tot zijn recht kwam wanneer je je er volledig op uitstrekte in het warme zonlicht dat door het raam naar binnen viel, alsof je een kat was die na dagenlang per ongeluk opgesloten te zijn in een keukenkastje plotseling werd losgelaten en die zijn poten nu in alle mogelijke richtingen wilde uitrekken, gewoon omdat het kon. Kon het maar. De waarheid is dat ik de meest ongeïnspireerde schrijver ben die ik ken. Zou ik niet gewoon heel erg bang zijn? Bang om te vervallen in clichés die al een ontelbaar aantal keren in woorden zijn gevat? Ik zucht en sta kreunend op van mijn stoel. Terwijl kleine zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd parelen begin ik door de kamer te struinen. Alles overvalt me plotseling. De manier waarop de boeken in keurige rijen zijn gerangschikt. Het bed, meer van hem dan van mij, waarin een ontelbaar aantal meisjes voor mij hebben geslapen. In hoeken gestapelde torentjes van spullen die er net genoeg toe doen om niet te worden weggegooid, restanten van een leven dat ooit gevuld was met interessantere bezigheden dan het wachten op woorden die maar niet willen komen.

Ik moet het loslaten. Vergeten dat ik hier alleen ben terwijl het liefste wat ik wil is het in mijn armen sluiten van mijn zoveel stoerdere wederhelft die er juist op dit ogenblik niet kan zijn. De televisie brult me woorden toe in een bekende taal die ik niet begrijp. Flarden van waardevolle uitspraken drijven mijn hoofd binnen. Nothing in life worth living for comes easy. Ik zie de droge bergjes knoflookschillen op het aanrecht en ik moet me vastgrijpen aan het aanrechtblad om de vloer niet te treffen in een pijnlijke omhelzing. Het dagelijkse leven omsluit me als een cocon die zelfs het scherpste uitbeenmes kan weerstaan. Natuurlijk begint het nu te regenen. Graancirkels vormen zich inmiddels in de haren van het tapijt. Ik plof op de bank, wikkel me in de donkerblauwe plaid en laat me opzij vallen. Verveeld staar ik naar de geprojecteerde beelden op zoek naar verborgen inspiratie. Hoewel ik weet dat het doorspitten van zijn laptop me bergen inspiratie zou brengen door de confrontatie met ongewenst fotomateriaal uit zijn verleden, ontken ik het feit dat het apparaat me vanaf het bijzettafeltje ligt aan te staren. Zelfkastijding moet niet overal de oplossing voor zijn. In gedachten probeer ik opnieuw de gebeurtenissen aan elkaar te rijgen die leidden naar de dagen dat ik hem ontmoette, kwijtraakte en herontmoette. De spinsels in mijn hoofd krijgen er geen vat op en vervormen alles tot een kluwen wol in schreeuwerige kleuren die draadje voor draadje uit elkaar getrokken dient te worden. Wie zou ooit de moeite nemen? Wie zou willen weten hoe we zo intens verstrengeld raakten in elkaars leven? Mijn zijdelingse point-of-view bevalt me. Vanuit mijn positie zie ik maar de helft van het scherm en als ik mijn ogen een voor een dichtknijp maken de acteurs een minuscuul sprongetje naar rechts of links.

Toen mijn ogen begonnen te tranen hees ik me weer rechtop aan de leuning van de bank. Een vertrouwde klik vanuit de hal deed me opveren. Met de plaid nog half om mijn benen geslagen sprintte ik struikelend richting de voordeur, waar Sander me met vermoeide maar glinsterend blije ogen opving. Ik kan niet zeggen dat de schrijfpoging toch nog eindigde als proza met volwaardige titel die avond, of een van de avonden die daarop volgden. Maar ik besefte me dat ons leven in ieder geval geen Document1 meer was.

Q

2010-03-30T02:44:00.000+02:00

'Hij was zoals mannen van die leeftijd moeten zijn, eigenlijk zoals mannen van alle leeftijden moeten zijn. Daarom huilde hij. Eerst zacht en toen steeds harder. Daarop begon ik ook te huilen. Aanvankelijk omdat ik dacht dat dat zo hoorde als je iemand verliet. Maar hij ontroerde me ook. De pijn van de geliefde was beter te verdragen dan zijn vreugde. Pas als hij zichtbaar pijn leed had ik dat aangename gevoel: hij heeft me nodig. Het was niet voor niets. Gek was het eigenlijk dat ik toen pas, toen ik hem verloor, of van hem werd verlost, ik wist niet zeker wat het was, van hem begon te houden. Misschien niet veel, misschien tamelijk gemankeerd, maar toch. Als je huilt om iemand, en met iemand, dan is de kans groot dat je van zo iemand houdt.'

hou van je?

2010-03-25T21:14:00.000+01:00

Ik had geen idee waar ik naar op zoek was
maar ik vond het aan de zee
en terwijl jij gerust je schelpen telde
nam ik ‘t stiekem met me mee

Ik had geen idee hoe het verder moest
maar ik wist het in de stad
en terwijl jij kalm je creditcard trok
had ik het allang gejat

Nee, we hadden geen zin en we hadden geen fut
Waarin? Ik wist bij Gód niet waar.
Maar toen jij je arm om mijn schouders sloeg
raakte ons ‘hou van je’ elkaar

Wish you'd hold that smile

2010-03-08T16:22:00.000+01:00

This is how it goes
Me and you on the telephone
This is how we sound, this is how we grow
This is what I do
If I had to choose again, this is what I'd choose
I wish I didn't know what it does to you

If I can break your fall,
Then we should rise above it all
If you loose control
You're sure to turn me on

This is what it takes
This is how I feel good about myself
This is how I fall, this is how I break
Baby let's not fight
Why don't you come over and spend the night
Cause we don't need more time
We need to use it right

If you can't get high
If time's just flying by
If you live a lie
You ought to say goodbye

Hey!
I wish you'd hold that smile
Hell!
If only for a while
I need to know about all the things you did and didn't do
And just how hard you try

Het is te laat

2010-02-24T23:56:00.000+01:00

Het is te laat om terug te gaan,
we zijn al te verliefd, wij tweeën,
we hebben al te veel gevreeën
en samen al te veel gedaan.

Het is te laat voor laatste groet,
we zijn al zo verslaafd, we kwamen
te dikwijls in de liefde samen,
we stromen in elkanders bloed.

Het is te lief om af te leren,
te laat al om het lot te keren,
te ver al in de tijd.

Het is te veel om te vergeten,
te lief, te laat. Ik laat je weten:
ik wil je nooit meer kwijt.

Still a fly?

2010-02-20T14:02:00.001+01:00

That's alright, that's okay
I can wait, you're still a fly
Eating through
Trying to live within the space you live
But still, you're just a kid
You shouldn't read Dostojevski at your age
That and nicotine will make you pale and lean
And twist your face like Mr. Grays
Though it just manifests in paintings that you make
Or else your eyes will stay the same
Are you that hungry for a change?

That's alright, that's okay
It will come out and I'll say
What are you doing here?
I don't want you to be anyway.
And I'll laugh and I'll say 'Hey baby'
Maybe you would laugh a lot
Because that's not something I usually say
But that's the whole reason
That it got on the tip of my tongue
And that's still okay

And then it came and rained on down
From the sky and into my head
I tried to think but it was too fast
So I just said anything that came at last

You're waking up
You're flying out
The door has sprung loose
Don't forget me

Just

2010-02-20T00:52:00.000+01:00

Ik voel me een romantische idioot als ik zeg dat ik leef op herinneringen, maar het is niet helemaal onwaar. Ik kan hier mijn draai niet meer vinden. Ik voel me hier gekooid, alles is zo deprimerend vertrouwd. Ik heb zin om al mijn herinneringen aan onze weekends en avonden op te schrijven, alleen om er wat langer bij stil te staan, maar dat zou melodramatisch zijn en je zou het niet leuk vinden - dat is natuurlijk waarom ik van je houd. Van het begin af aan waren er meerdere factoren waardoor een heftige, ruige verliefdheid werd veroorzaakt. Het was fijn om bij je in de buurt te mogen zijn, om met jou hand in hand over straat te mogen gaan, met die boze jongen met dat engelengezicht. Je stak van het begin af aan al met kop en schouders uit boven alle andere mannen die ik ooit in mijn leven had mogen ontmoeten. Een ruige mannelijkheid, je lippen vaak moeiteloos vertrekkend in een schampere lach en je felle ogen soms onverwacht vol spot. Als je me erop betrapte dat ik je aanstaarde, grijnsde je veelbetekenend. Twee keer hebben onze schouders elkaar op de bank tijdens onze eerste date geraakt voordat je de volgende stap nam.

Als jij je overgaf aan het lawaai in je hoofd, een vage mix van studieactiviteiten, familieperikelen en vertwijfeling, en ik vanaf het bed lag te bestuderen hoe je verwoed je computer bewerkte terwijl ik deed alsof ik verdiept was in het zoveelste boek kon ik alleen maar glimlachen. Je zat voorovergebogen. Door je versleten katoenen T-shirt volgde ik de volmaakte boog van je ruggengraat. Zelfs je boosheid fascineerde me. De uitdrukking op je gezicht, de manier waarop je je ogen toekneep en de welving van je bovenlip vond ik zo schitterend dat ik die niet wilde zien vervagen. Je was het volmaakte observatieobject. Ik was nooit iemand als jij tegengekomen, sinds ik een meisje was dat op de rand van een stoel in de zitkamer zat te luisteren naar kennissen van mijn ouders - een gescheiden vrouw wier handen een beetje trilden in haar schoot terwijl ze mijn moeder vol opwinding vertelde over haar komende vakantie, of een man die een zoon had van wie ik wist dat hij op school meedogenloos werd gepest, en die het erover had hoe gelukkig zijn jongen was - het ongezegde zichtbaar in hun gebaren, bijna tastbaar in de lucht om hen heen. En later tijdens de studie, op een feestje, met een drankje in mijn hand, bij een boekenkast een praatje makend met een iets te dikke jongen die zich afzijdig hield van de anderen, terwijl ik iedere oogbeweging, ieder gespannen lachje van hem voelde, alsof de zenuwen in zijn lichaam de zenuwen in het mijne waren en iedere poging om zijn verlegenheid te camoufleren mij meer in verlegenheid bracht.

We zaten lange tijd met zijn tweeën op het balkon, terwijl de zon laag boven de rand van de hemel hing en zijn reusachtige lichtpilaren over het land liet vallen, horizontaal over de tuinen onder ons, horizontaal door het grote raam achter ons, over onze ruggen stromend, schaduwen werpend over de lege wijnglazen. Als er momenten kwamen dat jij over jezelf sprak, had ik elke keer het gevoel gekregen dat je lichaam in elkaar zakte, zodat je kleiner en kwetsbaarder was geworden en er niets meer over was van je anders zo imposante uitstraling. Ik voelde me op mijn gemak in het gezelschap van iemand die ook pijn kent. Meer dan enige omgeving voelde jouw huis al snel aan als een thuis. Maar het mocht niet baten, dat weten we inmiddels allebei. Je was er steeds erger aan toe, bozer, verwarder. Ik geloof zelfs niet dat dat nu volledig is opgehouden - dat moet tijd krijgen.Ik zat hier op de bank. Ik zag je huilen. Toen ik je die dag zag huilen, dacht ik eerst dat het misschien allemaal voorbij was - dat je op de een of andere manier bij me terug was gekomen. Maar je kaak verstrakte, je lippen bewogen nauwelijks. Een uur later verliet ik je huis.

En nu? Opgetogen ben ik, verdrietig, blij, en opgetogen. Mijn blik zwierf over je gezicht en dezelfde uitdrukking van een zich herinneren zag ik op het jouwe verschijnen.

Intermission

2010-02-15T23:27:00.001+01:00

Diederik kwam vaak langs in die tijd. We hadden niet heel veel om over te praten en mijn huis stond hem niet. Toen hij binnenstapte zag ik opeens dat mijn woning klein was. De huisgenoten werkten ook niet mee. De fietsen in de gang belemmerden een enthousiaste begroeting bij de deur. Ik kreeg het snel benauwd, tot we gingen liggen. Urenlang. 'Ik denk steeds aan je,' fluisterde hij. En ik onthield alles om er later tot in de details aan terug te kunnen denken. Heel geconcentreerd. Zodat ik soms vergat te genieten.

Hij bleef slapen en ik vroeg hem niet of zijn ouders wisten waar hij was. Hij vroeg mij niet of ik normaal alleen sliep. Ik had met hem te doen en hij nog meer met mij. Hij begreep niet hoe ik zo kon leven. Op een kleine stoffige zolderkamer. Met een haperende centrale verwarming en een douche waar de luxe van een volledig functionerende douche ontbrak. Hij vond het rommelig en stootte een paar keer zijn hoofd. Hij miste de grote stad. Zijn vertrouwde omgeving. Ik verweerde me door te zeggen dat het goed is om eens meer dan een kilometer van je geboortehuis te wonen. Hij negeerde mijn opmerking en ik weet nog steeds niet of ik het meende. Ik herinnerde me hoe we minutenlang zwijgend door de stad konden lopen. Hij leek altijd ongemakkelijk, waardoor ik steeds het gevoel kreeg dat ik iets moest zeggen, dingen die ik zelf graag had willen horen van hem, maar waarvan ik niet wist of ik ze meende. Ik weet ook niet zeker of ik verliefd op hem werd of verliefd op het idee dat hij verliefd kon worden op mij. We begrepen elkaar niet goed, maar toen hij me voor het eerst zoende, wist ik dat ik nooit zijn vriendin zou worden. Ik wist hoe hij was met meisjes. Diederik was als een krokodil. Doodstil kon hij naar je turen voordat hij opeens genadeloos toesloeg. En je had het niet door, je had niet door dat hij dat vaker deed tot hij je zoende en licht aandrong op meer. Wanneer ik hoorde hoe hij dat opnieuw deed, later, walgde ik ervan. De mooiste meisjes vielen voor zijn charme. Zijn ijskoude verleiding bezorgde je kippenvel en liet je dichter tegen hem aan kruipen. Je wilde hem ervan overtuigen dat je de mooiste was. De beste, de intelligentste, de enige. En ook al gaf hij zorgvuldig overdachte complimentjes, zijn gedachten waren ergens anders. Waar heb ik nooit geweten, we spraken niet veel. Maar het leek of hij nooit was waar hij moest zijn. Misschien viel het hem tegen dat hij nooit iemand ontmoette van wie hij meer kon houden dan van zichzelf. Ik vertelde hem deze overpeinzingen en kreeg dan altijd dezelfde reactie. 'Zie je,' zei hij dan terwijl hij zijn hoofd schudde, 'het zou tussen ons ook nooit iets kunnen worden.' Hij maakte met zijn vinger krulletjes in mijn haar. Met zijn andere hand streelde hij mijn wang. 'Ik haat het hier maar ik wou dat ik langer kon blijven.' Hij ging weg met een onhandige kus. Zijn lange lijf verdween uit mijn huis, uit de straat en uit de stad. Ik zat nog uren op mijn bed en dacht aan huizen waar men van een huiselijk leven geniet. Waar er sokken zijn die bij elkaar passen en schone lakens. Ik dacht aan iemand met wie je die schone lakens deelt.

(Voor M.)

2010-01-30T12:19:00.002+01:00

Het kleine meisje in mijn hart trof
de ruwe contouren van deze man,
deze jongen, deze schets van mijn schaduw

droeg zijn zwaarbeladen last met verve
en links een gitaar, met hoop besnaard.
Zijn laatste hand omvouwde mijn vingers.

‘Ik hou van je woorden,’ zo sprak hij,
‘kijk verliefd in je ziel.’ Terwijl zijn
geluid langs mijn ruggengraat sidderde

en mijn wezen verwarmde. Nu hij op reis is
ontweef ik de mat van verlangen
in secondes, ik ben al uren ouder.

Drijvingen

2010-01-17T15:02:00.001+01:00

Het was een mooie lentedag, de eerste van het jaar. De thermometer wees opeens een graad of vijftien aan. Prille zonnestralen verlichtten het bleke gezicht dat uit een winterslaap scheen te ontwaken. Opeens zag je klaprozen in de berm, met iets paars, niet thuis te brengen maar prachtig! prachtig! Er waren ook oude mannetjes op banken, die misschien later dit jaar zouden sterven maar nog één keer trok de warmte in hun benen. Kortom, het hing in de lucht, er bloeide van alles, rimpels verzachtten, gedachten jeukten en iedereen die niet was bevangen door langdurige neerslachtigheid wilde zonder jas de straat op. ‘Sigaret?’ vroeg Niels aan me. We bevonden ons in het bruinste café dat we konden vinden. Onbestemde popmuziek hinkelde door de ruimte, afgewisseld met het geklakker van bestek en glazen. Aan de muren hingen aankondigingen van culturele evenementen, sommige al jaren achter de rug. Hoewel het overdag was brandden de lichten, waardoor het in plaats van helderder nog donkerder leek. Er waren nauwelijks bezoekers. Het deed me denken aan musea in elke willekeurige populaire badplaats; de bezoekers allemaal toeristen. Ach, onzin.

Naast Niels stond een grote tas op de grond. ‘Ik zeg het maar direct, ik kan niet lang blijven, ik krijg bezoek,’ zei hij. Ik nam de sigaret niet aan. Ik had al jaren last van bronchitis en kon er niet goed tegen, iets waarvan ik vond dat het me plotseling nog degelijker maakte dan ik al was. Zoekend naar eerste woorden luisterden we een moment naar de radio, die de gasten trakteerde op het nieuws. Niels brak gedachteloos een stukje van een bierviltje af. Amstel. Stamel. Lamste. Was ik in vorm? Ja, een beetje zenuwachtig vanzelfsprekend, maar toch ook vol vertrouwen. Maar vertrouwen in wát? Dat kreeg ik op een of andere manier niet uit mijn gedachten geperst. Jammer, het leven was geen roman waarin je vooruit kon bladeren. En andersom: een roman niet… Ophouden nu! Alert blijven! Niet wegdrijven in je eigen gepeins! Nou goed dan, eentje nog. One for the road. Niels dronk zijn bier met de teugen van iemand die het lekker vindt, niet als een mannetje dat zo nu en dan op een staande receptie aan een glaasje nipt.

Hij lachte aanstekelijk. Ik zag hem voortdurend in driekwart profiel, waardoor hij iets van zijn pit verloor maar aan onschuld leek te winnen. Zijn stropdas had hij thuisgelaten en ook zijn dure horloge, die kennelijk alleen bestemd waren voor werk en borrels waarbij ik niet was uitgenodigd. Hij zag er op een bepaalde manier jongensachtig uit. Ik moest zorgen dat ik hem niet alleen maar zat aan te gapen. Zelf ook vertellen. Niels' bierviltje was inmiddels helemaal verpulverd en hij begon aan een nieuw exemplaar. De muziek had na het nieuws een verkeerde wending genomen. Er klonken nu vaderlandse smartlappen door de ruimte. Ik realiseerde me dat ik behalve Niels ook voortdurend de spijlen van het raam achter hem in beeld had en die al tientallen keren bij elkaar opgeteld en door elkaar gedeeld had. Daar zat je gewoon over ditjes en datjes te praten maar intussen gebeurde er van alles waar niemand aandacht aan schonk, je zag dingen, voelde kleine geheimenissen, er was nog een heel leven om je heen. Als je het precies zo had moeten inrichten, had je er een hele klus aan gehad. Misschien was dat het mysterie, dat er al zoveel was waar je het mee kon doen, een helemaal opgebouwde set. En jij kwam binnen en kon er je gang gaan. Bijna was ik over dit specialisme van mij, de onbewaakte gewaarwordingen, begonnen, maar misschien moest ik dat maar bewaren voor later. Even leek het of mijn bewustzijn in mijn hoofd sidderde en uitzette, als een vurige bal. Om de grondzeeën te kalmeren nam ik een nieuwe slok en concentreerde me op de helderblauwe ogen die me van de andere kant van de tafel afwachtend aanstaarden.

Hij

2010-01-14T14:10:00.000+01:00

Onze werelden lagen op armlengte afstand maar raakten nooit met elkaar verweven. Desondanks brachten we uren door met zinloze, klagende, melancholieke gesprekken. Zwaarmoedig gepraat dat ik achteraf liet opdrogen in vermoeiende, trieste gedichten. Net als ik had deze nieuwe jongen een eigen visie op het creëren van iets nieuws. Ik kon wekenlang werken aan één stuk proza, hij nam oneindig veel tijd om zijn muziek te perfectioneren. Ieder nummer was vol van hoop en vertrouwen, en hoewel ik zijn stem nog nooit had gehoord herinnerde hij me aan mijn favoriete artiesten en vulde hij mijn hoofd met wollige, rozige deiningen. Zijn nummers leken op elkaar maar waren zorgvuldig verschillend; sommige opgetekend in ruwe lijnen, andere al veel fijner gecomposeerd. Steeds hetzelfde concept, telkens een beetje anders. Sommige mensen vinden het maar ziekelijk dat je zo lang met iets onbeduidends als schrijven of muziek maken bezig kan zijn. Ik niet. Ik raakte hoe langer hoe meer gefascineerd door zijn persoonlijke geluid. Die deed waar het om ging: dat ene precies goed. We waren gelijken en kenden elkaar niet.

Hij was van een ander kaliber dan mijn soort studenten en had absoluut geen gevoel voor de afstandelijkheid waarin ik mijzelf vaak verpakte. Hij steunde mij wanneer ik me treurig voelde en verwerkte in stilte zijn eigen verdriet. Het viel mij op hoe groot de zorg was waarmee hij sprak over de problemen die ik had gehad in mijn relatie en zijn eigen probleem met een paar luchtige woorden van tafel probeerde te vegen. Hij wilde er best over praten en zijn verhaal raakte me, maar minstens net zo vaak kon ik alleen maar zelf invullen welke gevoelens zich achter zijn zorgvuldig gekozen woorden schuilhielden.

Het waren lange, koude wintermaanden gevuld met fletse, sidderende winterzonnetjes. De mussen vielen niet van hitte maar van vrieskou van het dak, wat toch zelden voorkomt in ons deel van de wereld. Ik woonde in een klein kamertje. Het was er koel en ik had geen geld om ergens naartoe te gaan dus ik bleef binnen. Ik las, sliep, at. Schaatsen en schansspringen op tv. Nooit begrepen wat mensen eraan vonden tot ik het zelf ontdekte. Er was werkelijk niks aan. Bij het skispringen verheugde ik me op de strakke pakken, bij het schaatsen op de valpartijen. Ik maakte lange, koude wandelingen. De cafés waar ik weleens kwam, zaten bomvol mensen die warmte zochten dus ik zocht mijn vertier aan de rand van de stad. Ik wandelde van biertje naar wijntje naar iets sterkers en kreeg een zekere passie voor de buitenkant van de stad. De oude arbeiderswijken waren voor een groot deel ingenomen door buitenlanders. Schimmelluchten uit oude vochtige kelders mengden zich met voorzichtige exotische geuren die door open ramen de besneeuwde straten in dwarrelden. Ik luisterde naar de kakofonie van vreemde talen. Terwijl de kinderen sneeuwpoppen bouwden, werkten hun moeders in de keuken en verzamelden hun vaders zich in de cafés. Ik werd vriendelijk verwelkomd in de wat rustigere gelegenheden. De drankprijzen lagen aanzienlijk lager dan in de binnenstad. Ik liep van Turkije naar Griekenland, via Spanje naar huis. Wat hij doormaakte en hoe we op elkaar leken kon ik moeilijk van me af zetten.

Hij kende de grote literaire liefdesdrama’s en was bekend met de meest bijzondere romantische films. Mooie, geheime minnaressen van de helden had hij in zijn dromen als een ervaren minnaar liefgehad, de werkelijkheid liet een jong boompje zien waar wel leven in zat, maar waarvan elk ontluikend blaadje telkens consequent leek te worden afgerukt. De enkele vriendinnen die zijn levenspad kruisten, hielden het op een bepaald punt voor gezien. De meisjes die voor hem vielen, waren nooit de meisjes die hij leuk vond. Die waren afstandelijk en mooi, waarbij die tweede eigenschap werd versterkt door de eerste. Misschien had hij te veel muziek gehoord waarin werd verteld dat mooie liefde moeilijk en pijnlijk was. Misschien zocht hij de illusie van volmaakte schoonheid. Hoe dan ook, als hij zo’n meisje tegenkwam liep het uit op een fiasco. In de buurt van zo’n meisje werd hij zich plotseling bewust van zijn tekortkomingen en de gedachte dat sommige meisjes soms wel vallen voor onzekere mannen was een laatste maar zwakke strohalm. Maar mocht zo’n meisje dan onverwacht toch vriendelijk naar hem glimlachen dan wist hij zeker dat ergens iemand hem ongenadig stond uit te lachen.

Ik had nog geen zin om naar bed te gaan. Het was een mooie dag geweest en we vonden dat we die dus best nog even mochten rekken. Het werd erg laat, maar we hielden vol. Was de dag begonnen met hem, hij zou er ook mee eindigen. We spraken over een reis, we hadden allebei behoefte de recente gebeurtenissen te overdenken. We zagen op tegen de lange, donkere winter. Het kon niet ver genoeg zijn. Weg van ex-vriendjes en –vriendinnetjes, weg van de studie, weg van alles wat het leven vulde omdat het nu eenmaal gevuld moest worden. En dan opnieuw geboren worden op een speciaal voor hem en mij nog te ontdekken planeet. Ik sprak de belofte uit om samen op reis te gaan als ik de jackpot won van een lopende schrijfwedstrijd. Het idee nestelde zich en mijn hoofd werd gevuld met de geur van een heerlijke vakantie. Ik besloot dat ik me erop verheugde.

De brug

2010-01-04T00:43:00.000+01:00

Zelfs met mijn ogen dicht weet ik het. Door leegte daalt de temperatuur van een kamer. Ik haal diep adem, zoek de geur van koffie, heet in een nog warme pot, van verdampende zeep of aftershave, een geurige wasem die opstijgt van iemands blote huid. Ik rol me op mijn rug en luister of ik het geruis hoor van uit een kraan lopend water - warm en koud hebben elk hun eigen ritme - of het geritsel van een krant, of het geluid van een regelmatige ademhaling in een overigens stille kamer. Nee, niets dan het woordeloze onhoorbare lied van de afwezigheid. Ik doe mijn ogen open en kijk om me heen. Het licht van een decemberzon hangt als een verschoten grijs gordijn voor de ramen. Op de tafel liggen wijnflessen, dronken van hun eigen walm. Rond stompjes kaars liggen poelen gestold vet.

Ik weet me te bewegen om op te staan, voel mijn tenen in het kleed naast het bed zinken. Ik trek mijn sokken aan en rits mijn laarzen dicht. Ik kam met mijn vingers door mijn haar en pak een peer van de fruitschaal voor onderweg als ik terugloop naar mijn eigen kamertje. Ik trek mijn jas aan en voel iets wat er niet hoort. Met mijn vingers trek ik een rijkversierde zilveren ring uit mijn jaszak en schrik van de kostbaarheid van het geschenk. Ik ril als ik het sieraad aan mijn vinger schuif. Natuurlijk past hij precies.

Het trappenhuis is een schacht vol stof en wegstervende echo's. De maandag, die al half voorbij is, heeft er geslapen, heeft er zijn herinneringen verloren. De winkelstraat is een waas van etalages en straatstenen, een blinde vlek die uit mijn ooghoeken verdwijnt. Ik loop zo hard dat mensen me nastaren. Voorbijgangers verbazen zich over dat hollen, ergeren zich aan zo'n overdreven vertoon van energie. Het spijt me, maar ik heb haast. Ik heb geen reden om hier te treuzelen, denk ik. De straat zal zich nooit aan mij prijsgeven en ik betaal haar met gelijke munt. De al te gretige schaduwen van december mogen de gebouwen aan de ene kant van de straat al hebben opgeëist, die aan de andere kant mogen daardoor des te helderder lijken op te lichten, maar aandacht voor zulke bijzonderheden is nu niet aan mij besteed.

Op de brug vertraag ik mijn pas, kom zelfs stil te staan. Daar ontmoette ik de jongen, toen ik aan de reling stond, met mijn ogen de afstand naar beneden metend, de oppervlakte van het water afzoekend naar steenformaties, zandbanken en andere hindernissen. 'Wat houdt je hier?' vroeg de jongen. Jouw vraag, alleen jouw wens om mijn antwoord te horen houdt me hier, antwoordde ik, en hij glimlachte. Even wist ik niet meer welke maand het was. Misschien ergens tegen het eind van het voorjaar, of op een van de eerste dagen van de herfst. Maar ik wist zeker dat de stad, toen we elkaar ontmoetten, een voorbije herinnering leek, alsof het heden die dag had geweigerd aan het werk te gaan en had gezegd dat we het maar met het verleden moesten doen. Boven de rivier hing een mist die, zoals water in iedere vorm, de hoeken en lijnen van de stad ronder en zachter maakte. De wollige lucht hing laag, en maakte alle kleuren die de stad te bieden had nat, waardoor ze werden beroofd van hun zorgvuldig gecoördineerde afweer tegen somberheid. Een helrode sjaal om iemands hals werd een roestkleurige strop. Een roze voile op het hoedje van een oude dame werd onzichtbaar in een nevel van uitlaatgas en rook.

'Ken ik je?' vroeg ik hem onverdekt. De jongen wendde zijn ogen af van de rivier om ze op de mijne te vestigen. Hij droeg een zwart pak, prima gesneden maar met het jasje nonchalant open, zijn boord opengeknoopt om zichzelf wat ademruimte te gunnen. Hij zag eruit alsof hij halsoverkop uit de greep van een feestje was ontsnapt. Hij lachte. Bij sommige mannen trekt de huid strak over de jukbeenderen als ze lachen. Bij hem wekte dat de indruk dat er vlees onder zijn huid zat. Het vulde de holtes van zijn wangen op, zodat er een gezicht uit een andere tijd tevoorschijn kwam. Niet dat hij er in andere opzichten oud uitzag. Integendeel. Hij leek leeftijdloos, dacht ik de eerste keer dat ik hem voorbij liep. Ook knap om te zien, ontdekte ik toen ik me omdraaide en terugliep naar waar hij stond. 'Ben je student?' vroeg ik. 'Nee.' 'O.' 'En als ik moest raden, zou ik zeggen dat jij dat wel was.' Ik glimlachte. 'Sommige studentes hebben een heel eigen woordenschat,' vervolgde hij, 'en ik weet dat die altijd regelrecht hier vandaan komt.' Hij wees op de plek waar mijn hart als een razende tekeerging.

Ik wist dat stilte de enige juiste reactie was op zo'n moment. Uit respect voor zijn openheid, voor de spiraal van melancholie die een ervaring als deze met zich meebrengt, was de tijd even stil blijven staan, had even adem geschept, en hervatte nu langzaam zijn reis, terwijl wij daar naast elkaar stonden, twee jonge mensen op een brug die ons nergens mee verbond. Onze handen rustten op de reling. We keken naar een rivier die te koud was om in te zwemmen. Wat zonde, dacht ik, water waar je je niet in kunt onderdompelen, nog erger dan een vrucht die je niet kunt eten. Ik rilde en trok mijn jas dichter om mij heen, hopende de kou buiten te sluiten en de warmte die in mijn borstkas opwelde zo lang mogelijk tegen mijn binnenste te drukken.

Avondrood

2009-12-14T00:00:00.001+01:00

Gezeten in de sluimerende namiddag,
de hitte als warme lijm op onze lippen
de ogen gesloten, mijn hand op de jouwe, aarzelend
streelt de zon over onze ruggen en trekt schaduwen
langgerekt naar het rozige veld

De zomer is gekomen en we verdrinken
in elkaars gelach, in je ogen
de zachte twinkeling van schuld en onschuld,
alsof je zag dat ik zonder jou niet zou willen leven,
dat ik zonder jou de zon niet herkennen zou

Wishing he felt that way

2009-11-24T12:46:00.000+01:00

The window's open now and the winter settles in
We'll call it Christmas when the adverts begin
I love your depression and I love your double chin
I love 'most everything that you bring to this offering

Oh I know that I left you in places of despair
Oh I know that I love you, so please throw down your hair
At night I trip without you, and hope that I don't wake up
'Cause waking up without you is like drinking from an empty cup

Ode aan Charlie

2009-03-18T13:14:00.001+01:00

Slaapperspectief

2009-01-23T01:12:00.000+01:00

Het bed is de plaats waar wij het dichtst bij elkaar zijn en ons, in de slaap, het verst van elkaar verwijderen. Slapende lichamen zoeken elkaar soms, met een arm die niet goed raad weet, een hand die mistast, lippen die onverstaanbare woorden stamelen en een enkele keer, als bij toeval, in een heel kostbare kus aan zekerheid winnen. Meestal stoten lichamen elkaar in de slaap af om ruimte te scheppen voor de diepe verrukking waarvan zij zijn vervuld en die onmededeelbaar is. Er is niets waarmee wij, in zijn volstrektheid, zo eenzelvig bezig zijn dan met slapen. Dat wij het doodzijn ermee vergelijken is het gevolg van een eenzelvigheid die de dode ons voorspiegelt en waarom wij hem, als wij eerlijk zijn, benijden. Alle andere eenzelvigheid lijkt op slapen: lezen, staren, tellen, wandelen (en hoe vaak wandelen wij niet ook in onze slaap?) of zelfs werken, wanneer wij niet weten dat anderen ons gadeslaan. Onder alle omstandigheden is er in ons een deel van ons dat slaapt, een innerlijke vorm die onder een warme vleugel schuilt.

Van sommige gezichten zeggen wij dat zij een slaperige uitdrukking hebben. Een bepaalde slaperigheid noemen wij dromerigheid, een dromerigheid die kinderen en vrouwen mooier maakt, zoals traagheid sommige bewegingen verfraait, of fluisterende lippen een grotere ruimte kunnen aanduiden dan luide. De slaap bevrijdt ons van onze beperktheid, doet de dwang van gebaren en bewegingen, waarin wij gevangen zijn, teniet en geeft ons een vrijheid waarbij het lichaam kan stilliggen en niets doen dan diep liberaal ademen. Slapende lichamen lijken op afgevallen bladeren, bloeiende bomen, stromend water dat zichzelf gelijk blijft. Slapende keren wij terug tot wat wij zijn geweest, spelenderwijs worden wij weer kinderen.

Anderzijds is de mens het enige wezen dat ook werkelijk wakker kan zijn, want het dringen van de natuur, het drijven van de wolken, de val van het zonlicht, de architectuur van onze steden, de schijnbare stelligheid van onze landschappen, onze muziek, onze boeken – alles is in een diepe slaap begrepen waaruit het door ons zienderogen moet worden gewekt. Zelfs dieren zijn nooit helemaal wakker, en gelukkig maar. Zij handelen op grond van een onnaspeurbare toverspreuk die hun in de slaap van hun soort en geslacht is ingegeven. In de dierentuin komen wij tegenover een uitgebreide verzameling dierlijke slaperigheid te staan. Het is misschien niet toevallig dat apen ons het wakkerst voorkomen.

Eerst sliep de mens waarschijnlijk, evenals het dier, op een beschutte plek in de natuur (de alles omarmende moeder), in een holte met bladeren en droog gras. Hij legde zijn hoofd op een steen of een stuk hout. Het bed is ook nu nog een schuilplaats, het klokhuis van een woning. Wanneer wij van een huis schil of bolster afpellen, stuiten wij op die verborgen kern, de schelp of hoorn waarin wij ons, naakt of spaarzaam bekleed, terugtrekken om tot onszelf te komen. Deze eenzaamheid laat geen droefenis of bitterheid achter, tenzij wij zo ziek zijn of zo levensmoe dat het ontwaken een ontgoocheling wordt. Wij slagen er niet altijd in ons onze dromen te herinneren, maar de herinnering aan onze slaap blijft ons telkens weer bij als een in zichzelf rustende koestering. Wanneer een boom of een water er ooit in zouden slagen wakker te worden, zouden zij zich, zoals wij, hun leven herinneren als de weerspiegeling van een droom.

Slapen is het enige dat wij kunnen wanneer wij geboren worden. Al het andere moeten wij leren. Wij moeten ook leren onze slaap te beteugelen en aan te passen aan de veelvormige begoocheling van het leven. In die leerschool gaat een deel van onze onschuld verloren. Een volwassene slaapt zelden zo volkomen en met een zo hartstochtelijke losbandigheid als een kind dat in zijn slaap nog zijn speelsheid tentoonspreidt. Weinig dingen zijn zo aanminnig als een slapend kind, of de geliefde aan de andere zijde van het bed, slapende als een kind.

Droom van de wanhopige overdag - of de nachtmerrie van de melancholie

2009-01-14T18:07:00.000+01:00

Mijn fiets kraakt in het ritme van het draaien van de pedalen, de wind bijt in mijn wangen en de nog zo kort geleden bevroren waterdruppels op mijn stuur lopen nu als hemelse tranen langs het frame naar het asfalt. De dame op de fiets voor me wordt met razend tempo ingehaald, mijn blik gericht op het niets achter haar schouder. Windgeruis vult mijn oren, ze voelen doods en prikken door de intense vrieskou. Het zijn momenten als deze dat ik verlang naar verre, onverkende oorden en tapijten die blote voeten eisen vanwege het pure genot om ze te voelen. Maar mijn hoofd is nu bij iets anders, mijn gedachten richten zich tot het boek dat ik met twee duimen vastklem tegen het stuur. In de vallende duisternis kan ik nog net de woorden op de pagina’s onderscheiden zonder dat daar de ingeschakelde straatverlichting voor noodzakelijk is. Over de omgeving hangt de zachte gloed van de stad, daarboven torenen de verlichte ramen van de diverse woonwijken. Het verre geluid van verkeer dat het kanaal oversteekt zweeft over het bevroren gras naar me toe en doet de ruimte vóór mij reusachtig lijken, terwijl de intredende duisternis in kalme golven tot aan mijn wezen golft.

Dan, links van mij, vanuit mijn ooghoek, een gedaante die tussen de bomen doorloopt en die verdwijnt als ik me omdraai om te kijken. De straatverlichting lijkt nu voor mijn gevoel een schijnwerper, die me verblindt tegenover de verduisterde zaal. Een lichtje flikkert bij de heg naast het fietspad, verlicht het uiteinde van een sigaret en is weer verdwenen, de gloed van een askegel en de glimp van een bekend grijnzend mannengezicht achterlatend op mijn netvlies. Ik voel mijn ademhaling oppervlakkig worden en vertraag mijn tempo. Ik trek mijn schouders naar beneden en beveel mezelf te ontspannen. Hier en daar hoor ik hoe bevroren, krakende bladeren door schuifelende voeten worden weggeschopt terwijl twee lachende jonge stemmen de stilte doorbreken. Mijn gedachten zijn volledig losgetrokken van de woorden op de pagina’s. Een fietser komt me tegemoet, er verstrijken lange seconden voor ik zijn gezicht kan onderscheiden. Ik zie dat hij een pak draagt, zijn stropdas weggetrokken van de boord van een wit overhemd, zijn dunne polsen fragiel boven het stuur. Begin dertig, raad ik snel, aarzelend of ik moet doorfietsen of afstappen en wachten. Het gezicht duikt op in het licht van een lantaarnpaal; magere hals, spitse neus, ijdele donkere oogopslag, de trekken van een ooit knappe, levende jongen gebed in het ruwe vlees van een mannengezicht. Onze blikken ontmoeten elkaar en ik voorvoel met paranoïde angst welke wederzijdse teleurstelling ik teweeg zou brengen als ik nu doorfiets. Toch kijk ik naar de grond en gooi in blinde paniek mijn volledige gewicht op de trappers.

Als ik ver genoeg ben, kijk ik om. De duisternis omsluit me inmiddels. Ik stap af en stop het boek in mijn rugzak. Mijn ademhaling wordt weer normaal en ik loop op een drafje de laatste honderd meter naar de poort van mijn huis. Op de trap voel ik me licht in mijn hoofd, alsof mijn bloed ineens dun is geworden, en de laatste trap neem ik langzamer. Ik ben moe, alsof ik uren door het bos heb gerend zoals in mijn dromen, en al het weggedrukte verdriet over het vroegere verlies van mijn vriend slaat met terugwerkende kracht als een golf over me heen, te sterk om in bewuste toestand te overleven. Hij, waarbij ik al mijn vrije uren thuis was geweest, naar wiens huis en wiens gezelschap ik verlangde. Hij, die zijn vrienden was verloren, die altijd eenzaam leek. Ik herpak me, schuifel naar het raam. Ik herinner me hoe ik in de woonkamer heb gestaan met de rechercheur, terwijl ik me ervan trachtte te overtuigen dat het allemaal niet waar was. Ik probeer met mijn hele ziel daarheen terug te gaan, naar dat moment waarop ik nog kon geloven dat het een stompzinnige droom was, dat mijn geest door de vuist van een verdorven huichelaar werd samengeknepen. Toen geen gevoel, geen doffe geluiden meer, bonkend achter mijn schedel. Ik wend me met zware ogen van het raam af en mijn lichaam zakt vanzelf op het bed. Ik leg mijn hoofd op het kussen en de slaap sleurt me kopje-onder.

Vermoeiend..

2008-06-10T17:18:00.000+02:00

Op sommige dagen word ik behoorlijk moe van mezelf. Niet alleen heeft dat te maken met het feit dat ik frustraties zo hoog kan laten oplopen dat ik totaal onverwachts ineens ontplof, maar ook met het besef dat iets simpelweg nooit goed genoeg kan zijn en mijn perfectionisme me continu in de weg staat. Ook kleine ervaringen die eigenlijk vrijwel betekenisloos zijn kunnen in mijn hoofd opgeblazen worden tot massieve problemen waar geen oplossing voor denkbaar is. In enkele gevallen ben ik in staat de situatie te laten voor wat het is en door te gaan met waar ik eerder mee bezig was, dingen waar ik me daadwerkelijk mee bezig zou moeten houden als ik me verveel; het tellen van lantaarnpalen onderweg, het bestuderen van opvallende personages op het terras, of het bedenken dat ik toch echt mijn haar had moeten wassen de voorgaande avond.

Vanochtend was het weer zover, sterker nog, ik wíst simpelweg al toen ik uit bed stapte dat ik me vandaag opnieuw zou gaan vermoeien met nutteloze gedachten en ideeen. En jawel.
Situatie: Ik fiets naar college, passeer een vuilniswagen in vol ornaat. Reactie: geen. 0. niets. En direct flitste er door mijn hoofd ‘okeeee.. en waarom werd er niet gereageerd?’ De rest van de route kon ik het idee maar niet van me af zetten dat ik officieel té onaantrekkelijk was geworden, zo onaantrekkelijk dat zelfs de half-ontklede vuilniswagenjongens hun neuzen voor me ophaalden. (Omgekeerd was ik waarschijnlijk net zo gefrustreerd geweest wanneer er wel schril gefluit had geklonken, of wanneer ik schaamteloos werd nageroepen. In dat geval hadden mijn hersenen me hoogstwaarschijnlijk wijsgemaakt dat ik officieel zó afstotelijk was geworden dat ik in dezelfde categorie vrouwen was beland waaruit vuilnismannen hun keus maken. Maar dat terzijde). Niet dat ik principieel iets heb tegen vuilnismannen, maar een halfnaakte kerel met een pet achterop een stinkende wagen is nou niet direct mijn moderne ideaalbeeld van een heerlijk ruikende prins op een schoon, wit paard.

Als ik mijn grootmoeder moet geloven ben ik op mijn 23ste uitgerangeerd met geen enkele kans meer op een goeie vent, dus ik moet tempo maken wil ik niet kinderloos en alleen sterven tussen vijfentwintig katten. En ik ben een beetje de tel kwijtgeraakt, maar de afgelopen weken ben ik zeker vijf, zes, zeven, acht oude bekenden tegengekomen die net een kind hadden gebaard of op punt van ontploffen stonden. Ik bevind me op dit moment niet eens in een relatie. Mijn laatste potentiële toekomstige echtgenoot verschilde van me als dag en nacht. Hoe romantisch wellicht ook, in de praktijk werkt het voor geen meter. Hij en ik zijn het levende bewijs. Na de eerste leuke, nieuwe maanden, was er een diep, zwart gat. Geen overlappende interesses, geen gedeelde herinneringen, geen overeenkomstige levenservaring, geen..niks. We keken niet naar dezelfde films, want hij houdt niet van bloed en thrillers. En ik vertik het om elke keer naar een sf/fantasy te gaan. Of zoiets onbenulligs als samen tv-kijken, het lukte ons niet. Hij baalde als ik misdaadseries of wielrennen wilde zien, hij hield uberhaupt niet van tv. Hij hield niet van vragenspelletjes als Triviant, ik begreep er geen hond van dat hij verslingerd was aan role-playing-games als D&D. Uitgaan? Hij houdt van headbangen op rock en geschreeuw, ik van chillen op lounge. Politiek? Hij haat Mark Rutte, ik vind m best oké. Mijn huis? Opgeruimd, leeg en schoon. Zijn kamer ziet eruit alsof er een bom is ontploft. Familie? Ik zie de mijne nooit, hij gaat naar iedere verjaardag. Ach, zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar het komt erop neer dat we niet voor elkaar bestemd waren.

Gelukkig heb ik nog wel een aantal potentiëlen aan het lijntje, en in geval van nood is ook het merendeel van mijn vrienden mannelijk. Want ik zou toch liever niet elke ochtend mijn echtgenoot uitzwaaien met zijn blote bast op een vuilniswagen omdat ik voor mijn 23ste niets aan de haak kon slaan.

Reparatiedrang

2008-02-11T23:33:00.000+01:00

Een dame die op zichzelf woont wordt verondersteld a-technisch te zijn. Niet omdat ze dat van nature is, maar omdat de verwachting is dat een vrouw geen gevoel heeft voor techniek. En dan spreek ik niet eens van technische hoogstandjes als het repareren van een wasmachine of het ophangen van keukenkastjes, maar het indraaien van een gesprongen peertje of het ophangen van een spiegel zou toch moeten horen bij de basiscapaciteiten van een vrouw. Sterker nog, het hoeven niet eens echt téchnische oplossingen te zijn die je aandraagt bij een probleem. Toen mijn plastic fotohoes van de muur mieterde duwde ik, creatief als ik kan zijn, punaises in de gipsen muur en hing het ding vrolijk opnieuw op. Ik sloeg een spijkertje in de achterkant van mijn stellingkast en repareerde mijn strijkplank met een stuk tape toen hij dat zo desperately nodig had. Leve de fantasie.

Terugkomend op die wasmachine; ik probeer het wel hoor, technische mannendingen. Afgelopen maand bijvoorbeeld, toen de wasmachine een schaalmodel van Loch Ness over de keukenvloer uitstortte. Ik haalde net mijn koektrommel die als gereedschapskist dienstdoet, toen een huisgenoot de woorden sprak die voor menig man ijzingwekkender zijn dan ‘het komt niet door jou, het komt door mij’ en ‘is dit uw auto, meneer?’: ‘Ik denk dat we beter Een Mannetje kunnen bellen.’ Ik weet dat in de huidige tijd, waarin unisex deo wordt gemaakt, alleen een paar dinosaurussen seksisme cool vinden en dat vrouwen- en mannenrollen niet langer vastliggen, dus ik zou er niet eens bij na hoeven denken of het werk werd gedaan door mij of ‘Een Mannetje’. Maar mijn mannelijke experimentele kant zag niet in waarom iemand anders betaald moest worden om alle pret te hebben.

Een volkswijsheid zegt dat mannen een aangeboren gevoel hebben voor reparaties aan het huis – net zoals voor voetbal en de vitale statistische gegevens van Claudia Schiffer. Maar dat weerhoudt me er niet van om een poging te wagen. En voor ik het weet lig ik op de grond met een Engelse sleutel in mijn hand en weiger ik alle hulp. Want welk nut heeft een graad in Nederlands als je radiator lekt? Mijn voortdurende wens is dat ik ooit op een zaterdagochtend word gebeld door een wanhopige man in overall die me vraagt om langs te komen om uitleg te geven over de werken van Hans Lodeizen.

Dat zal nooit gebeuren. In plaats daarvan compenseer ik mijn tekortkomingen door, als De Man er is, boven hem te hangen terwijl hij aan het werk is, om hem de indruk te geven dat ik een vrouw ben die de basisprincipes van de wasmachine best begrijpt.

Hoe je analfabeet werd

2008-01-21T18:29:00.000+01:00

Je kon het al zeer vroeg. We kunnen het hier allemaal zeer vroeg. Je kwam samen met de rest aan de start en toen het startschot viel, heb je je kinderplicht vervuld door het te leren. En als je het zou moeten afgeven? Beeld je een lichte druk in, een je toegesist dreigement, een zwaaiende baseballknuppel, een pistool tegen je zwetende slaap. Geef ze maar af. Aan de q en de x ben je niet gehecht, de w overhandig je weifelend en de l met tegensputterende handen. De e, de a en de n moeten we haast chirurgisch uit je brein pulken. Dankjewel. Daar zit je nu, met 26 kleine vrije plekjes in je hersenen. Ga nu slapen. Laat je ’s ochtends verrassen door je nieuwe situatie. Je staat op en wat je altijd had gekund, is verdwenen. Je moeder vraagt je of je de koffie zet, dat vraagt ze anders nooit, hoeveel lepels moeten in de filter? Je begrijpt het pakje niet. Doe het op het gevoel. Bij de veel te slappe koffie eet je een boterham, is de ham nog houdbaar? Dat was ik je vergeten te zeggen, de cijfers heb je ook moeten afgeven. Je zit om 8 uur ’s ochtends aan de keukentafel, met je neus boven een bakje ham te speuren naar een geur van verrotting. Je eet een droge boterham. Je moeder geeft je het boodschappenlijstje voor straks na het werk. Hoe los ik dat op, denkt je zenuwachtig brein terwijl je de foto’s in de krant bekijkt en de onderschriften probeert te raden. Je scheurt een brief open. Drie bladen met een beetje tekst en veel cijfers. Is het een factuur? Heb je de vorige factuur niet betaald? Je kijkt het even na. Dat kun je niet, dat was je vergeten. Je moet het vragen aan iemand. Niet aan je moeder, jij doet de facturen, dat was de afspraak. Als je hem niet laat voorlezen, zit je straks zonder telefoon. Of elektriciteit. En dan kun je niet meer lezen in bed. Vergeten, dat kon je toch al niet meer. Je boeken staan je in al hun onbegrijpelijkheid toe te grijnzen vanuit de kast. Je steekt ze met hun spottende kaften in dozen, na het werk breng je ze naar de kringloopwinkel. Je vertrekt naar je werk. Twee straten verder parkeer je om je ziek te melden. Je zoekt het nummer van je werk in het telefoonboek van je gsm. Dat gaat niet. Je besluit eerst naar de kringloopwinkel te gaan. Je kunt het adres niet intikken op je gps. Er wordt gebeld. Of je vanavond langer kan werken, vraagt je baas. Dat je ziek bent, zeg je, dat je vandaag niet komt, morgen ook niet, dat je helemaal niet meer komt. Je vertrekt zwetend op zoek naar de kringloopwinkel, je draait links en rechts en rechts en linksaf. Je moeder belt om te vragen wat er gebeurt, je baas heeft haar gebeld. Je zegt dat je er straks over praat met haar, na de kringloopwinkel en de boodschappen, je drukt de telefoon midden in haar vraagtekens uit. Je denkt aan de factuur, je boeken liggen verwijtend te mokken in je koffer, op het dashboard ligt het boodschappenlijstje en de letters op het bord ‘onbewaakte overweg’ lachen je recht in je gezicht uit, terwijl je je de vorm van het bord en de letters probeert te herinneren. Het lampje van je bijna lege tank knippert, hoe kom je straks aan de pomp te weten uit welke slang de diesel komt, je hoort de trein naderen, wie zal aan de pomp voor je de code van je pinpas intikken, het ijzer raakt je rijdende bibliotheek, waarvoor moest je nu betalen, je wordt geplet tussen schroot en letters terwijl de telefoon gaat, je herinnert het je weer, onbewaakte overweg, natuurlijk, dat was het. Je zult je visueel geheugen moeten ontwikkelen, is je laatste gedachte.

Mijmering 1

2007-07-31T01:02:00.001+02:00

Ik kan het niet helpen dat ik me soms afvraag waarom ik hier ben. Waarom ik op deze aarde, op deze plek, in deze eeuw mijn periode van leven moet uitzitten. Ik wil niet zoetsappig worden, of zweverig, integendeel, ik wil juist het diepere zien van het leven zodat ik mijn sporen dieper in deze aarde kan achterlaten wanneer ik die intentie zou hebben. Want iedereen kan betekenis hebben, is het niet in zijn eigen leven, dan wel in dat van iemand anders. Maar hoe kies je je pad? De vele keuzen op je pad leiden uiteindelijk tot de toekomst die je altijd al voor ogen had, of juist niet. Dit zou maken dat je je leven in eigen hand zou hebben, ware het niet dat sommige keuzes onvermijdelijk lijken te zijn. Of dat blijken te zijn, maar dat is enkel achteraf vast te stellen. Je kunt je dan ook afvragen hoe je heden zou zijn geweest wanneer je op het pad achter je andere keuzes had gemaakt. Zou je je nog op deze plek bevinden? Zou je deze kleding dragen, elke ochtend naar deze werkplek vertrekken? Zou je dezelfde partner kiezen wanneer je opnieuw op de twee-, drie- of meersprong stond waarop je in het verleden een keuze hebt gemaakt?

Ik weet niet hoe ik moet verwoorden hoe ik in mijn leven sta, hoe ik mijn leven leef. Altijd heb ik gedacht verstandig te zijn, te luisteren naar wat mijn gevoel mij op een moment van keuze influisterde. Achteraf vraag ik mij af of deze veilige weg de meest verstandige is geweest. Die ene kus, die avond bij het water, de avond van totale afwezigheid, de ochtend waarop ik uren naar het plafond staarde, de twijfel die toesloeg bij een aanbod van verleiding, de onverwachte kriebels die ik weg moest drijven met de gedachte aan een ander, had ik ze ook meegemaakt wanneer niet mijn gevoel, maar mijn levensdrang me de weg zou hebben gewezen?

Mijn onzekerheid heeft geleid tot een gesloten wezen, het is zo makkelijk om je gevoelens weg te stoppen achter een muur van kalmte en controle. Maar de angst dat de stenen ooit vergruizen blijft altijd dreigend aanwezig. Wellicht is het daardoor dat ik mensen liefst op afstand houd, dat ik liefdes de deur wees en vriendschappen angstvallig verstootte. Slechts enkelen durf ik binnen te laten, al is dat nog steeds op beperkte afstand. Begrijp me niet verkeerd, het is niet zo dat ik dag en nacht binnen in mijn eentje zit te sippen omdat een gebrek aan sociaal leven me daartoe dwingt. Integendeel, ik leef volop, ik durf te leven. Maar ik durf tegelijk vooruit te kijken, en te hopen dat mijn toekomst uitpakt zoals ik dat ooit droomde. Ik durf stil te staan waar iedereen rent, durf te spreken wanneer iedereen zwijgt en bied een lach wanneer er een waas van droefnis heerst. Maar naar wat ik meer dan ooit verlang, is die ene arm die me zo lang heeft geholpen bij het maken van keuzes. Al wist deze het zelf niet. Ik mag niet verlangen dat hij terugkeert, dat zou ik ook niet durven hopen in de angst om weer teleurgesteld te worden.

Mijn leven was anders, ik bekeek het vanuit een ander oogpunt, had iemand om mijn bezorgdheid op te richten, iemand om te missen en iemand om naar uit te kijken. Nu het al tijden lang leeg is op dat plekje dat nog steeds voor hem is gereserveerd, begin ik te beseffen dat ik wellicht toch een verkeerde keuze heb gemaakt op weg naar de toekomst. Ik kan alleen maar hopen dat hij de moed vindt om terug te keren, zonder excuses, zonder verdriet om de tijd die we samen hebben verloren. Hij is niet alleen. Maar het heeft geen zin lang stil te staan bij wat je hebt gemist en wat er verkeerd is gegaan. Het heeft geen zin om de waarheid te verdraaien of te verzwijgen. Ik heb me voorgenomen om mijn belangen en schaamte aan de kant te zetten en men over de gebeurtenissen van zo lang geleden de gehele waarheid te vertellen. De moeilijkheid daarbij is om dat wat er gebeurde niet te vertellen zoals ik het nu zie en me herinner (ook al herinner ik me alles nog levendig, waarbij ik niet weet of feiten en gedachten zo levendig in mijn geest geprent staan door berouw dat erop is gevolgd, of juist door het ontbreken van dit berouw), maar zoals ik het toen zag en voelde.

Het was dus een man. Of liever, een jongen. Ik weet niet meer hoe oud hij zal zijn geweest, hoe oud ik was. Ik weet dat we jong waren, nauwelijks volwassen, misschien waren we vijftien, of zestien, misschien zeventien jaar, en ik werd getroffen door de indruk van menselijke realiteit die van zijn gestalte uitging. Het was geen visioen, hij stond daar werkelijk. Misschien omdat hij kalm, beheerst was, en vertrouwd leek, en niet bang voor me was. Hij glimlachte en zei enkele woorden tegen me. Ik meende dat hij zoiets zei als ‘jij bent lief, jij bent mooi...’ Het overkomt een meisje als ik, dat schuchter is in het ontvangen van complimenten, zelden dat ze opmerkingen hoort over haar schoonheid. Maar ik beken dat die opmerking als honing in mijn oren vloeide en mij een onbedwingbare aandoening bezorgde. Te meer daar de jongen, terwijl hij dat zei, zijn hand uitstak en met zijn vingertoppen heel licht over mijn wang streek. Er kwam een gevoel van duizeling over me.

Ik heb een stap terug gedaan, probeerde mezelf terug te vinden. Verdwaasd keerde ook hij terug naar de realiteit. Alsof we op een andere planeet waren gestapt, vele mijlen hiervandaan, waar uiterlijke schoonheid nog niet vergankelijk was en liefde nog levenslang was. Zou ik opnieuw mogen kiezen, zou dit de plek zijn waar ik terugkeerde.

Verlangens

2007-07-12T14:31:00.000+02:00

Waarom gebeuren sommige dingen nu niet op het moment dat je het nodig hebt, dat je zit te peinzen, je hersens pijnigt voor een goede oplossing of uitkomst voor je probleem. Wat je wil, waarom je het wil en wanneer je het wil. Doordat het meestal niet gebeurt, groeit het verlangen, en verlangen wordt na verloop van tijd verterend. Je gedachten gaan allemaal uit naar die ene gedachte, die ene persoon.. En hoe je het ook wendt of keert, een simpele oplossing is er niet. Als je te snel toegeeft aan verlangens die een (vaak simpele) oplossing hebben, gaat het veelal toch nog mis; het bereikte verlangen valt tegen of blijkt niet te voldoen aan je hoop en verwachtingen. En soms krijg je spijt van het toegeven aan je verlangen, je wenst dat je hem nooit had gehad en iemand je tegen had gehouden aan dit verlangen tegemoet te komen. Daarom zijn verlangens onbetrouwbare gedachteslierten. Uitstellen of verbannen van een verlangen is veelal dan ook de enige oplossing.

Zij het niet zo dat ook dat in de praktijk niet goed lukt. Althans, in mijn geval niet. Ik stelde mijn verlangen in eerste instantie naar behoren uit, maar ik bleef smachten naar de aanraking, het gefluister van het toegeven aan het verlangen in mijn oor. En ik gaf toe, en het was geweldig. Geen spijt, geen weg terug en ik zou niet anders meer willen. Die nacht heeft me iets gebracht wat ik koester en wat me niet meer kan verteren. Onbereikbaar voor mensen nabij, maar vol sprankelijk in mijn binnenste.
Mijn schuld is weggeveegd en ik ben trots, op wat ooit onvergeeflijk zal zijn.

Belachelijke Waarden

2007-05-24T13:49:00.000+02:00

‘Het is maar waar je waarde aan hecht, he.’ Ik kijk op van mijn krantje, en bestudeer mijn medetreinganger op de gele bank naast me. Als ik zijn blik volg, zie ik dat zijn aandacht werd getrokken door Tonijn, die tevreden in zijn met water gevulde yoghurtemmertje dobbert. Ik glimlach wat onnozel in de richting van de nieuwsgierige jongen, en richt mijn aandacht opnieuw op mijn krantje.

- Belachelijk gedrag: waar komt het vandaan? Wie is ermee begonnen en waarom? Wat kunnen we ertegen doen? –

Wie is die man die dit schrijft? Hij is briljant. ‘Ik zag gisteren een dame met een dikke rode kat in zo’n klein rieten korfje. Haha, dat beest zat met zijn kont tegen het deurtje, en er staken allemaal rode plukken haar door de tralies. Ja, tja, je moet iets he, als je eenmaal gehecht bent aan zo’n beestje kun je niet veel anders dan het overal mee heen slepen, he, zeker als je op kamers woont.’

- De eerste mensen die belachelijk gedrag vertoonden, waren hoogstwaarschijnlijk de oude Egyptenaren. Dat is duidelijk te zien in de hiërogliefen. Niet alleen uit hun kleding, maar ook uit de houdingen waarin ze zich lieten portretteren, blijkt dat Egyptenaren een groot deel van de tijd belachelijk zaten te doen. –

Volgens mij heb ik een direct genetisch verband ontdekt tussen die jongen en de oude Egyptenaren. Kan hij niet gewoon zijn klep houden? Ja, vrouwen kunnen meer dingen tegelijk, maar dat wil toch niet zeggen dat hij mijn boeiende column hoeft te onderbreken met zijn onnozele gezwets omdat ik tòch meer dan 1 ding tegelijk kan doen? Ik word er neurotisch van. Wat ongemakkelijk schuif ik meer richting het raam en keer mijn rug half naar hem toe. ‘Maar met zo’n vis is dat anders natuurlijk. Ik vraag me uberhaupt af wie er nou in godvredesnaam een vis op zijn kamer wil. Waarom heb jij zo’n beest? Ach, het maakt ook niet uit, als je graag een vis wilt, dan wil je graag een vis. Ben je niet bang dat hij doodgaat zo in dat bekertje? Het zou toch kunnen, als de trein plotseling uitzwenkt of stopt, dat hij tegen het deksel wordt gelanceerd.’ Met ongeloof staar ik hem aan. ‘Hoezo, hij dobbert toch gewoon? En hij kan zwemmen. En bovendien is er ook niet genoeg lucht in het bakje om eruit te kunnen vliegen. Mag ik even mijn krantje lezen alsjeblieft?’

- ...zij waren de eerste aanstellers uit de geschiedenis. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze hun land vol piramides gezet hebben. Gewone gerieflijke huizen zoals die van ons waren natuurlijk niet onnozel genoeg voor die mannen. Niet dat de Grieken wat betreft..–

‘Weet je het zeker? Je wilt toch niet de dood van een arm goudvisje op je naam hebben he? En wat doe je met het lijkje dan? Uit het raam gooien? Mag niet, denkik. En doorspoelen ook niet, want dooie vis op het spoor, dat willen ze niet hebben he, bij de NS. Neenee, stel je voor. Geslipte trein door dooie vis. Dat kun je niet maken.’ Ik slaakte een diepe zucht en verzamelde de woorden om antwoord te geven. Maar toen ik mijn mond opendeed, bedacht ik me, en klapte mijn kaken weer op elkaar. Met een woest gebaar begon ik mijn spullen in mijn tas te proppen, stak het krantje onder mijn arm en tilde met een zwier Tonijn van het tafeltje. ‘Dag,’ zei ik. En ik was verdwenen, naar een andere coupé, zonder morbide vissenhaters. Terwijl ik wegliep hoorde ik hem opnieuw praten. ‘Zeg meneer, leest u altijd horrorboeken? Tja, het is maar waar je waarde aan hecht he..’

- Belachelijkheid wint weer veld. Ik geef enkele voorbeelden uit mijn eigen leefomgeving: Afrikaans dansen, joggen, je partner in het openbaar met een troetelnaam aanspreken, praten met dieren, liederen zingen over een zekere Plop, een piepschuimen oranje klomp op het hoofd zetten wanneer Nederland voetbalt..’ -

Memoires van een mislukt Wonderkind

2007-04-11T18:27:00.001+02:00

Sterven is niet alles. Men moet ook op tijd sterven. Als het later was gebeurd, had ik mij schuldig gevoeld. Maar ik vond het heerlijk; mijn verdrietige situatie dwong eerbied af en verleende mij gewicht; ik rekende rouw tot mijn goede eigenschappen. Mijn overleden vriend is geen schim, niet eens een blik: hij en ik, we hebben een tijdlang op dezelfde aarde gewoond, dat is alles. Er is mij niet gezegd dat ik de vriendin van een dode was, maar veeleer een wonderkind. Daar komt ongetwijfeld mijn ongelofelijke luchthartigheid vandaan. Ik ben geen leider en ik heb er geen behoefte aan dat te worden. Bevelen, gehoorzamen, het is allemaal hetzelfde. De meest heerszuchtige commandeert uit naam van een ander, van een geheiligd parasiet, zijn vader, en geeft de abstracte gewelddadigheden door, die hijzelf ondergaat. Ik heb nog nooit in mijn leven een bevel gegeven zonder te lachen of te laten lachen. Dat komt omdat ik niet ben aangevreten door de kanker van de macht; gehoorzaamheid is mij niet geleerd. Ik vond altijd dat mijn rol zo goed bij mij paste, dat ik er niet uitviel. Toegegeven, ik bezat geen super-ego, maar ook geen agressiviteit. Omdat ik mij niet aan de scherpe hoeken van de werkelijkheid bezeerd had, kende ik iedereen eerst alleen maar door hun vrolijke onbepaaldheid. Ik ben veel te benauwd voor het schandaal; verbazing wekken wil ik alleen maar door mijn goede eigenschappen. Deze gemakkelijke overwinningen bezorgden mij de overtuiging dat ik een goed karakter had. Ik hoefde me maar te laten gaan om overstelpt te worden met lofuitingen. De slechte begeerten en gedachten, als ze er zijn, komen van buiten. Zodra ze in mij zijn, kwijnen ze weg en verbleken, want ik ben een slechte voedingsbodem voor het kwaad. Ik word verafgood en dus ben ik aanbiddelijk. Ze zeggen dat ik mooi ben en ik geloof het, want wat is er makkelijker? Dat ik een goed karakter heb is niet genoeg, hij moet ook nog profetisch zijn: de waarheid komt immers uit de mond van jonge meisjes. Omdat zij nog heel dicht bij de natuur staan, zijn zij vertrouwd met wind en zee, hun gestamel schenkt veelomvattende en vage wijsheden aan wie ze weet te verstaan. Ik voorspel. Ik deed meisjesuitspraken die onthouden werden en die voor mij werden herhaald; dat leerde me om er nog andere te fabriceren. Ik deed grote-mensen-uitspraken, ik kon langs mijn neus weg dingen zeggen ‘boven mijn leeftijd’. Die dingen werden als gedichten. Het recept is eenvoudig: je vertrouwt maar op het toeval, op de leegte, je ontleent hele zinnen aan volwassenen, je zet ze netjes op een rijtje en je herhaalt ze zonder dat je er iets van begrijpt. Kortom, ik formuleerde echte orakelspreuken, die iedereen kon verstaan zoals hij wilde.
Als ik er op dit ogenblik aan terugdenk, lijkt alleen mijn toewijding tot wonderkind mij echt, maar waren mensen geneigd er stilzwijgend aan voorbij te gaan. Het deed er niet toe, het leven is toch maar een reeks verplichtingen en wij verdoen onze tijd met elkaar onder eerbetoon te bedelven. Algauw lag ik op mijn slaapkamer in bed; ik praatte over mijn hoofdpijnen met wie het maar wilde horen, nam de gewoonte aan op bed te gaan liggen en begon een hekel te krijgen aan het lawaai, de opwinding, de uitbundigheden, heel het zware, ruwe en theatrale leven. Omringd door andere komedianten was ik de komedie en de deugd gaan haten. Deze fijnzinnige realiste, verdwaald in een familie van grove spiritualisten werd Voltairiaans, louter uit behoefte om uit te dagen. Ik was schattig en gezet, cynisch en opgeruimd, maar werd tenslotte alleen maar negatief; met een even optrekken van de wenkbrauwen, een onmerkbare glimlach vernietigde ik voor mezelf en zonder dat iemand er iets van merkte, grondig elke opgeblazen houding. Ik werd verteerd door mijn negatieve trots en mijn weigerachtig egoïsme. Ik zag niemand, want ik was te fier om naar de eerste plaats te dingen en te ijdel om genoegen te nemen met de tweede.
‘Zorg dat ze op je gesteld zijn’, zei ik vaak. Men was zeer op mij gesteld, maar dat werd geleidelijk minder en omdat men mij niet te zien kreeg, werd ik tenslotte vergeten.